Djúpihellir átti að vera nokkuð auðfinnanlegur, en fyrir þá sem hafa aldrei leitað að helli áður þá eru hellismunnarnir beinlínis ósýnilegir nema þú sért mjög nálægt þeim. Því fór svo að við fundum annan helli áður en við fundum Djúpahelli. Sá hellir heitir Bátahellir eða Bátshellir og er ekki mjög beysinn. 20 metra langur í mesta lagi en þó áhugaverður fyrir þær sakir að á gólfi hellisins er “bátur” sem hellirinn væntanlega dregur nafn sitt af, það eða Vífill þræll geymdi bátana sína þar inni meðan hann skokkaði upp á Vífilsfell til þess að sjá til fiskigengdar á Gróttu … ég er hreint ekki viss.

Báturinn í botni Bátshellis.

Þá var næst að finna Djúpahelli, ekki þurfti beinlínis að leita langt því hann var líklegast í um 100 metra fjarlægð frá Bátshelli. Djúpihellir er marghæða hellir og á tveimur stöðum í honum eru strompar eða göng upp á yfirborðið.

Fyrsti salurinn í Djúpahelli þegar komið er inn í hann.

Fyrst er komið inn í nokkuð stóran sal þar sem ber að líta augum fyrsta strompinn. Strompur þessi verður því líka valdandi að í salinn hleðst upp snjóskafl á veturna sem mætti líklegast nota við einhvern listagjörninginn. En úr salnum og niður í hellinn þarf að fara um smá þrengingu og er þá komið niður í hellisgöngin sem mynda næstneðstu hæðina í hellinum. Gengið er eftir þeim og eftir einhverja metra gengur maður undir seinni strompinn. Þar var staðsettur stigi sem gerði mönnum kleyft að komast upp á hæðina fyrir ofan og þaðan var síðan hægt að klifra upp göng og þá kom maður í enn einn salinn.

Stiginn frægi

Við fórum þó ekki upp stigann strax heldur héldum áfram inn í botn hellisins svo að segja. Innst í hellinum er hægt að skríða þröng göng og kemst maður víst niður á neðstu hæð hellisins. En eftir að könnunarfar hafði verið sent inn í göngin og komist að því að göngin væru líklegast of þröng fyrir ákveðna blakstjörnu í hópnum var eiginlega sjálfhætt að fara mikið lengur. En í “botninum” var að finna kaðal sem hægt var að klifra eftir og kom maður þá upp í salinn sem ég minntist á áðan.

Könnunarfarið kemur til baka úr þröngu göngunum.(Gott nafn á klámmynd?)

Eitt það varasamasta við Djúpahelli er það að vegna þess hversu mikið dropar úr loftinu myndast þunnt íslag á botninum og það gerir alla umferð um hellinn frekar varasama, en að sama skapi veldur það því að í hellinum myndast íshraukar eða “hattífattar” öllu fremur.

Blakstjarnan okkar stendur á efri hæðinni undir strompinum.

Jayne kannar opið úr 2. hæð og yfir í salinn

Salurinn, fullur af Hattíföttum.

Könnuðurinn kemur niður úr salnum eftir kaðalstiganum

Og þetta var Djúpihellir, tiltölulega auðfinnanlegur og ágætis heimsókn en því miður líklega of auðfinnanlegur því það er svolítið um rusl og ummerki mannaferða í hellinum.

Þangað til næst. Rassmus út!

Jayne og Jói, ekki í fókus, en komnir niður í hellinn!

Litli-Björn er mjög skemmtilegur og áhugaverður hellir að því leyti að þar er margt að sjá auk þess sem oftast er nógu hátt til veggja svo maður geti staðið uppréttur, og það gerir gönguna allmiklu skemmtilegri.

Margt áhugavert í hellinum eins og sést, sem borgar sig að skoða vel!

Hellirinn er um 300 metra langur skv. biblíunni okkar, sem er Hellahandbókin eftir Björn Hróarsson sem kom út síðustu jól!

Hann er litríkur á köflum!

Þegar 300 metrunum er lokið er út í enda komið, úr enda hellisins er tenging yfir í annan hluta vörðuhellis um þröng göng sem þarf að skríða í gegnum og er síðan um nokkur kafli í Vörðuhelli sem er frekar þröngur.

