Ég hef því ákveðið að brjóta höfundarréttarlög og deila alveg heilum 3 flugum með lesendum eða … hlustendum.

Fyrsta flugan ber hið erna nafn “FM-klám” og fjallar um Sundi Hansen útvarpsmann á Klámstöðinni.

Næsta flugan ber heitið Skodahatari og fjallar um skýrslutökuna lögreglunnar yfir Sumarliða Vagnssyni eða Sigmari Vagnssyni, ég er ekki alveg viss … og mér er drullusama eiginlegast.

Og síðasta flugan í þessari fyrstu færslu í þónokkurn tíma ber heitið rúmsölumaður og fjallar um það ferli að kaupa sér nýtt rúm.

Fleira var það ekki að þessu sinni. Þakkir og kveðjur berist þeim grínbræðrum, en allar peningagjafir berist mér.

Haldið ykkur fast!

Það heyrist nánast frá fyrstu mínutu, ef frá er talið fyrsta lagið sem er bara intro, að hljómsveitin ætlaði að keyra á þéttu, nettu og vel brettu proggi*. Þetta progg er reyndar fráskilið hefðbundnu proggi að því leyti að lögin eru ekki 7-10 mín líkt og er venja heldur um 3-4 mín. Það kemur þó ekki að sök enda keyrði hljómsveitin þeim mun þéttar á hverja einustu sekúndu til þess að skila þeirri snilld sem þessi plata er.

Fyrsta “lagið” er Tides of Blood þar sem tekið er á móti manni með þvílíku power thrash himpy gimpy metal keyrslu meðan söngvarinn þenur allt í botn og nánast brýtur glös með háum tónum. Gullmoli plötunnar er hinsvegar hið eiturepíska lag Diagnosis terminal. SKyldi nokkur maður spyrja mann nokkru sinni hvað framsækin tónlist væri, þá myndi maður svara “þetta er framsækin tónlist”. Lagið er ekki langt, 3:34 mín, en það sem það skortir í lengd bætir það upp fyrir í fullkomnun.

Hér er lagið Prelude to Woe á undan Diagnosis Terminal.

Á eftir Diagnosis kemur fyrsta lagið af þremur á plötunni með titilinn The incurable tragedy. Þau lög eru í rólegri kantinum þar sem reynt er að skapa með tónlistinni tilfinningu mannsins sem uppgötvar að hann hefur ólæknandi sjúkdóm og viðbrögð hans við uppgötvuninni.

Ég ætla þó ekki að deila með ykkur þeim lögum heldur laginu Black light ending sem ég fann svo skemmtilega merkilega á youtube.

Þetta er þriðja síðasta lag annars epískrar plötu og ætti að draga vel upp hversu epísk framsækin platan er og hversu frábærlega hún er samin og flutt. Annað hef ég eiginlega bara ekki að segja! Menningarlegur er ég með eindæmum en plöturýni minni er lokið í þetta skiptið.

Yfir og út!

Optimus Prime er um margt merkilegur tappi en þó er jafnvel enn merkilegri sú nauðgun sem höfundar stunduðu á persónunni. Fyrir þau ykkar sem ekki hafa séð fyrstu Transformers þættina þá skiljið þið kannski ekki mikið, en fræðist öllu meira.

Fyrsta þáttaröðin af Transformers var sýnd 1984 í Bandaríkjunum og innihélt hún 16 þætti. Í þeim þáttum fáum við að kynnast því að Umbreytingarnir svonefndu ferðuðust frá heimaplánetu sinni Cybertron og til jarðar þar sem geimskipið þeirra hrapaði og lenti inni í einhverju fjalli og þeir voru allir í dvala í 4 milljón ár eða svo. Og þetta voru allir Umbreytingarnir, Autobots og Decepticons. Fyrsta þáttaröðin á sér meira eða minna öll stað á jörðinni og snýst fyrst og fremst um það Autobots reyna eftir fremsta megni að hindra það að Decepticons steli orku frá mönnunum eða valdi þeim öðrum skaða. Hress þáttaröð og allt það, en hlutirnir fara ekki að snúast fyrr en í annari þáttaröðinni.

