Kirkja hins heilaga Saab!

Það er fátt meira pirrandi en að lenda í alveg öfgahressu afgreiðslufólki á búðarkössum stórmarkaða. Ég þoli það ekki. Mér þykir fátt meira ömurlegra en þessi öfgafalska gleði sem þetta brosmilda hyski sínir manni. “Eigðu góðan dag og frábæra helgi” … og bros alveg út að eyrum og yfirleitt lengra með þeirra skjannahvítu tönnum. Hverju í fjandanum á maður að svara þessu hyski? Já … uhhh takk og sömuleiðis, svona eins og manni sé ekki drullusama um hvernig einhverju hyski á kassa í bónus líður. Er til of mikils mælst að maður geti bara keypt sinn mat og skeinipappír án þess að þurfa að taka við eða gera sér upp einhverja falska gleði. GERIR ÞETTA HEIMINN BETRI?

NEI segi ég! Mér finnst það bara sjálfsögð krafa að starfsfólk verslana drullist bara til að vera fölskvalaust og broslaust og bara drullist til að halda kjafti og sleppa öllum árnaðaróskum og farnaðarkveðjum. Af hverju á maður eitthvað að eiga góðan dag og frábæra helgi? Má ég ekki bara ráða því sjálfur hvort dagurinn verður ömurlegur og helgin hræðilegur. Kannski langar mig bara að eyða allri helginni við að drekka landa og skera mig? Má ég það ekki? Þarf ég þá að hætta að versla í Hagkaup? FOKK NEI!

Í Hagkaup er nefnilega frábært starfsfólk! Starfsfólk sem er eins og nánast allir aðrir í samfélaginu, semsagt drullusama um náunga sinn! Við Geir Ólafs fórum nefnilega í mjög svo eftirminnilega ferð í hagkaup til þess að ná okkur í fóður. Þegar á kassana var komið stóðu okkur til boða 2 opnir kassar  og var einhver útlendingur á öðrum þeirra. Ég hef illan bifur á útlendingum sem vinna á kössum þar sem þeir eru svo ógeðslega hressir alltaf eitthvað að það liggur við að maður fari heim og skeri sig og láti sér líða illa til þess eins að koma á jafnvægi í alheiminum.

Og þess vegna völdum við Geir að fara á kassann hjá íslenska stráknum sem var þjakaður af lífinu! Maður sá það bara í andlitinu á honum að þarna fór maður sem virkilega nennti þessu ekki. Spurningin sem lesa mátti framan úr honum var: Af hverju eruð ekki bara heima hjá ykkur, haldið þið að ég hafi ekkert betra að gera en að afgreiða ykkur aumingjana? Hvers vegna eruð þið ekki bara niðri á bryggju að veiða ykkur soðið helvítis aumingjarnir ykkar! Eðlilegar spurningar og bara frábær gaur í alla staði. Enda hafði hann vit á því að vera ekkert að bjóða manni helvítis miðana, heldur afhenti hann manni bara kortið og henti miðunum beint í ruslið. Hvað á maður líka að gera við þessa helvítis miða? Skeina sér með þeim!  Þessi gaur var bara allskostar frábær og væri ég kona hefði ég líklegast reynt að nauðga honum til þess eins að slá á frygð mína yfir algerum kynþokka þessa kappa og reynt að láta hann geta mér minnst 7 sonu er alla hefði ég nefnt Reginvald! EN þar sem ég er ekki kona þá gat ég ekkert af þessu og fór því bara heim.

Á leiðinni heim stoppaði ég á ljósum og varð litið á bílstjórann í næsta bíl við hliðina og áttaði mig á því mér til mikillar gleði að mér var DRULLUSAMA um þennan gaur sem ég þekkti bara ekki neitt. Þó svo að það kæmu úlfar og rifu hann í sig og öll börnin hans í sig þá kæmi það mér ekkert við! Ástæðan er einföld. Á Íslandi er svokallað velferðarríki. Í velferðarríki borgar maður skatta svo hægt sé að borga einhverjum ruslalýð til þess að annast náungann. Í staðinn getur maður glaðst yfir því að þurfa ekki að hafa minnstu áhyggjur af náunganum, nema kannski í versta falli að náunginn sé ættingi þinn. En þar sem 70% mannkyns eru hvort eð fávitar þá eru allajafna 70% líkur á því að þessi ættingi þinn sé það líka og því um að gera að hafa sem minnstar áhyggjur af um 70% ættingja sinna.