Jói byrjaður að troða sér ofan til að athuga hvort þetta séu réttu göngin!

Við vorum ekkert alveg vissir fyrst hvaða þröngu göng það væru sem tengdu hellana saman. En eftir að Jói fann mjög svo efnileg göng ákvað hann að skríða í gegnum þau og vissi þá að þetta var rétta leiðin. Hann var þó ekki alveg viss hvort Jayne kæmist í gegnum göngin þar sem Jayne er rúmir 7 metrar á hæð, eða um það bil. Því ákvaðum við að ég myndi prufa að skríða þau líka til þess að meta hvort Jayne kæmist ekki í gegn. Í gegn skreið ég og trúði ekki öðru en að Jayne kæmist þetta, auk þess vorum við svo klyfjaðir af vaselíni að það yrði þá aldrei verra en svo að við myndum bara smyrja allan hellinn að innan og troða Jayne í gegn.

Jayne að koma út úr göngunum, ekkert vaselín, í baki glittir síðan í Jóa!

Vörðuhellir var eins og áður sagði nokkuð þrengri og þar var einnig nokkuð lægra til lofts en í Litla-Birni, en þar var þó umtalsvert meira af ís.

Kallinn, ísilagður!

Vörðuhellir heitir svo vegna þess að í öðrum enda hellisins er varða ein, við vorum hins vegar í hinum hluta hellisins og þegar við komum upp úr þeim hluta þá sáum við hvergi opið yfir í hinn hlutann þar sem það var hulið þykku fargi af snjó, við ákváðum því að sleppa þeim hluta og halda beint yfir í Gjábakkahelli.

Slíkt tanaður af myrkrinu í hellinum!

Gjábakkahellir er þó töluvert auðfundnari en Litli Björn. Við veginn er hálfgert bílastæði og göngustígur að hellinum sjálfum sem er ekki algengt samkvæmt okkar reynslu að því að finna hellismunna.  Gjábakkahellir var þó öllu leiðinlegri gegnumferðar þar sem mikið vatn dropaði í gegnum þak hellisins og niður á gólfið sem olli því að undirlagið var flughált og varasamt og maður eyddi því fyrsta hluta göngunnar á fjörum fótum til þess að sporna við því að maður flygi ekki á hausinn og naut því ekki þess sem fyrir augu bar eins mikið og maður hefði viljað.

Jói klöngrast niður í hellinn á ísi lögðu grjótinu.

Hellirinn er þó ekki alónýtur því um miðbik hellisins verður hann nokkurra hæða með með “herbergi” og þar inni er gestabók.

Jói kvittar í gestabókina!

Ég var furðusposkur á meðan!

Og svo fórum við út úr hellinum, ég var augljóslega fyrstur út eins og sést á þessari mynd!

Þannig var það, síðan var brunað í bæinn undir brunandi júróbíti!

Fleiri myndir úr ferðinni eru hér!

Því ákvað Geir að draga mig á dansnámskeið Kölska þar sem hann taldi Tangóhæfileika mína vera helst til gagnslausa. “Bjarni það fær enginn að ríða út á tangó – Ég hef aldrei fengið að ríða út á tangó … þannig að það er ekki hægt að fá að ríða út á tangó” segir hinn eitursnjalli dansari Geir Ólafs. “En Geir, Dans þarf ekkert alltaf að snúast út á það að fá að ríða- Geta 2 einstaklingar ekki bara dansað saman til þess að skemmta sér – Konur eru vitibornar tilfinningaverur sem eiga skilið virðingu” sagði ég er ég reyndi að andmæla vægast sagt hatursfullum fullyrðingum Geirs í garð kvenna. “Bíddu ertu þroskaheftur Bjarni eða?” spurði Geir hárri röddu vægast sagt reiður ” Til hvers í fjandanum heldur þú að konur hafi sköp – Af því að þær séu svo geðveikt frábærar – Heldurðu að guð búi í píkunum á þeim og bæti þeim það þannig upp að þær hafi ekki typpi – Heldurðu það – Í ALVÖRU – Viltu ekki bara fara að kalla hundinn þinn vitsmunaveru – Og viltu ekki bara setjast niður með honum og spila skák með honum – DÖHHH – HUGSA BJARNI, HUGSA!!!!”.