Það er nefnilega svo í 2. þáttaröð þá fyrst förum við út í geim.  Við heimsækjum Cybertron og förum meira að segja út í geim. En að Optimus Prime, því hann gengur nefnilega í gegnum margt í þessari þáttaröð.

Í þættinum City of Steel er Optimus tekinn til fanga af Decepticons og meira að segja ganga þeir svo langt að taka hann í sundur. Autobots verða síðan að bjarga Prime með því að finna bútana og raða þeim saman aftur.Þátturinn nær síðan hámarki í lokabardaganum þar sem Optimus Prime þarf að klifra upp á topp á Empire State til þess að sækja annan handlegginn sinn ,sem Megatron hefur komið fyrir þar, með byssu í hendi skjótandi á allt. Alveg hreint epískur þáttur og klárlega í fyrsta skipti sem Optimus Prime er drepinn, eða hvað?

Handleggur Optimus-ar á toppi Empire State plaffandi á allt!

Í þættinum A Prime Problem er Optimus síðan tekinn úr umferð þegar honum er fleygt í “beð” svonefndra Coronium krystalla, en það eru krystallar sem gera allan rafbúnað, sem hann kemst í snertingu við, óvirkan. Megatron gerir síðan almynd af Optimus Prime og klónar hann … ó ó þá er nú fokið í flest skjól.

Eins og ég sagði áður þá fáum við að heimsækja Cybertron í nútíð og fortíð. Við fáum að kynnast Alpha Trion og einhverjum Autobot skvísum en gleðin er hæst í þættinum War Dawn þegar við kynnumst Orion Pax. Og hver er Orion Pax spyrjið þið? Orion Pax er Optimus Prime í fortíðinni. En hérna kemur gleðin. Til að gera langa sögu stutta þá fer það þannig að Megatron sendir Aerialbottana aftur í tímann með tæki sem hann ætlar að nota til að stela orku úr fortíðinni. Jæja gleðin er semsagt þannig að Orion Pax sem er vinnuvélmenni reynir að stoppa Megatron í því að stela orkubirgðum úr vörugeymslu en er drepinn af Megatron. Aerialbottarnir finna hinsvegar líkama hans og koma honum til Alpha Trion sem breytir honum í Optimus Prime. Þarna fæðist Optimus Prime. Nema bara það er einn örlítill galli. Ef ekki hefði verið fyrir Aerialbottana sem komu úr framtíðinni þá hefði Optimus Prime ekki orðið til. En Optimus Prime er orsök þess í framtíðinni að Aerialbots eru til … já hér er ákveðin þversögn á ferðinni og gott dæmi um það hvað handritshöfundarnir voru ekkert að missa sig yfir því hlutirnir stæðust.

Orion Pax býr sig undir að taka á Megatron

Alpha Trion

Optimus Prime, nýfæddur og strax byrjaður að plaffa niður drullusokka!

Þá gerist ekki mikið meira í sögu Optimus Prime fyrr en í myndinni Transformers the movie sem kom út 1986 og sei sei já, þá fara hlutirnar að gerast!

Transformers the movie er költ mynd. Hún sló ekki beint í gegn á sínum tíma en hún á sér dygga aðdáendur í dag. Þrátt fyrir það að þessi mynd hafi meira eða minna verið star wars í transformers-búningi þá er hún engu að síður alveg 80 mín af ágætustu skemmtun. Tónlistin er t.d. alger munaður og þar fer Stan Bush á köstum í laginu the Touch sem hljómar þegar Megatron og Optimus Prime heyja sinn síðasta bardaga sem endaði vægast sagt epískt! Í þessu má sjá Hot Rod sem síðar yrði sjálfur Rodimus Prime leiðtogi autobottana! Við kynnumst einnig tegund vélmenna sem kallast Quintessons og eru einhverjir 5 höfða drullusokkar sem hata autobotta.

Rétt eins og þættirnir voru lítið annað en 20 mínútna langar auglýsingar fyrir leikföngin, þá var myndin bara 80 mínútna auglýsing, sérstaklega til þess gerð að geta skipt út persónum. Það er nefnilega þannig að Optimus Prime er drepinn í myndinni og þá meina ég DREPINN.  Hann stóð ekkert upp aftur og var ekkert í næsta þætti eða neitt. Hann var drepinn og þá fóru allir  sem voru í bíó að gráta, svo einfalt var það! Fyrir áhugasama þá er hægt að horfa á meira eða minna alla myndina á youtube.

