Kirkja hins heilaga Saab!

Hellaskoðunarfélagið fór í frækna för að skoða hellana Litla-Björn, Vörðuhelli og Gjábakkahelli sem eru staðsettir í Gjábakka líklegast (svæðinu milli Þingvalla og Laugavatns) Litli-Björn átti að vera helvíti hress hellir sem gaman væri að skoða, það tók þó nokkurn tíma að finna hellismunnann, annarsvegar þar sem gamla Magellan GPS tækið sem ég fékk í fermingargjöf 1998 virtist hafa einhverjar allt aðrar áætlanir en að virka rétt og hinsvegar þar sem hellismunninn var tiltöluega hulinn snjó. Við fundum hann þó á endanum … augljóslega!

Jayne og Jói, ekki í fókus, en komnir niður í hellinn!

Litli-Björn er mjög skemmtilegur og áhugaverður hellir að því leyti að þar er margt að sjá auk þess sem oftast er nógu hátt til veggja svo maður geti staðið uppréttur, og það gerir gönguna allmiklu skemmtilegri.

Margt áhugavert í hellinum eins og sést, sem borgar sig að skoða vel!

Hellirinn er um 300 metra langur skv. biblíunni okkar, sem er Hellahandbókin eftir Björn Hróarsson sem kom út síðustu jól!

Hann er litríkur á köflum!

Þegar 300 metrunum er lokið er út í enda komið, úr enda hellisins er tenging yfir í annan hluta vörðuhellis um þröng göng sem þarf að skríða í gegnum og er síðan um nokkur kafli í Vörðuhelli sem er frekar þröngur.

Jói byrjaður að troða sér ofan til að athuga hvort þetta séu réttu göngin!

Við vorum ekkert alveg vissir fyrst hvaða þröngu göng það væru sem tengdu hellana saman. En eftir að Jói fann mjög svo efnileg göng ákvað hann að skríða í gegnum þau og vissi þá að þetta var rétta leiðin. Hann var þó ekki alveg viss hvort Jayne kæmist í gegnum göngin þar sem Jayne er rúmir 7 metrar á hæð, eða um það bil. Því ákvaðum við að ég myndi prufa að skríða þau líka til þess að meta hvort Jayne kæmist ekki í gegn. Í gegn skreið ég og trúði ekki öðru en að Jayne kæmist þetta, auk þess vorum við svo klyfjaðir af vaselíni að það yrði þá aldrei verra en svo að við myndum bara smyrja allan hellinn að innan og troða Jayne í gegn.

Jayne að koma út úr göngunum, ekkert vaselín, í baki glittir síðan í Jóa!

Vörðuhellir var eins og áður sagði nokkuð þrengri og þar var einnig nokkuð lægra til lofts en í Litla-Birni, en þar var þó umtalsvert meira af ís.

Kallinn, ísilagður!

Vörðuhellir heitir svo vegna þess að í öðrum enda hellisins er varða ein, við vorum hins vegar í hinum hluta hellisins og þegar við komum upp úr þeim hluta þá sáum við hvergi opið yfir í hinn hlutann þar sem það var hulið þykku fargi af snjó, við ákváðum því að sleppa þeim hluta og halda beint yfir í Gjábakkahelli.

Slíkt tanaður af myrkrinu í hellinum!

Gjábakkahellir er þó töluvert auðfundnari en Litli Björn. Við veginn er hálfgert bílastæði og göngustígur að hellinum sjálfum sem er ekki algengt samkvæmt okkar reynslu að því að finna hellismunna.  Gjábakkahellir var þó öllu leiðinlegri gegnumferðar þar sem mikið vatn dropaði í gegnum þak hellisins og niður á gólfið sem olli því að undirlagið var flughált og varasamt og maður eyddi því fyrsta hluta göngunnar á fjörum fótum til þess að sporna við því að maður flygi ekki á hausinn og naut því ekki þess sem fyrir augu bar eins mikið og maður hefði viljað.

Jói klöngrast niður í hellinn á ísi lögðu grjótinu.

Hellirinn er þó ekki alónýtur því um miðbik hellisins verður hann nokkurra hæða með með “herbergi” og þar inni er gestabók.

Jói kvittar í gestabókina!

Ég var furðusposkur á meðan!

Og svo fórum við út úr hellinum, ég var augljóslega fyrstur út eins og sést á þessari mynd!

Þannig var það, síðan var brunað í bæinn undir brunandi júróbíti!

Fleiri myndir úr ferðinni eru hér!