Ég sá því að fyrst Geir Ólafs orðaði þetta svona skynsamlega gat ekki verið um annað að ræða en að hann hefði rétt fyrir sér! Ég ákvað því að leyfa Geir Ólafs að draga mig með sér á það sem hann kallaði Dansnámskeið Kölska. Námskeiðið er kennt við Kölska af sömu ástæðu og þríleikur kölska er kenndur við Kölska … því þar koma saman 2 karlmenn. Reyndar voru engar konur á dansnámskeiðinu en það var bara vegna þess að sögn Geirs Ólafs að ef þeim yrði hleypt inn þá myndi námskeiðið missa tilgang sinn.

“Sko Bjarni – Það eru nokkrar gerðir af tæklingum sem maður þarf að kunna þegar að maður er dansbransastjarna eins og ég” sagði Geir sposkur. “Sú sem mér finnst skemmtilegust er Tangódýfutæklingin – hún er epísk”

“Svo er líka til önnur tækling sem mér finnst gaman að nota sem ég vil kalla: Fly-me-to-the-moon-tæklinguna. Hún er ekki mjög ólík Tangódýfutæklingunni að því leyti að þú lendir ofan á beyglunni þannig að þú bæði tæklar hana og þú lendir ofan á þannig að þú veist þá fyrirfram hvernig það er” sagði Geir sem greinilega kunni vel við sig á dansnámskeiði Kölska.

“Ég má síðan alls ekki gleyma 2 mikilvægum tæklingum. En þær eru ekki beinlínis ætlaðar til þess að komast yfir beyglur. Meira svona snyrtimennskutæklingar – Þú veist, það slettir kannski einhver óvart niður bjór eða melónubríser á dansgólfið og hver vill dansa í polli? Nei þá er best að finna einhverja vel valda beyglu og tækla hana ofan í pollinn svona til að þurrka hann upp. Virkar best að nota feitar beyglur í þetta vegna þess að þær dekka gólfið svo vel þegar að þær detta á rassinn” mælti Geir kampakátur og maður gat ekki annað en velt því fyrir sér hvort Geir Ólafs hefði mögulega fæðst á dansnámskeiði Kölska …

“Síðan er náttúrulega hin aðferðin sem getur verið skemmtileg. En hún er ekki beint tækling. En þá tekurðu bara beygluna upp og snýrð henni við og heldur hausnum á henni yfir pollinum þannig að hárið á henni drekki í sig pollinn. Bara verst hvað þær verða sóðalegar og illa lyktandi á eftir, vegna þess að þegar að maður er búinn að púlla þetta trikk þá standast þær mann ekki á eftir. En þá er bara að senda þær í sturtu … Hehehe – Ég er Geir Ólafs … ég kann’etta … úje!” hefði ég gjarnað viljað mæla manna heilastur en Geir Ólafs varð mér víst fyrri til að mæla þetta, enda er hann Geir Ólafs. Hann kann’etta!

Geir Ólafs vildi endilega sýna mér annað bragð en það var helst til sóðalegt og sagan sem fylgdi því jafnvel enn sóðalegri og verður sú saga ekki birt hér á bjosep.net hinum algóða fjölskylduvef þar sem kristilegum og hefðbundnum fjölskyldugildum er gert hátt undir höfði. Því miður krakkar … það verður að draga línuna einhversstaðar!

Góðar stundir!

Einhverjir lesendur kynnu kannski að halda að ég ætlaði að deila einhverjum myndum úr ferðinni með ykkur. Já því er þannig farið!

Þetta er ég, hó hó hó ví sei hei hei hei

Já já já, kallinn aftur, ég kom viða við í þessari ferð og var nánast allsstaðar, út um allt og bara nefnið það!

Þessi pósa er kölluð Geir Ólafs, og þið vitið af hverju!

Þessi pósa er líka kölluð Geir Ólafs … og ef þið vitið ekki af hverju, þá er google vinur ykkar!

Bíddu .. ég aftur? Var ég bara allsstaðar? Var ekkert partý nema ég væri á svæðinu … maður spyr sig!

Hó hó hó – Kallinn tilbúinn í sjallann, núna vantar bara silver gelið í lubbann …. STELPUR!!!

Bíddu bíddu bíddu … hver er allsstaðar alltaf???

Hó hó hó hei hei hei – Djammgalli á línuna eða? STELPUR!!!!

