Slíkur er máttur smettaskruddunnar að er ég hafði skellt á þá lá allt í einu opin fyrir framan mig ókunn bók sem bar nafnið “Dagar Geirs, drif og brotnir öxlar og júgursmyrsl – kallinn kann þetta” og við nánari skoðun kom í ljós að þetta var dagbókin hans Geirs. Og hvernig endaði hún í mínum höndum? Svarið er einfalt, ég stal henni í hefndarskyni. Bíddu hvers vegna kannt þú að spyrja, svarið er einfalt. Geir Ólafs hélt á stuttum tíma 2 veislur þar sem hann bauð ekki upp á neinar pönnukökur. Ég er vægast sagt brjálaður, það minnsta sem ég gat gert var að stela dagbókinni hans. ÞAÐ MINNSTA!!!

Nú er rétt að taka það fram þó svo að þetta sé nefnt dagbók þá er þetta ekki dagbók í hefðbundnum skilningi þess orðs. Í bókinni er ekki að finna neina færslu á borð við þessa týpísku færslu úr hefðbundinni dagbók:

Kæra dagbók
Í dag fór ég í sund, það var ógeðslega gaman. Sérstaklega þegar að ég var búin í sundi og var að leika mér með sturtuhausinn og lét vatnið falla á brjóstin á mér og horfði á vatnið renna niður brjóstunum, svo fór ég inn á klósett og hristi mig og skók svo að brjóstin hoppuðu út um allt. Svo þurrkaði ég mér og fór heim, á leiðinni heim hlustaði ég á bylgjuna. Hún gerir lífið skemmtilegra.
Takk í dag dagbók, sjáumst aftur!

Nei, þessi dagbók inniheldur djúphugsaða pistla Geirs sem hann ritar niður af alúð á hverjum degi! Geir er því miður eigingjarn maður og telur að efni þessara pistla eigi ekki erindi til almennings, en ég er því ósammála og vegna þess að ég hefi enga pönnuköku fengið þá verður góður pistill af handahófi valinn!

Pistillinn sem var fyrir valinu var á blaðsíðu 457 og var ritaður 07.03.2008 svo hann er rétt um ársgamall eða svo og nefnist “hvernig á að tæla heilalaus bimbó”  og er svohljóðandi:

Pistill 7.mars 2008. Um heilalausar gálur hefur margt verið ritað, en minna hefur verið ritað um viðeigandi hegðun í þeirra garð þegar kemur að því að “pikka þær upp” eins og það er nefnt í daglegu tali.  Þessu hyggst ég ráða bót á í pistli dagsins.

Þegar heilalaus gála (sem héreftir verður nefnd luðruskonsa) er nálguð í fyrsta sinn(mögulega þarf ég að laga málfræðilega villu hér(sjá viðkauka 11B)) ber að sýna henni sem minnsta virðingu. Varast skal að kynna sig með nafni og ef luðruskonsan fer þess á leit við mann að maður kynni sig ber að notast við leyninafn líkt og Hreggviður Ljós eða Einar Lár svo eitthvað sé nefnt.  Opna skal samræðuna á sígildri línu eins og “hæ sæta kemurðu oft hingað” eða sígildri uppdráttarlínu líkt og “varstu að freta, lyktin lokkaði mig hingað”.

Varast skal að horfa í augu luðruskonsunnar heldur skal stara á brjóst luðruskonsunnar, allan tímann. Skipta skal hefðbundnum orðum út fyrir orð eins júllur, túttur og bobbingar. Gott dæmi um þetta gæti verið setningin “ég er yfirleitt í gúmmískóm þegar ég borða kjúklingabringur” en hún yrði ” ég er yfirleitt í túttum þegar ég borða kjúklingajúllur”. Ef luðruskonsan veitir því ekki athygli að þú starir á brjóstin á henni má prufa að pota ítrekað  í brjóstin á henni og læða að henni hinni sígildri línu ” er djús í þessum brúsum?” eða “vökvarðu þessi kvikindi með sílikon?”.

Góð leið til að brjóta ísinn með luðruskonsum er að leysa vind og kenna henni um það. Helst ber að fara í kerfi yfir ógeðislykt og æla á gólfið af viðbjóði. Þetta sýnir henni fram á það að þú sért viðkvæmur, eiginleiki sem sumar luðruskonsur finnst aðlaðandi hjá karlmönnum.  Sé luðruskonsan ekki fyrir viðkvæma menn er gott að lýsa því yfir að lyktin sé þín og skal höndum blakað á viðeigandi hátt til að dreifa lyktinni svo sem flestir geti notað anganinnar.