Dauði Optimus Prime var flestum vægast sagt áfall og viðtökurnar urðu meira að segja til þess að handritshöfundar G.I Joe ákváðu að breyta handritinu frá því að aðalgaurinn þar Falcon dæi yfir í það að hann færi í dá! Bara til þess að missa ekki áhorfendur eða eitthvað álíka.

Eftir Transformers the movie var komið að 3ju þáttaröðinni. Hún tók upp þráðinn þar sem myndin hætti og nú kynni fólk að spyrja sig hvers vegna ég væri að tala um 3ju þáttaröð þegar að Optimus Prime væri allur? Já, það er góð spurning! Það er áhugavert að horfa á 3ju þáttaröðina því þar er algerlega orðið ljóst að handritshöfundarnir voru bara hættir að nenna þessu. Fjöldi persóna var einfaldlega farinn út í rugl. Það komu tugir nýrra góðra og vondu karla og allir gátu þeir sameinast og myndað stærri gaura og þar fram eftir götunum. Bardagarnir eru allir meira eða minna eitt stórt lasershow og bara allsherjar rugl. Handritshöfundarnir þróuðu þó söguna örlítið. Við lærum t.d. hver uppruni Cybertron og transformerskarlanna er og hver þáttur Quintessons er í því ferli.

En af hverju er ég enn að skrifa? Jú jú Optimus Prime mætir aftur, meira að segja tvisvar sinnum. Fyrri endurkoma hans er í þættinum The Dark Awakening en þar eru Autobottarnir á flótta undan Decepticons og flýja inn í smástirnabelti og rekast á grafhýsið sem þeir smíðuðu til heiðurs félögum þeirra sem létust í hinu mikla stríði (þ.e. Transformers the movie) og hvern rekast þeir ekki á nema jú jú sjálfan Optimus Prime endurborinn. Allt er þetta liður í samsæri Quintesson-anna sem hafa vakið hann til lífsins undir því yfirskini að hann endurheimti leiðtogasæti sitt og leiði síðan alla autobottana í gildru þar sem þeim verður öllum eytt. Til að gera langa sögu stutta þá leiðir Optimus autobottana í gildruna en Rodimus nær að stöðva hann á síðustu stundu og bjarga autobottunum en Optimus ákveður að fórna sér og fljúga geimskipi sínu á einhvern hnött sem springur síðan í tætlur. Og þá skyldi maður jú ætla að hann væri STEINDAUÐUR! Síðustu myndirnar áður en allt springur í tætlur vantar hálft andlitið á hann og annar handleggurinn er dottinn af honum. Nokkuð augljóst mál að hann er dauður héldi maður. Nei nei nei í lok þess þáttar spyr þulurinn “is this really the end of Optimus Prime?”

Optimus Prime á lokastundu

Optimus Prime springur í TÆTLUR!

Þvílík gleði! Næsti þáttur heitir nefnilega því fróma nafni Return of Optimus Prime og er í tveimur hlutum! Í byrjun þess þáttar eru tveir vísindamenn ,sem eru að prufa hitaþolni einhverrar málmblöndu við hliðina á stjörnu sem er í þann mund að springa, sem finna skutluna hans Optimus Prime (sem hann flaug á hnöttinn og sprengdi í tætlur í þættinum á undan) í heilu lagi og Optimus Prime alveg heilan um borð, nema hann er dáinn. Vísindamennirnir fara síðan með Optimus Prime til jarðar. Optimus var þó ekki það eina sem þeir fundu. Þau fundu einnig einhverja spora sem gera fátt annað en að dreifa illsku. Í stuttu máli sagt komust þessir sporar í umferð og allir verða brjálaðir og þá meina ég ALLIR, autobottar, decepticon-ar, mannfólk, hundar rottur og nefnið það og allir byrja að berjast hver við annan.