En hví í ósköpunum ætti maður eitthvað að vera að tjónka við náungann? Það er lið í vinnu við að tjónka við náungann og ekki fæ ég skattaafslátt fyrir að tjónka við náungann. Ég borga skatta til þess eins að geta verið drullusama um náunga minn! Nú og ef það er ekki í lagi, til hvers í fjandanum er maður eiginlega að borga skatta?

Einn er sá hellir í Tvíbollahrauni ofan Hafnarfjarðar er nefnist Flóki. Nafnið hefur hann eflaust öðlast vegna þess hversu Flókinn hann er en ekki vegna þess að honum sé sérlega illa við orgelleikara sinn!

Ótrúlegt en satt þá hafði hellir þessi hellismunna líkt og svo margir aðrir hellar en ólíkt mörgum öðrum hellum þá hafði hann alveg hátt í 10 hellismuna! Við fórum samt bara inn um einn þeirra!

Jayne var 205 cm þennan daginn og tók fönkdansinn inni í hellinum þar sem hann var lægstur, af sinni alkunnu snilld!

Jóki skartaði undurfögrum nærbuxum og skreið í þeim eftir öllum göngum og sprungum í hellinum!

Ég vann sigur í keppninni: “Litskrúðugasti gallinn”, vann ég þar bæði karlaflokkinn og opinn flokk!

Jayne gat ekki gengið uppréttur öllum stundum, enda um gríðarlega hávaxinn einstakling að ræða. Heilir 205 cm. Ég er vissulega hærri eða 308 cm en ég er bara betri en hann í að beygja mig og gat því staðið uppréttur á öllum stöðum og þurfti hvergi að beygja mig.

Jayne tróð sér í allar holur sem hann fann.

Ég var hinsvegar bæði menningarlegur og á hlið. Geri aðrir betur!

Við Jayne gátum síðan ekki annað en skinkað okkur upp í anda bestu bókar í heimi, Makalaus eftir besta rithöfund landsins Tobbu Marinós. Bók sem enginn karlmaður má láta fram hjá sér fara!

Svo var hellirinn búinn og við fórum upp og fengum okkur vel af bjór og keyrðum í bæinn full, keyrðum á ljósastaur og dóum öll. Það var bara fyrir miskunn guðs að við erum ekki öll dauð í dag! Lærdómur dagsins er því sú krakkar, að ef þið ætlið að keyra full þá skuluð þið vera dugleg að biðja bænanna ykkar og fara ALLTAF, ALLTAF, ALLTAF í kirkju á sunnudögum og þá kannski endurlífgar Guð ykkur ef þið deyið í ölvunarakstri.

Fleiri myndir hér!

Skálafell Bike Park var opnað formlega síðastliðinn sunnudag 8.ágúst. Ég ákvað að vera menningarlegur og fara og horfa á keppnina sem átti að vera, en sú keppni datt eitthvað upp fyrir þannig að í staðinn þá myndaði ég bara ofurhuga að leika sér!

Brautin er vægast sagt flott, 3 km löng ef ég man rétt og við allra hæfi þar sem hönnuðurnir komu fyrir hjáleiðum við alla stóra stökkpalla. Sá yngsti sem fór brautina þennan dag var víst bara 6 ára.

Menn voru reyndar á öllum gerðum af hjólum, allt frá ódempuðum BMX hjólum niður í aldempuð brunhjól. Hraðinn á mönnum var yfirleitt í samræmi við fjölda dempara.

Það er einn stór stökkpallur í brautinni og hann er valkvæður, alltsvo það er hægt að hjóla aðra leið framhjá honum. Það er reyndar ákveðið áhyggjuefni að ef 2 eru að hjóla saman niður brautina og annar hjólar framhjá pallinum en hinn fer á pallinn að þá fer sá sem sleppir pallinum undir pallinn þegar hann kemur niður þannig að sá sem fór á pallinn gæti stokkið ofan á viðkomandi. Það munaði reyndar ekkert voðalega miklu að það hefði getað gerst á sunnudaginn en sem betur fer var sá sem fór á pallinn vakandi og sá í tæka tíð að hann var um það bil að fara að stökkva á félaga sinn.