Verði menn þess áskynja að luðruskonsan þrái sveitt apamök skal akurinn plægður á viðeigandi hátt. Það sem einna best hefur gefið sig í gegnum tíðina eru sígildar setningar eins og “eigum við að setja sólstafinn þangað sem sólin aldrei skín” eða “á ég að láta töfraprikið mitt leita að vatni í vota vasanum þínum”. Luðruskonsur geta almennt ekki staðist þessar setningar og hefi ég kynnt mér rannsóknir þess efnis að þessar setningar gefi 100% árangur.

Gott er að hafa ávallt skæri við hendina er luðruskonsa er afklædd, enda hefur það sýnt sig að það er almennt fljótlegra að klippa utan af henni fötin en að eltast við það hún afklæði sig sjálf. Það er svo upp á luðruskonsuna sjálfa að tjasla sínum görmum saman. Frelsi fylgir jú ábyrgð!

Varast skal að láta apamökin standa mikið lengur en eina mínutu. Almenna viðmiðið er að öll apamök sem vara skemur en 58 sek séu örugg hvað kynsjúkdóma varðar en um leið og klukkan slær 60 sek þrefaldast líkurnar á því að fá algenga kynsjúkdóma líkt og klamedíu, lekanda og kúrsýki! Það er svo upp á luðruskonsuna sjálfa komið að redda sér heim eða þér heim ef út í það er farið. Frelsi fylgir jú ábyrgð!

Það er Geir Ólafs sem kveður í dag 7.mars – yfir og út!

Svo mörg voru þau orð, og ljóst að Geir Ólafs situr á leyndum fjársjóð. Hér er hreinlega um menningarverðmæti að ræða. En það skal tekið fram að dagbókinni verður ekki skilað fyrr en í fyrsta lagi þegar að 200 manns eru búnir að skrá sig í dagbókargrúppuna á smettaskruddunni!

En ritstjórn kom höndum yfir bréfið fræga og hefur lesið á milli línanna. Bréfsefnið var svohljóðandi.

Kæra Jonna

Þú ert engin fokking forsætisráðherra og ég tek ekki við skipunum frá þér. Ég fór aldrei niður á konuna mína meðan að ég var forsætisráðherra enda eiga forsætisráðherrar ekki að haga sér þannig. Sá mynd af þér á Bessastöðum og þú leist út fyrir að vera að fara að grenja, enda ertu engin fokking forsætisráðherra!

Þú ert bara kerling og kannt ekkert að keyra. Svo ertu bara flugfreyja, farðu bara að sinna farþegunum meðan að fólk með réttindi flýgur vélinni! Það eru til uppþvottavélar svo konur þurfi ekki að vaska upp en það er ekki til forsætisráðherravél svo að konur geti verið forsætisráðherrar.

Reyndu síðan að spara ríkinu fé og slepptu því að senda kjánaleg bréf í seðlabankann, við höfum annað að gera en að lesa bloggið þitt. Ég tók mér samt það bessaleyfi að stofna blogg handa þér á slóðinni http://joka-eydsluklo.blog.is. Lykilorðið er: lella69 . Þú getur bara póstað bullinu þínu þar, vonandi móðgastu ekki þó svo að við lesum þetta ekki, við höfum bara annað að gera. Bara muna að vera duglega að “kommenta” hjá bloggvinum þínum, þá “kommenta” þeir hjá þér!

P.S. ekki hlusta á Össur, hann er dóni!

Virðingarfyllst

Davíð Oddsson, kóngurinn yfir Íslandi!

P.P.S. Ég prumpaði ofan í umslagið áður en ég sendi þetta, ég vona að þú finnir lyktina!

Hér sjást 4 konur skipta sérstaklega um skó til þess að “vaða” á, meðan að eini karlmaðurinn á myndinni veður bara yfir eins og á að gera það!

Þessu ber þó ekki að kvíða og geta íslensk heimili farið að taka gleði sína á ný! Þess má vænta að stjórnendur fari að sýna meiri ábyrgð og aðhald og losi sig við óframleiðnustu starfsmenn fyrirtækisins og því munu mæður á Íslandi streyma aftur inn á vannærð og illa þrifin heimilin sem hafa drabbast niður á meðan þær hafa vanrækt að uppfylla skyldur sínar.

Íslenskar mæður hafa um allt of langa hríð nýtt ofréttindi þau er þeim hafa verið veitt til að stunda illa launuð áhugamál sín, sem þær kjósa alla jafna að kalla atvinnu, sem afsökun fyrir því að vanrækja skyldur sínar við heimilið.

Hér er þó ekki um eingöngu um að ræða ofréttindi íslenskra mæðra heldur einnig linkind íslenskra feðra sem nánast hömlulaust leyfa konum sínum að sinna því áhugamáli sínu að fá greitt fyrir það eitt að draga úr framleiðni íslenskra fyrirtækja með því að angra starfsbræður sínar með vanþekkingu sinni á því sviði sem þær starfa á hverju sinni.