Þeir fáu sem eftir eru neyðast því til að vekja Optimus Prime til lífsins, en það er einn galli. Þeir kunna það ekki og þeir einu sem kunna það eru þeir sem sköpuðu hann. Og núna hugsar þú lesandi góður, já það er auðvelt það var Alpha Trion. NEI NEI NEI NEI NEI! Láttu þig dreyma … það er ekki að fara að gerast að sögulínan sé samfelld eða heil. Nei nei nei! Þeir sem sköpuðu Optimus voru nefnilega Quintesson-urnar! Og til að gera söguna ennþá styttri þá jú, Optimus Prime lifnar við og bjargar deginum eins og var hans alkunna viska og jú hann endurheimtir sæti sitt sem leiðtogi Autobotta.

Fyrsta kynslóð Transformers lauk síðan göngu sinni í 4ðu þáttaröð með 3 þáttum sem kölluðust Rebirth. Optimus Prime dó þó þó ekki í þeim þáttum en svona allt að því næstum.

Svona að lokum. Ég geri mér grein fyrir því að þetta voru 20 mínútna auglýsingar og allt það. Það er þó með þetta eins og allt annað að þó þetta sé barnaefni eins og með allt annað barnaefni, þá er þetta skrifað að fullorðnum og þetta ber þess alltaf merki. Helsta ástæða þess að Transformers fylgir svona gríðarleg nostalgía þeim sem á þá horfðu í æsku er einfaldlega sú að transformers sem slíkir voru geðveikir. Stakir þættir voru náttúrulega alger steypa og enn aðrir þættir voru einfaldlega bara lélegir en Transformers verður minnst fyrir það hvað þeir voru epískt frábær hugmynd en ekki vegna stakra þátta sem vægast sagt sugu böll!

Myndbandið sem allir eru búnir að vera að bíða eftir. Maker of the sinner 2. Hann er mættur aftur og í þetta skiptið er hann miklu meira bad-ass en nokkru sinni fyrr!

En ég ætla ekki að hlakka(mikið) yfir óförum starfsfólksins sem missir senn vinnuna og kannski húsið eða bílinn í kjölfarið vegna þess að það ræður ekki við afborganirnar. Allaveganna ekki á þessum vef! Ég mun líklegast mæta á svæðið þegar sýslumaðurinn lætur bera fólkið út úr húsum sínum … ég mun kannski dansa og syngja meðan greyið fólkið grætur úr sér augun yfir húsnæðismissinum, kannski ekki. Það kemur bara allt í ljós með tíð og tíma!

En í tilefni þess að skjár einn er að fara að deyja, þá langar mig að fjalla um nokkra þætti sem skjár einn sýndi sem voru epískir og ég er þeim þakklátur fyri að hafa sýnt þessa þætti.

Stargate SG-1: Þessir þættir voru reyndar að líða undir lok þegar að Skjár einn tók þá til sýninga og þeir entust held ég bara í að sýna 2 þáttaraðir eða minna af Stargate en það var allt í lagi, þeir sýndu Stargate og það var vel!

The Dead zone: Algerlega vanmetnir þættir. Þvílíkt eitraðir epískir þættir sem hertóku mann, svo góðir voru þeir! Anthony Michael Hall fór náttúrulega á kostum sem Johnny Smith og Sean Patrick Flanery var eitraður sem drullusokkurinn Greg Stilson. Seríur 1-5 voru eitraðar en eftir ótrúlega gott flug í fyrstu 5 þá skeit þátturinn á sig í 6. þáttaröð og var aflýst í kjölfarið líklega. Allavega þá lauk sögunni ekki, en skjár einn fær engu að síður prik fyrir að hafa tekið þáttinn til sýninga.

Battlestar Galactica: Þeir sem hafa ekki séð Battlestar Galactica eru að missa af meira en miklu. Þessir þættir hafa verið ,ef mig misminnir ekki, það besta í vísindaskáldskaparheiminum. Nú og ef mig misminnir þá skiptir það ekki máli. Ég kalla þá bara þá bestu. Fyrir þá sem ekkert vita þá fjalla þættirnir um þjóð sem býr á plánetunni Caprica. Þangað til dag einn að vélmennaþjóðin Cylon ræðst á plánetuna og í grundvallaratriðum sprengja allt í tætlur og þeir sem eftir lifa neyðast til þess að flýja!