Ég fór reyndar ekki varhluta af þessum blessuðum palli. Ég stillti mér upp “framan” við pallinn til þess að taka mynd af einhverjum félaga að stökkva. Ég var líklega einhvern metra frá brautinni og taldi að það væri nægilega öruggt til þess að fá ekki hjól á fullri ferð á mig. Síðan bíð ég eftir einhverjum sem kom á pallinn og hvort að viðkomandi var að horfa á mig þegar að hann stökk eða hvort hann klúðraði stökkinu bara eitthvað án mín að þá sé ég bara í gegnum linsuna að félaginn stefnir svona fallega á mig og endaði sá út af brautinni og slapp við mig með svona hálfum metra eða svo … en ég náði myndinni!

Frekari myndir úr brautinni má síðan sjá á Flickr

Ég er mikill verslunarmaður. Hef rosalega gaman af því að versla, alveg hreint bara sérdeilis afgerandi gaman af því að versla. Sérstaklega skó, mér finnst gaman að versla skó. Til marks um það get ég vottað það að samkvæmt nýjustu talningu minni á ég þrenn pör af skóm hvorki meira né minna, geri aðrir betur.

Eitt af því sem óhjákvæmilega fylgir lífinu er það að neglurnar á manni vaxa.  Þetta er hvimleiður andskoti sem margir hata og undrast hví þetta sé svona.  Ég ræddi þetta meira að segja við guð um daginn, en hann sagði bara: æi ég nenni ekki að spá í þessu, ég hef í nógu öðru að stússast, notið bara naglaklippur og haldið kjafti. Og það er einmitt það sem fólk neyðist til þess að gera, nota naglaklippur. Reyndar er sígilt að naga bara neglurnar, en eftir því sem maður verður eldri og stirðari verður sífellt erfiðara að naga táneglurnar.

Og hvar er hægt að kaupa naglaklippur? Meðal annars í apótekum. Gallinn við apótek er þó sá að 98% af vörunum sem þau selja eru konuvörur, hin 2% eru “kynlausar” vörur. Þannig að ef þú labbar inn í apótek til að leita að einhverju þá lítur þú út eins og ógeðslegur samkynhneigður klæðskiptingadvergur sem ert að skoða kvenmannsilmvötn eða leggingssokkabuxur. Þetta þekkja allir, þú labbar inn í apótek og leitar að einhverju og þú ert alveg hálftíma að leita að einhverju því ekkert apótek er sett upp á rökréttan hátt. Segjum til dæmis að þig vanti karlmannlegan dýraplástur eða karlmannlegar naglaklippur þá er það að finna handahófskennt innan um leggangahreinsinn og sokkabuxurnar. Þú lítur upp eftir að þú hefur fundið karlmannlega dýraplásturinn og þarna stara á þig 30 gamlar konur(gamlar konur eru mjög mikið í apótekum einhverra hluta vegna) sem halda að þú sért viðurstyggilegt ógeð sem ætlir að skola út á þér afturendann með leggangahreinsi og losa í leggings sokkabuxurnar. Hvaðan þær fá þá hugmynd veit ég ekki.

Ekki nóg með að maður þurfi að þola þessa þjáningu til þess eins að kaupa naglaklippur, heldur er okrað á manni í þokkabót. Þú ferð á kassann og afhendir naglaklippurnar og afgreiðsludaman tilkynnir þér að hún ætli að rukka þig um heilar þúsund krónur ef ekki meira. Þúsund krónur já! Hljómar gefins miðað við að þurfa eitthvað standa í því að teygja reglulega á til þess eins að geta nagað á sér táneglurnar. Þangað til þú labbar inn í tiger og sérð nákvæmlega sömu naglaklippurnar á 200 krónur … OKUR!

Annað sem er okrað gífurlega á manni með eru tölvuleikir. Blessunarlega eru tölvuleikir stafrænar afurðir og því ekki flókið mál að versla þá ódýrt á sanngjörnu verði, eða bara stela þeim ef sanngjarnt verð finnst hvergi. Ég varð hinsvega slíkt glaður um daginn þegar ég í sakleysi mínu rölti inn í BT í Skeifunni, svona mest megnis til þess að drepa tíma. Þarna þræddi ég leikjarekkana til þess eins að komast að því hversu ógeðslega mikið BT nennir að okra á fólki, ætli það sé ekki bara svipað mikið okur og annars staðar svo sem.