Nú er kominn tími til að löggjafinn vakni og sjái hvað er íslenskri æsku fyrir bestu! Keðju á hverja einustu kerlingu og það nógu stutta til að þær ráfi ekki út úr eldhúsinu og fari að fikta í sjónvarpinu! Dagskráin á skjá einum er nógu ömurleg fyrir þó svo að þær brenni ekki við matinn meðan að þær horfa dolfallnar á einhvern hóruþáttinn.

Konur bera ekkert skynbragð á tíma. Augljóslega var ég að flýta mér og þess vegna fór ég yfir á rauðu ljósi. Hún var aftur á móti ekkert að flýta sér og þess vegna beið hún eins og fáviti á grænu ljósi, hana munaði andskotann ekkert um það að bíða 1 mínútu lengur en nei, það er alltaf sama sagan með konur. Ég-ég-ég er eini hugsunarhátturinn sem kemst að hjá þeim.

Sem betur fer vorum við ein á gatnamótunum þannig að ég bar því bara við að hún hefði keyrt yfir á rauðu ljósi. Orð á móti orði og sökin því metin 50/50. Munur fyrir mig að þurfa bara að bera tjónið á bílnum mínum en ekki hennar. Enda var hann eiginlega í rústi. Svo er ég heldur ekki á 85% af laununum hennar þannig að maður ætti að hafa efni á þessu.

Kennir henni bara að líta betur í kringum sig næst!

- – -

Ég … já ég, horfi ekki á fréttir, mér leiðast fréttir, þær eru svo óskaplega leiðinlegar og gagnslausar, einu sinni var ég fréttafíkill en svo fór ég að líta á hlutina í samhengi og komst að því að frásagnir af nauðgunum í Darfur, limlestingum í Írak eða meintum ójöfnuði í íslensku samfélagi, bæta á engan hátt líf mitt! Seisei nei nei!

Ég les þó reglulega blöðin, helst á salerninu og helst á salerninu í vinnunni, helst á álagstímum, svona meðan að samstarfsfólk mitt sér ekki út úr augunum vegna álags þá sit ég ég rólegur á salerninu og nýt þess að létta á mér. En það er efni í annan pistil.

En þó svo að ég horfi ekki á fréttir né ástkær bróðir minn, þá býr á “heimili mínu” gamall maður sem hefur fátt betra við tímann að gera en að drekka í sig algerlega tilgangslausar fréttir af engu, frá öllum heimshornum og á þessar fréttir skal horfa klukkan 19 og 22 hvert einasta kvöld! Og, þetta er ekki nóg. Vegna þess að þessi einstaklingur er gamall þá lifir hann í þeirri trú að stofnunin sem hann þekkir sem RÚV og kallast í dag RÚV ohf. sé hágöfugt menningarlegt fyrirbæri, þetta menningarlega fyrirbæri kallar hann “stöðina okkar”. Ég persónulega kýs þó að kalla útsendinguna sem rennur eftir hinum ægifagra scart-kapli í sjónvarpið úr hinni stórkostlegu menningarveitu alheimsins eða Bóbó eins og ég kýs að kalla tölvuna mína, stöðina okkar, enda er útsendingin okkar, engar auglýsingar og maður missir aldrei af þætti.

Þetta samræmist þó ekki kenningum gamla mannsins, en þær eru að útsendingar RÚV séu svo hágöfuguar að aldrei megi taka áhættuna af því að missa af einhverju hágöfugu sem þar gæti borið á góma … eða öllu heldur slysast í útsendingu. En þetta er ekki allt, vegna þess hversu hágöfugt, lesist leiðinlegt, efni RÚV er þá ber þeim sem á það horfa og það dýrka skylda til þess að horfa á það í þögn eða sem því nemur þannig að ef eitthvað hljóð berst frá sjónvarpinu þá er það meira og minna veikt suð!

Sem er þó ólíkt minni skoðun á sjónvarpsglápi. Ég kýs að horfa á sjónvarpsefni sem er þess eðlis að það sé skemmtilegt og á hlustandi, og á hlustandi þá meina ég þess eðlis að maður heyri hver andskotinn eigi sér stað en ekki bara eitthvert suð. Og það er ekki nóg, þegar að ég horfi á sjónvarp þá vil ég að þeir sem í kringum mig eru, haldi kjafti! Hvaða djöfulsins rugl er það að halda að sjónvarpsstofan sé einhver helvítis setustofa til þess fallin að ræða erfiðleika hversdagsins!
- – -

Ég þakka lesandanum kærlega fyrir þetta bréf, það vekur spurningar, spurningar um það hvað við metum mest í lífi okkar!