Já já já – Grettur smettur og brettur … ha?

Já já já – út úr smakkaður á kókaíni … eigum við að ræða það eitthvað … STELPUR!!!

Sjitttt hugsaði ég, þessi drulluhóll er náttúrulega búinn að vera að rífa kjaft og maður hefur ekkert þaggað niður í honum ennþá og það verður að gerast fyrir sunnudaginn 14. júní klukkan 17. Betra að fara að drífa í þessu.

Svo við Svabb-fresh eða Mountain- fresh eins og hann hefur farið fram á að vera kallaður, Fjallaferskur í anda íslenskrar tungu, ákváðum að sigra þennan drulluhól áður en Killerinn prufukeyrði nýju öxina!

…. svo við lögðum af stað og löbbuðum upp brekku, og brekku og brekku og brekku og héldum að við værum að koma upp á topp til að komast að því að það var enn ein brekkan, og enn ein brekkan til viðbótar og enn ein brekkan til viðbótar og svo svo þegar að við komum upp þræddum við og þræddum jökulruðning í átt að einhverju sem var líklega hæsti punktur en á þeim tímapunkti var okkur orðið alveg drullusama svo við fórum bara heim til að komast að því að við vorum allt of hátt uppi og við máttum labba niður brekku og brekku og brekku og brekku og brekku … og svo kom Killerinn og drap fjallið! Eins og allir vita – Það er bara eitthvað miklu meira fútt í nýju öxinni!

Geggjuð brekka eða þannig – hún liggur allaveganna upp … og niður …. eða í báðar áttir!

Hér mætti jafnvel trúa því að þarna sæist í toppinn eða því sem næst! YEAH RIGHT!!!

Hér mætti halda að við nálguðumst toppinn eitthvað! Látið ykkur dreyma!

Hvert er ég að benda? Í átt að toppnum? Mögulega … líklegast! Toppurinn er langt langt langt í burtu, meira að segja þegar að þú stendur á toppnum stóðst á toppnum(Killerinn drap fjallið) þá var toppurinn samt langt í burtu! Bíddu ha? Kannt þú kannski að spyrja. Hugsaðu bara um það, þetta er augljóst!

Glögg augu sjá kannski að þarna útlista ég hvoru megin í Eyjafirðinum Blámannshattur er …. Austurhliðin!!!

Hó hó hó – Hver er á svæðinu? Já já já! Nei bíðið nú hæg?

Þetta er síðan tindurinn á Grjótskálahnjúk – Lítur út eins og tindur er það ekki? EKKI???

Fokk it – Við erum farnir niður – Killerinn er líka á leiðinni!

Eitruð stemmning hjá Fjallaferskum!

Neiiii … ég er ekki Killerinn! Bara þetta gamla góða Killer-look!

Fjallaferskur kominn niður – Fjarskaferskur að vera hress á því!

Og svo drap Killerinn fjallið og Strokkur gaus! Sönn saga – að eilífu!

Hugmyndin um “venjulegt” fólk með ofurkrafta er eiginlega, svo ég leyfi mér að alhæfa, eins óamerísk og mögulegt er. Yfirleitt er fólk með ofurkrafta, í Bandarískum teiknimyndasögum, í ofurhetjubúningum, yfirleitt! Þessu er hinsvegar ekki þannig háttað með japanskar teiknimyndir. Sumar ofurhetjur eru svo sem örugglega í búningum en í mörgum tilfellum eru hetjurnar bara “venjulegt” fólk með ofurkrafta. Þráðurinn í sögunum er þó kannski aldrei dýpri en gott á móti vondu en það sem yfirleitt skilur á milli japanskra teiknimyndasagna og annarra teiknimyndasagna er þessi innri barátta aðalpersónanna við spurninguna um hvað sé rétt og rangt. Þetta gæti þó verið alhæfing. Spurning um að þú, já ÞÚ, hringir í Geir Ólafs og látir hann lesa með þér í gegnum textann bara svo þú sért örugglega ekki að misskilja eitthvað!

Allaveganna, ekki það að ég hafi ætlað að tala um Heroes né heldur hinn japanska eldri bróðir hans, þáttinn X. Ég ætla bara að henda inn einu stundu youtube myndbandi og drífa mig beint yfir í aðalefni þessarar færslu. Hvort fólk upplifi einhver líkindi með þessu og Heroes veit ég ekki, en það er aukaatriði!

