Kirkja hins heilaga Saab!

Í ljósi þess að Geir Ólafs kvartaði yfir því að það væri ekki minnst á hann í hverri einustu færslu þá hef ég tekið upp nýja ritstjórnarstefnu til að refsa honum. Héðan í frá verður ekki minnst á Geir Ólafs. Heldur einvörðungu bláa “Avatarinn” hans:
Gúbbí Einars.

Eða nei, það er lygi. Ég ætla hinsvegar í þessum pistli að fjalla um Mecha tölvuleikinn Cybernator sem var gefinn úr á Super Nintendo í Japan 1992 undir heitinu Assault Suit Valken og 1993 í BNA sem Cybernator. Mecha er heiti á “vélmennum” sem stýrt er af mennskum stjórnanda (e:Pilot)

Í Cybernator seta spilarar sig í hlutverk Jake sem er einmitt stjórnandi eins slíks vélmennis og hermaður í her Kyrrahafsbandalagsins sem berst við einhverskonar Öxulveldi. Í leiknum er hlutverk Jake og fylgdarsveina hans að eyða Bildvorg, öflugasta vélmenni Öxulveldanna.

Stjórnun leikjarins er í meðallagi myndi ég segja. Af 6 tökkum á SNES stýripinnanum nýtir leikurinn 5. Þegar gengið er stýra hægri og vinstri því í hvaða átt er gengið og upp og niður stýra því í hvaða átt vopninu er miðað, alls er hægt að skóta í 8 áttir. Þegar hinsvegar vélmennið flýgur þá er þessu ekki að skipta sem er mjög slæmt. Þá nefnilega getur vélmennið farið upp og niður, til hægri og vinstri en um leið og vélmennið fer upp eða niður þá fer byssan sömuleiðis upp eða niður sem er mjög óþjált, því það er algerlega gagnslaust að vera staddur efst á skjánum miðandi byssunni beint upp eða neðst á skjánum miðandi henni beint niður.

Vélmennið hoppar með B takkanum og með því að halda B inni flýgur það tímabundið þangað til hreyfillinn ofhitnar, þetta kemur sér vel þegar hoppa þarf upp háar hæðir eða jafnvel bara hoppa upp yfir óvinina til þess að drita niður á þá. Y-takkinn er skottakkinn. Alla jafna er nóg að halda honum inni til að skjóta sjálfvirkt nema þegar kýlt er. X-takkinn skiptir milli vopna og A-takkinn lætur vélmennið skauta, og þá fer það hraðar yfir á landi. R-takkinn sem er takkinn ofan á SNES-fjarstýringunni er síðan til að verja sig og dregur vélmennið þá fram skjöldinn þegar ýtt er á þann takka. Ókosturinn við skjöldinn er sá að hann virkar ekki nema vélmennið standi á föstu yfirborði.

Hægt er að velja á milli fjögurra vopna í leiknum, þau standa þó ekki öll til boða í upphafi leiks heldur safnar leikmaðurinn vopnum eftir því sem hann kemst lengra í leiknum, auk þess að safna vopnum er líka hægt að safna “Power-ups” til þess að gera hvert vopnið betra. Í upphafi byrjar maður með einhverskonar geislabyssu auk þess að geta látið vélmennið kýla. Í öðru borði fær maður síðan eldflaugar og það er síðan í 4. eða 5. borði sem maður öðlast leysigeislann.

Hvert vopn hefur 3 uppfærslustig og þarf að safna mismörgum “Power-ups” til að uppfæra vopnið. Fyrsta uppfærsla krefst 4 P og önnur uppfærsla krefst 6 P. Engin greinarmunur er gerður á milli vopna þegar kemur að Power-ups. Leikmaðurinn fær bara kúlu sem á stendur P og verður að passa sig á því að vera með rétt vopn valið þegar hann nær kúlunni. Og það er eitt við það sem fer alveg óskaplega í taugarnar á mér. Það er þegar að maður er kominn á 3.stig með eitthvert vopnið og fær óvænt P þegar að maður hefur drepið óvin, að ef maður er með 3.stigs vopn valið að þá gerir viðkomandi uppbót ekkert þar sem vopnið getur ekki uppfærst meira. Það eru ekkert voðalega mörg P í leiknum sjálfum, nema reyndar í einu borði en einhverra hluta vegna eru bara 2 vopn virk þar og þegar þangað er komið í leiknum er maður líklegast hvort eð er búinn að uppfæra þau í botn hvort eð er.

Af vopnum þá verður að segjast að Leysigeislinn er langmest Kick-ass, fyrsta stigs geislinn er lítið annað en lítil rönd á skjánum, næsta stig er slíkt kick-ass að leysigeislinn er orðinn allt að cm á þykkt(svona miðað við flesta sjónvarpsskjái) og 3.stigs geislinn er alveg hálft vélmennið að stærð, slíkt kick ass. Byssan sem maður byrjar með er í upphafi frekar léleg og kemur það best í ljós í öðru borði þar sem manni líður nánast eins og maður haldi á baunabyssu þegar maður er að skjóta á óvinina, því verður maður að gæta þess í fyrsta borði að ná öllum P-unum. Auk þess að vera öflugri þá eru 2. og 3. uppfærsla byssunnar þannig að þær endurkastast og því hægt að skjóta fyrir horn ef svo ber undir. Eldflaugarnar eru líklegast það sem ég held minnst upp á , fyrsta stigs eldflaugarnar skjótast bara beint áfram, næsta stigs eldflaugarnar eru búnar einhverskonar eltibúnaði en hann virkar oftast illa og yfirleitt skjótast þær bara út úr skjánum og 3. stigs eldflaugarnar eru bara öflugri eltieldflaugar.

Leysigeislinn og byssan eru þannig að maður getur skotið einni hleðslu í einu og þess á milli þarf að hlaða og tekur sá tími u.þ.b. sekúndu eða svo og hefur maður endalaust magn hleðslna en af eldflaugunum hefur maður bara takmarkað magn í hverju borði, en á móti kemur að hleðslutíminn er enginn. Eins og áður sagði er hægt að kýla og er einhver hleðslutími á milli högga, en satt best að segja notar maður hnefann það lítið í þessum leik að ég man ekki hvernig það virkar og er eiginlega bara bara drullusama … já takk!

Í leiknum er mikið um svonefnda talkafla. Einhverra hluta vegna ákváðu framleiðendur leikjarins að nýta sér ekki þá staðreynd að hljóðkubburinn í SNES vélinni var ágætlega vel til þess fallinn að spila talað mál, en mögulega má vera að samtölin séu einfaldlega of löng til þess að láta talað mál heyrast eða þá bara að þeir hafi verið að spara og ekki nennt að ráða talleikara. Í stað raddar birtist spilaranum því leiðindapíp meðan talkaflarnir eiga sér stað. Ég hélt fyrst að leikurinn hefði kannski innihaldið tal í japönsku útgáfunni og það verið fellt út þegar hann var gefinn út í BNA en svo reyndist ekki vera. Eini munurinn á leikjunum hvað það varðar er sá að í Japönsku útgáfunni birtist mynd af persónunni sem er að tala hverju sinni en í BNA-útgáfunni birtist eingöngu nafn persónunnar.

Tónlistin í leiknum var samin af Masanao Akahori og það verður seint sagt að hún sé epísk, hún er meira bara svona allt í lagi, ekki léleg og ekki afgerandi góð heldur.

Og á maður að gefa þessu stjörnur eða? Nei varla. Leikurinn er ekki fullkominn, engu að síður nógu góður til þess að mann langar að spila hann, í það minnsta klára kvikindið!