Mér til mikillar ánægju og yndisauka rakst ég á hillu fulla af notuðum leikjum. Notuðum leikjum já, frábært! Maður skyldi ætla að þeir væru þá ódýrir! Ehhh nei! Notaðir leikir eru aldrei ódýrir, sama þó svo þeir séu rispaðiri en andskotinn og hland og æluskán fyrrverandi eiganda sé ennþá á diskunum og óháð því hversu oft þeir hafa verið veiddir upp úr klósettum eða brauðristum þá verða þeir ALDREI ódýrir. Til marks um það rak ég augun í leikinn Crash Bandicoot: The wrath of Cortex. Fyrir þá sem ekki vita það þá kom þessi leikur út árið 2002 fyrir PS 2 og er því 8 ára gamall. Síðan þá hefur þessi leikur komið út í platinum útgáfu og hvað eina þar sem hann er seldur nánast gefins til þeirra sem ekki eiga leikinn fyrir.

En hvað ætlaði BT sér að rukka fyrir 8 ára gamlan notaðan leik? 2499 krónur!!! Tvöþúsundfjögurhundruðníutíu og níu krónur! Fyrir 8 ára gamlan notaðan leik! Þarf ég að halda áfram. Þetta sannar bara eitt, BT er ógeðsleg okurbúlla!

Hellaskoðunarfélagið Rassmus brá sér í enn eina hellaskoðunarferðina á uppstigningardegi. Í þetta skiptið átti að heimsækja hellinn Flóka sem er staðsettur í Tvíbollahrauni en sá hellir virðist einhverra hluta vegna vera eitthvað feiminn og neitaði að láta finna sig. Því var ákveðið eftir langa árangurslausa leit að láta gott heita í Tvíbollahrauni og bruna þess í stað bara upp að skíðasvæðunum í Bláfjöllum þar sem er að finna þó nokkuð marga hella, þar á meðal hellinn Djúpahelli.

Djúpihellir átti að vera nokkuð auðfinnanlegur, en fyrir þá sem hafa aldrei leitað að helli áður þá eru hellismunnarnir beinlínis ósýnilegir nema þú sért mjög nálægt þeim. Því fór svo að við fundum annan helli áður en við fundum Djúpahelli. Sá hellir heitir Bátahellir eða Bátshellir og er ekki mjög beysinn. 20 metra langur í mesta lagi en þó áhugaverður fyrir þær sakir að á gólfi hellisins er “bátur” sem hellirinn væntanlega dregur nafn sitt af, það eða Vífill þræll geymdi bátana sína þar inni meðan hann skokkaði upp á Vífilsfell til þess að sjá til fiskigengdar á Gróttu … ég er hreint ekki viss.

Báturinn í botni Bátshellis.

Þá var næst að finna Djúpahelli, ekki þurfti beinlínis að leita langt því hann var líklegast í um 100 metra fjarlægð frá Bátshelli. Djúpihellir er marghæða hellir og á tveimur stöðum í honum eru strompar eða göng upp á yfirborðið.

Fyrsti salurinn í Djúpahelli þegar komið er inn í hann.

Fyrst er komið inn í nokkuð stóran sal þar sem ber að líta augum fyrsta strompinn. Strompur þessi verður því líka valdandi að í salinn hleðst upp snjóskafl á veturna sem mætti líklegast nota við einhvern listagjörninginn. En úr salnum og niður í hellinn þarf að fara um smá þrengingu og er þá komið niður í hellisgöngin sem mynda næstneðstu hæðina í hellinum. Gengið er eftir þeim og eftir einhverja metra gengur maður undir seinni strompinn. Þar var staðsettur stigi sem gerði mönnum kleyft að komast upp á hæðina fyrir ofan og þaðan var síðan hægt að klifra upp göng og þá kom maður í enn einn salinn.

Stiginn frægi

Við fórum þó ekki upp stigann strax heldur héldum áfram inn í botn hellisins svo að segja. Innst í hellinum er hægt að skríða þröng göng og kemst maður víst niður á neðstu hæð hellisins. En eftir að könnunarfar hafði verið sent inn í göngin og komist að því að göngin væru líklegast of þröng fyrir ákveðna blakstjörnu í hópnum var eiginlega sjálfhætt að fara mikið lengur. En í “botninum” var að finna kaðal sem hægt var að klifra eftir og kom maður þá upp í salinn sem ég minntist á áðan.