Og hvað meira Bjarni? Bara ekkert held ég! Ég man ekki eftir neinum þætti sem ég er virkilega þakklátur Skjá einum fyrir að hafa sýnt. Ég reyndi og ég mundi eftir 3 þáttum!

Nú kynni kannski einhver að halda að þetta væri ein en klámsagan um Geir Ólafs og Urðu, einhverjir vona kannski að þetta verði klámsaga með myndum og enn aðrir vona kannski að þetta verði klámsaga með myndbandi. En nei svo er ekki. Geir Ólafs var algerlega ófáanlegur til þess að taka þátt í þessum plötudómi. Það er þó ekki við mig að sakast, ég gerði allt sem ég gat! Ég fór til Geirs og ég dinglaði og þegar enginn svaraði þá öskraði ég falleg hvatningarorð inn um bréfalúguna eins og mér einum er tamt. En allt kom fyrir ekki … ég öskr  …. ég meina hvatti Geir blíðlega til að koma og dæma plötuna með mér og ég var um það bil að fara að gefast upp þegar kvenmannsrödd öskraði til baka …. ég nenni ekki að skálda einhvern texta fyrir Urðu að öskra hérna. Hún er kona, konur öskra yfirleitt eitthvað óskiljanlegt á saklausa karlmenn sem hafa sér ekkert til sakar unnið. Sérstaklega er það algengt að konur öskri á mig þegar að ég er saklaus, en ég er eins og gefur að skilja alltaf saklaus. Jafnvel þó svo að ég hafi kallað þær feitar druslur, það er ekki við mig að sakast, Guð talar í gegnum mig og það er blessun sem ég nýt óháð tíðahvörfum og túrhringjum kvenþjóðarinnar.

En að plötudómnum. Það er nú einu sinni þannig að í bæ einum í Kanada ,sem nefnist Regina, búa drengir nokkrir sem skipa hljómsveit sem þeir hafa kosið að kalla Into Eternity. Tónlistin sem þessir piltar ástunda hefur verið skilgreind progressive death metal og er það skilgreining sem við verðum að læra að lifa við. Til að setja þá í eitthvað samhengi þá mætti orða þetta sem svo að þeir væru blanda af Opeth og Dream Theater.

En platan sem við ætlum að skoða núna kallast Buried in Oblivion og kom út árið 2004. Og það er svona um það bil allt sem þið lesendur góðir þurfið að vita … og já hún fær 4 stjörnur af 5. Góða nótt og takk fyrir ….. DJÓK!

Það er eiginlega bara hægt að segja eitt um Buried in Oblivion. “HÚN ER GEÐVEIK!!! OMG OMG OMG LOLZOR ROFLMAO STFU IMHO”. Þetta er svona um það bil lýsingin á plötunni, en köfum ansi dýpra. Byrjum á því að ljúga því að sjálfum okkur að við hlustum á tónlist af geisladiskum. Búandi við þá lygi þá gæti maður byrjað plötudóminn einhvern veginn svona “Þið takið diskinn upp, setjið hann í spilarann og á móti ykkur tekur epísk tónlistargeðveiki líkt og þið hafið aldrei kynnst áður”. EN þar sem við ætlum ekki að ljúga að sjálfum okkur … þá drullist þið bara á torrent, sækið diskinn og staflið honum í winamp, ekki flókið. Hvort svo sem þið veljið að gera þá er klárt mál að á móti ykkur tekur hin epíska tónlistargeðveiki sem lagið Splintered visions er. Orðum þetta einhvern veginn svona. Lagið byrjar á einhverju strengjaplokki sem sjálf amma skrattans væri stolt af rétt áður en hljómsveitin dettr í dimman dauða sem inngang að englasöng sem opnar hlið að enn grimmari dauða sem er engu líkari en að sjálfur guð á himnum og kölski berjist hvor við annan með geislasverðum. Svo mikil geðveiki er lagið einfaldlega!