Svo er annar bandarískur þáttur sem heitir Dexter og , fyrir þá sem búa í helli, fjallar um vísindamanninn Dexter Morgan sem vinnur hjá lögreglunni í Miami við glæparannsóknir milli þess sem hann leggur stund á það að myrða glæpamenn. Þetta vita svo sem allir sem hafa á annað borð horft á sjónvarp. Hitt er svo annað mál að Dexter þessi þarf að fara mjög varlega til þess að á hann falli ekki grunur. Oft skellur þó hurð nærri hælum. Frumlegt myndi kannski einhver segja, en nei bíddu þá hefði sá hinn sami ekki séð eða lesið hina dásamlegu teiknimyndasögur Death note!

Bíddu bíddu, sagðirðu DEATH NOTE hugsið þið kannski og jú jú eins og þið hefðuð komist að hefðuð þið sparað ykkur spurninguna en þess í stað leyft mér að skrifa þessa setningu og þar með stela af ykkur meira en tvöföldum þeim tíma sem fór í þessa heimskulegu spurningu, þá sagði ég Death Note!

Death Note fjallar um Yagami Light sem lendir í því einn daginn að finna svokallaða dauðabók(e:death note) sem dauðaguðinn (shinigami) Ryuk týndi. Dauðabókin virkar þannig að sé nafn einhvers skrifað í bókina þá mun sá hinn sami deyja. Yagami tekur þá ákvörðun að breyta heiminum og hefur að útrýma öllum glæpamönnum hverra nöfn hann kemst yfir. Þetta verður til þess að lögregluyfirvöld um allan heim reyna að sameinast um að finna og stöðva þann eða þá sem stendur fyrir þessu og fá hinn ofurgáfaða spæjara L til þess að finna þann sem stendur fyrir þessu.

Og þetta tengist Dexter hvernig kanntu að spyrja. Já, það vill nefnilega svo skemmtilega til að Yagami Light er sonur lögregluforingjans sem fer fyrir sérsveitinni sem á að finna og stöðva morðingjann, en það er ekki allt, Light er líka fluggáfaður snillingur sem hefur áður hjálpað lögreglunni við að leysa ráðgátur og því er hann fenginn til að hjálpa lögreglunni að finna morðingjann.

Já, þeir sem hafa horft á Dexter áttuðu sig kannski á því hvað ég er að tala um, þetta er alveg ískyggilega líkt! Death Note mangað kom út í Japan árið 2003 en bókin sem Dexter er byggð á kom út árið 2004 í Bandaríkjunum!

En það er þó ekki hægt að kalla þessa færslu Death note og bera bara saman Death note og Dexter. Nei nei nei! Ég ætla að benda dyggum lesendum mínum sem og öðrum ekki dyggum lesendum sem rötuðu kannski inn á þessa síðu milli rjómatertna á það að Death note að langi viðkomandi að sjá góðan krimma með rosalegu plotti þar sem áhorfandinn er nánast með hjartað í buxunum allan tímann og hefur engan grun um hvernig eitt né neitt endar. Horfið þá á Death note!

Já, Death note er víst anime eða japönsk teiknimyndasería. Sum ykkar munu ekki geta yfirstigið þá staðreynd að þetta er ekki á ensku, ykkar missir! Þið ættuð þó að prufa að horfa á anime bara fyrir talsetninguna. Japönsk talsetning er að mínu mati einhver sú besta sem fyrirfinnst á þessum hnetti, enda er litið á teiknimyndir í japan sem alvöru sagnaform en ekki bara eitthvað drasl til þess að friða litla krakka.

Góðar stundir, meðan þið horfið á Death note!

Fjallið var þakið hjarni sem alla jafna er gott á jafnsléttu en ekki jafn skemmtilegt í brekkum, eitthvað var þó um púðursnjó þegar ofar var komið, sem er leiðinlegur á leiðinni upp en skemmtilegur á leiðinni niður. Ótrúlegt hvað margt er mismunandi.

Skyggnið var allt að drepa, sérstaklega efst, við veltum því fyrir okkur að sleppa því að leita að vörðunni …. en við fundum hana víst!

Ég fer fram á það við lesendur þessarar síðu að bókin seljist í 500 eintökum, annars mun ég leggja síðuna niður!