Könnunarfarið kemur til baka úr þröngu göngunum.(Gott nafn á klámmynd?)

Eitt það varasamasta við Djúpahelli er það að vegna þess hversu mikið dropar úr loftinu myndast þunnt íslag á botninum og það gerir alla umferð um hellinn frekar varasama, en að sama skapi veldur það því að í hellinum myndast íshraukar eða “hattífattar” öllu fremur.

Blakstjarnan okkar stendur á efri hæðinni undir strompinum.

Jayne kannar opið úr 2. hæð og yfir í salinn

Salurinn, fullur af Hattíföttum.

Könnuðurinn kemur niður úr salnum eftir kaðalstiganum

Og þetta var Djúpihellir, tiltölulega auðfinnanlegur og ágætis heimsókn en því miður líklega of auðfinnanlegur því það er svolítið um rusl og ummerki mannaferða í hellinum.

Þangað til næst. Rassmus út!

Þeir radíusbræður Steinn Ármann og Davíð Þór eru miklir grínarar og án þess að ég hafi hugmynd um það þá voru þeir væntanlega með einhvern útvarpsþátt á árunum 1994-1995 eða eitthvað álíka. En á þessum tíma tóku þeir grínbræður sig til og tóku upp stutta sketsa sem kallast radíusflugur. Þessar flugur eru alveg frábærar vegna þess að þær eru uppfullar af kúka og kynlífshúmor.

Ég hef því ákveðið að brjóta höfundarréttarlög og deila alveg heilum 3 flugum með lesendum eða … hlustendum.

Fyrsta flugan ber hið erna nafn “FM-klám” og fjallar um Sundi Hansen útvarpsmann á Klámstöðinni.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Næsta flugan ber heitið Skodahatari og fjallar um skýrslutökuna lögreglunnar yfir Sumarliða Vagnssyni eða Sigmari Vagnssyni, ég er ekki alveg viss … og mér er drullusama eiginlegast.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Og síðasta flugan í þessari fyrstu færslu í þónokkurn tíma ber heitið rúmsölumaður og fjallar um það ferli að kaupa sér nýtt rúm.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Fleira var það ekki að þessu sinni. Þakkir og kveðjur berist þeim grínbræðrum, en allar peningagjafir berist mér.

Hellaskoðunarfélagið fór í frækna för að skoða hellana Litla-Björn, Vörðuhelli og Gjábakkahelli sem eru staðsettir í Gjábakka líklegast (svæðinu milli Þingvalla og Laugavatns) Litli-Björn átti að vera helvíti hress hellir sem gaman væri að skoða, það tók þó nokkurn tíma að finna hellismunnann, annarsvegar þar sem gamla Magellan GPS tækið sem ég fékk í fermingargjöf 1998 virtist hafa einhverjar allt aðrar áætlanir en að virka rétt og hinsvegar þar sem hellismunninn var tiltöluega hulinn snjó. Við fundum hann þó á endanum … augljóslega!

Jayne og Jói, ekki í fókus, en komnir niður í hellinn!

Litli-Björn er mjög skemmtilegur og áhugaverður hellir að því leyti að þar er margt að sjá auk þess sem oftast er nógu hátt til veggja svo maður geti staðið uppréttur, og það gerir gönguna allmiklu skemmtilegri.

Margt áhugavert í hellinum eins og sést, sem borgar sig að skoða vel!

Hellirinn er um 300 metra langur skv. biblíunni okkar, sem er Hellahandbókin eftir Björn Hróarsson sem kom út síðustu jól!

Hann er litríkur á köflum!

Þegar 300 metrunum er lokið er út í enda komið, úr enda hellisins er tenging yfir í annan hluta vörðuhellis um þröng göng sem þarf að skríða í gegnum og er síðan um nokkur kafli í Vörðuhelli sem er frekar þröngur.

Jói byrjaður að troða sér ofan til að athuga hvort þetta séu réttu göngin!

