Kirkja hins heilaga Saab!

Árið 1998 stigu nokkrir sænskir drengir fram á sjónarsviðið og gáfu út plötuna The Dark Discovery og mörkuðu þar með hliðar-tónlistarstefnu sem nefndist “dimmur framsækinn málmur”(e:dark progressive metal), textarnir fjölluðu aðallega um gagnrýni á kristna trú og spurningar um lífið sjálft á kannski örlítið dekkri máta en þó ekki þannig að tónlistin félli í þann flokk að vera blámálmur(e: black metal).

Héldu þeir piltar áfram að semja tónlist í samræmi við stefnuna næstu 3 árin og gáfu á þeim tíma út 2 plötur til viðbótar sem báðar voru í anda fyrstu plötunnar. En það var svo árið 2003 að þeir gáfu út Recreation day. Recreation day markaði viss leiðarskil hjá drengjunum þar sem drunginn var horfinn úr lögunum og framsæknin var ekki fyrirferðamikil en í staðinn var komin heljarinnar betri og ágengari hljóðfæraleikur og hefðbundnari uppbygging laganna. Recreation day verður þó að teljast besti diskur þeirra pilta þrátt fyrir að þeir hafi örlítið vikið út af sporinu .

2004 kom síðan út The inner circle sem olli mörgum vonbrigðum, sem höfðu búist við einhverskonar áframhaldi á recreation day, diskurinn var í það minnsta umdeildur og fékk tilnefningar sem efnilegasta efnið og mestu vonbrigðin meðal svokallaðra proggara. En, þegar nú var búið að víkja af sporinu var spurningin sú hvort frávikið væri bara frávik eða alger stefnubreyting. Það varð að koma í ljós með næsta disk.

Og það gerði það, á vormánuðum kom diskurinn Monday morning apocalypse út og svaraði þar með spurningunni um það hvert drengirnir stefna. Hinn dimmi framsækni málmur er horfinn og í staðinn er komin hefðbundin lagauppbygging, laus við alla framsækni og drunga er hefur verið aðalsmerki þeirra drengja. Sem er miður en þetta er þó ekki í fyrsta skipti sem metalhljómsveitir sem byrja vel og toppa svo eftir 2-3 plötur fara niður á við eftir toppinn, og sérstaklega ekki fyrsta sænska metalsveitin.

En þar sem þetta á að vera plötudómur þá kemur dómurinn hér í stuttu máli. Lala diskur, hefði getað verið verri en hefði aðallega átt að vera mun betri. Ekkert nýtt á ferðinni og ekkert sérstætt. Plötudómi um Monday morning apocalypse með hljómsveitinni Evergrey er lokið.
En þá ætla ég að viðra eina kenningu í sambandi við sænskar metalsveitir. Helst það sem virðist einkenna sænskar metalsveitir í upphafi er reiði og vonbrigði, eða það mætti ætla af textunum að dæma. Reiðin og vonbrigðin eru það sem fá hljómsveitarmeðlimi til þess að fara út í það að semja tónlist og reiðin og vonbrigðin er það sem gerir tónlistina svo stórkostlega og alla tjáningu í tónlistinni svo mikla. Eftir því sem sveitunum fer svo að ganga betur minnkar reiðin og vonbrigðin sömuleiðis, og sköpunarkrafturinn sömuleiðis. Evergrey er ekki fyrsta sveitin sem fellur í þessa gryfju, en vonandi fara þeir nú að rífa sig upp úr henni.

Áhugasamir geta svo hlýtt á lög af mismunandi plötum hér