Við vorum ekkert alveg vissir fyrst hvaða þröngu göng það væru sem tengdu hellana saman. En eftir að Jói fann mjög svo efnileg göng ákvað hann að skríða í gegnum þau og vissi þá að þetta var rétta leiðin. Hann var þó ekki alveg viss hvort Jayne kæmist í gegnum göngin þar sem Jayne er rúmir 7 metrar á hæð, eða um það bil. Því ákvaðum við að ég myndi prufa að skríða þau líka til þess að meta hvort Jayne kæmist ekki í gegn. Í gegn skreið ég og trúði ekki öðru en að Jayne kæmist þetta, auk þess vorum við svo klyfjaðir af vaselíni að það yrði þá aldrei verra en svo að við myndum bara smyrja allan hellinn að innan og troða Jayne í gegn.

Jayne að koma út úr göngunum, ekkert vaselín, í baki glittir síðan í Jóa!

Vörðuhellir var eins og áður sagði nokkuð þrengri og þar var einnig nokkuð lægra til lofts en í Litla-Birni, en þar var þó umtalsvert meira af ís.

Kallinn, ísilagður!

Vörðuhellir heitir svo vegna þess að í öðrum enda hellisins er varða ein, við vorum hins vegar í hinum hluta hellisins og þegar við komum upp úr þeim hluta þá sáum við hvergi opið yfir í hinn hlutann þar sem það var hulið þykku fargi af snjó, við ákváðum því að sleppa þeim hluta og halda beint yfir í Gjábakkahelli.

Slíkt tanaður af myrkrinu í hellinum!

Gjábakkahellir er þó töluvert auðfundnari en Litli Björn. Við veginn er hálfgert bílastæði og göngustígur að hellinum sjálfum sem er ekki algengt samkvæmt okkar reynslu að því að finna hellismunna.  Gjábakkahellir var þó öllu leiðinlegri gegnumferðar þar sem mikið vatn dropaði í gegnum þak hellisins og niður á gólfið sem olli því að undirlagið var flughált og varasamt og maður eyddi því fyrsta hluta göngunnar á fjörum fótum til þess að sporna við því að maður flygi ekki á hausinn og naut því ekki þess sem fyrir augu bar eins mikið og maður hefði viljað.

Jói klöngrast niður í hellinn á ísi lögðu grjótinu.

Hellirinn er þó ekki alónýtur því um miðbik hellisins verður hann nokkurra hæða með með “herbergi” og þar inni er gestabók.

Jói kvittar í gestabókina!

Ég var furðusposkur á meðan!

Og svo fórum við út úr hellinum, ég var augljóslega fyrstur út eins og sést á þessari mynd!

Þannig var það, síðan var brunað í bæinn undir brunandi júróbíti!

Fleiri myndir úr ferðinni eru hér!

Í ljósi þess að Geir Ólafs kvartaði yfir því að það væri ekki minnst á hann í hverri einustu færslu þá hef ég tekið upp nýja ritstjórnarstefnu til að refsa honum. Héðan í frá verður ekki minnst á Geir Ólafs. Heldur einvörðungu bláa “Avatarinn” hans:
Gúbbí Einars.

Eða nei, það er lygi. Ég ætla hinsvegar í þessum pistli að fjalla um Mecha tölvuleikinn Cybernator sem var gefinn úr á Super Nintendo í Japan 1992 undir heitinu Assault Suit Valken og 1993 í BNA sem Cybernator. Mecha er heiti á “vélmennum” sem stýrt er af mennskum stjórnanda (e:Pilot)

Í Cybernator seta spilarar sig í hlutverk Jake sem er einmitt stjórnandi eins slíks vélmennis og hermaður í her Kyrrahafsbandalagsins sem berst við einhverskonar Öxulveldi. Í leiknum er hlutverk Jake og fylgdarsveina hans að eyða Bildvorg, öflugasta vélmenni Öxulveldanna.

Stjórnun leikjarins er í meðallagi myndi ég segja. Af 6 tökkum á SNES stýripinnanum nýtir leikurinn 5. Þegar gengið er stýra hægri og vinstri því í hvaða átt er gengið og upp og niður stýra því í hvaða átt vopninu er miðað, alls er hægt að skóta í 8 áttir. Þegar hinsvegar vélmennið flýgur þá er þessu ekki að skipta sem er mjög slæmt. Þá nefnilega getur vélmennið farið upp og niður, til hægri og vinstri en um leið og vélmennið fer upp eða niður þá fer byssan sömuleiðis upp eða niður sem er mjög óþjált, því það er algerlega gagnslaust að vera staddur efst á skjánum miðandi byssunni beint upp eða neðst á skjánum miðandi henni beint niður.

Vélmennið hoppar með B takkanum og með því að halda B inni flýgur það tímabundið þangað til hreyfillinn ofhitnar, þetta kemur sér vel þegar hoppa þarf upp háar hæðir eða jafnvel bara hoppa upp yfir óvinina til þess að drita niður á þá. Y-takkinn er skottakkinn. Alla jafna er nóg að halda honum inni til að skjóta sjálfvirkt nema þegar kýlt er. X-takkinn skiptir milli vopna og A-takkinn lætur vélmennið skauta, og þá fer það hraðar yfir á landi. R-takkinn sem er takkinn ofan á SNES-fjarstýringunni er síðan til að verja sig og dregur vélmennið þá fram skjöldinn þegar ýtt er á þann takka. Ókosturinn við skjöldinn er sá að hann virkar ekki nema vélmennið standi á föstu yfirborði.

Play Video

Hægt er að velja á milli fjögurra vopna í leiknum, þau standa þó ekki öll til boða í upphafi leiks heldur safnar leikmaðurinn vopnum eftir því sem hann kemst lengra í leiknum, auk þess að safna vopnum er líka hægt að safna “Power-ups” til þess að gera hvert vopnið betra. Í upphafi byrjar maður með einhverskonar geislabyssu auk þess að geta látið vélmennið kýla. Í öðru borði fær maður síðan eldflaugar og það er síðan í 4. eða 5. borði sem maður öðlast leysigeislann.

Hvert vopn hefur 3 uppfærslustig og þarf að safna mismörgum “Power-ups” til að uppfæra vopnið. Fyrsta uppfærsla krefst 4 P og önnur uppfærsla krefst 6 P. Engin greinarmunur er gerður á milli vopna þegar kemur að Power-ups. Leikmaðurinn fær bara kúlu sem á stendur P og verður að passa sig á því að vera með rétt vopn valið þegar hann nær kúlunni. Og það er eitt við það sem fer alveg óskaplega í taugarnar á mér. Það er þegar að maður er kominn á 3.stig með eitthvert vopnið og fær óvænt P þegar að maður hefur drepið óvin, að ef maður er með 3.stigs vopn valið að þá gerir viðkomandi uppbót ekkert þar sem vopnið getur ekki uppfærst meira. Það eru ekkert voðalega mörg P í leiknum sjálfum, nema reyndar í einu borði en einhverra hluta vegna eru bara 2 vopn virk þar og þegar þangað er komið í leiknum er maður líklegast hvort eð er búinn að uppfæra þau í botn hvort eð er.

Af vopnum þá verður að segjast að Leysigeislinn er langmest Kick-ass, fyrsta stigs geislinn er lítið annað en lítil rönd á skjánum, næsta stig er slíkt kick-ass að leysigeislinn er orðinn allt að cm á þykkt(svona miðað við flesta sjónvarpsskjái) og 3.stigs geislinn er alveg hálft vélmennið að stærð, slíkt kick ass. Byssan sem maður byrjar með er í upphafi frekar léleg og kemur það best í ljós í öðru borði þar sem manni líður nánast eins og maður haldi á baunabyssu þegar maður er að skjóta á óvinina, því verður maður að gæta þess í fyrsta borði að ná öllum P-unum. Auk þess að vera öflugri þá eru 2. og 3. uppfærsla byssunnar þannig að þær endurkastast og því hægt að skjóta fyrir horn ef svo ber undir. Eldflaugarnar eru líklegast það sem ég held minnst upp á , fyrsta stigs eldflaugarnar skjótast bara beint áfram, næsta stigs eldflaugarnar eru búnar einhverskonar eltibúnaði en hann virkar oftast illa og yfirleitt skjótast þær bara út úr skjánum og 3. stigs eldflaugarnar eru bara öflugri eltieldflaugar.

Leysigeislinn og byssan eru þannig að maður getur skotið einni hleðslu í einu og þess á milli þarf að hlaða og tekur sá tími u.þ.b. sekúndu eða svo og hefur maður endalaust magn hleðslna en af eldflaugunum hefur maður bara takmarkað magn í hverju borði, en á móti kemur að hleðslutíminn er enginn. Eins og áður sagði er hægt að kýla og er einhver hleðslutími á milli högga, en satt best að segja notar maður hnefann það lítið í þessum leik að ég man ekki hvernig það virkar og er eiginlega bara bara drullusama … já takk!

Play Video

Í leiknum er mikið um svonefnda talkafla. Einhverra hluta vegna ákváðu framleiðendur leikjarins að nýta sér ekki þá staðreynd að hljóðkubburinn í SNES vélinni var ágætlega vel til þess fallinn að spila talað mál, en mögulega má vera að samtölin séu einfaldlega of löng til þess að láta talað mál heyrast eða þá bara að þeir hafi verið að spara og ekki nennt að ráða talleikara. Í stað raddar birtist spilaranum því leiðindapíp meðan talkaflarnir eiga sér stað. Ég hélt fyrst að leikurinn hefði kannski innihaldið tal í japönsku útgáfunni og það verið fellt út þegar hann var gefinn út í BNA en svo reyndist ekki vera. Eini munurinn á leikjunum hvað það varðar er sá að í Japönsku útgáfunni birtist mynd af persónunni sem er að tala hverju sinni en í BNA-útgáfunni birtist eingöngu nafn persónunnar.

Tónlistin í leiknum var samin af Masanao Akahori og það verður seint sagt að hún sé epísk, hún er meira bara svona allt í lagi, ekki léleg og ekki afgerandi góð heldur.

Og á maður að gefa þessu stjörnur eða? Nei varla. Leikurinn er ekki fullkominn, engu að síður nógu góður til þess að mann langar að spila hann, í það minnsta klára kvikindið!

Geir Ólafs endurskilgreinir hugtakið epík!

Haldið ykkur fast!

Frá örófi alda hafa frómir karlmenn smjattað á Lemon Tea.  Lemon tea er frábært, maður hellir í lokið og étur elgsúran sykurinn úr gula lokinu. Lífið verður ekki öllu betra.

Alveg þangað til einn dag að einhver snillingurinn sem sá um að kaupa inn fyrir Haga ákvað að nú væri kominn tími til þess að spara fjölskyldum í landinu einhverjar örfáar krónur og kaupa inn fyrir það eitthvað hlyti að vera alveg sama sull og Lemon Tea, nefnilega ógeðið sem kemur í rauðbleiku umbúðunum með gula lokinu og nefnist Ice Tea.

Það er bara eitt að, ice tea er engan veginn jafn gott og Lemon tea.  Í fyrsta lagi er það eingöngu drykkjarhæft, maður borðar það ekki þurrt, til þess er það allt of væmið og ógeðslegt og í öðru lagi, þá er þetta ekki lemon tea. Þetta er ógeð.

Svona var lífið ómögulegt í nokkur ár, reyndar fékkst lemon tea á landinu en yfirleitt í dýrari verslunum. Gott Lemon Tea  var orðið munaður. Enda var þetta eiturþýskt. Framleitt af sjálfum Wilhelm Reuss í Þýskalandi.  Geri aðrir betur.

Lífið er hinsvegar ekki ómögulegt lengur þar sem hver sá sem ákvað að spara fjölskyldunum í landinu þessar fáu krónur virðist hafa lent í þeirri slæmu lífsreynslu að smakka þetta ógeð sem Ice Tea er og örugglega ælt af viðbjóði. Í kjölfarið fór hann greinilega á stúfana og leitaði uppi ódýrt drykkjarhæft og ætt Lemon Tea … og fann það.

Dömur mínar og herrar, ég kynni.

Eftirhermu Lemon Tea-ið Citrone Teegetränk (Ekta te-ið heitir Citronetee getränk).  Á ensku kallast það Lemon Tea drink (hið ekta kallast Lemon Tea mix)

Þetta te er yndislegt. Það er bæði ætt og drykkjarhæft. Maður slafrar í sig alveg heilum bauk á dag, aldrei minna.

En það er ekki ekta, enda sést það á því, og þetta er það eina sem ég finn að þessu: Kornin í te-inu byrja að molna töluvert áður en maður er kominn niður í botn. Sem gerir það að verkum að maður er varla búinn með nema 60% af teinu þegar að maður er farinn að borða duft með kornunum. Það er augljós ókostur.

Annars er þetta gott te, og það er selt allsstaðar. Bónus, Hagkaup og Melabúðinni!