En bíddu Bjarni, eru engin önnur lög á þessari plötu? Bara þetta lag? Og hvar er Geir Ólafs, þetta er ömurlegur plötudómur? Og til að svara öllum þessum spurningum þá er svar mitt við þeim: “Mamma þín”! Þetta er löggilt svar sem og löggild móðgun. Hvað öll hin lögin á plötunni varðar þá eru þau epísk! Þau eru það epísk að í hvert skipti sem Geir Ólafs heyrir þau, þá  klæðir hann sig í hinn rauða og bláa búning köngulóarmannsins og klifrar utan á blokkina sem hann býr í í leit að baðherbergisglugga þar sem einhver fönguleg luðruskonsan er önnum kafinn við að þvo af sér drusluskapinn. Þegar hún er fundin er við hæfi að Geir Ólafs fangi athygli hennar … “hey skvís … hey skvís – Komdu í sleik en ekki stríðsleik” Því næst blindar hann hana með köngulóarvefnum og segir síðan “góðar júllur” og hverfur á braut.

Þetta gott fólk er einfaldlega lýsingin á því hversu góð hin lögin á þessari plötu eru.

En bíddu, hvað verður til þess að eitilharðir metalhausar fara að hlusta á dauða? Er það ekki bara eitthvað ógeð sem fjallar um Jóna og Gunnu og að salta þau ofan í tunnu og senda þau til Nígeríu?

Er það? Kannski …

Það sem „ástina“ skortir alveg gríðarlega er hæfileikar. Menn sem flykkjast í ástartónlistina eru meira eða minna snarsamkynhneigðir hommar sem skortir athygli í bílförmum eða einhverjir spólgraðir rassálfar með það eitt á heilanum að fá að dýfa prikinu sínu í sundlaugar óminnisins!

Og tónlistin líður alvarlega fyrir þetta. Það hefur til að mynda ALDREI verið samið gott ástarlag. Hafi menn óvart slysast til þess að detta niður á einhverja sómasamlega laglínu sem var hnoðað saman með það fyrir augum að fá fá nú að fara baksviðs hjá einhverri hnallþórunni, þá hefur þeim alltaf tekist að glutra því niður þegar að typpið á þeim datt inn og þeir fóru að semja fyrir það eða þegar einhver ofurölvi heyrnarlaus gálan slysaðist óvart baksviðs með þeim eftir eina af þessum tónleikum sem væri sennilega einvörðungu minnst fyrir það hversu léleg frammistaðan var. En það krefðist þess víst að kalla þyrfti það sem á sér stað á svðinu „frammistöðu“ og þess að velja einhverja eina tónleika úr ballarhafi ÖMURLEGRA tónleika þeirra ástardrengja! Til hvers að semja til að fá að ríða þegar þú ert búinn að fá að ríða?

Og það er í góðu lagi. Það er til dauði og þar skortir menn ekki hæfileika eða forsendur til að koma frá sér einhverju sem er ekki alger viðbjóður og ælubeita! Því þar geta menn gripið í hljóðfæri án þess að hugsa um sköp eða þá að þeir hugsi um sköp eins og þau raunverulega eru, ekki eins og fjölmiðlar vilja að við trúum því að þau séu, illa lyktandi, loðin og þakin kynfæravörtum. Og það er það sem gerir dauðann að góðri tónlist. Á hverjum þeim einstaklingi sem hefur séð raunveruleg sköp hvílir slík djöfulleg bölvun að henni verður einvörðungu aflétt með því að afhausa 10 hænur eða þá að semja eitraðan dauða!
Eða þetta hélt maður að væri heimsmyndin, alveg þangað maður datt niður á hina eitruðu tónlistarstefnu júróbítið. En júróbítið er einmitt armur ástarinnar sem þeir skipa er sú djöfullega bölvun hvílir á að þeir hafa séð sköp en hafa þó hvorki afhausað 10 hænur né valið að semja dauða … þeir semja í staðinn JÚRÓBÍT!

Eins og alþjóð veit er ritstjórn bjosep.net hvorki syngjandi né spilandi og því var ,eins og ávallt þegar rætt er um tónlist á þessari síðu, sérlegur ráðgjafi ritstjórnarinnar fenginn til að aðstoða við Júróbít-kynninguna og jú jú þið þekkið hann öll. Það er Geir Ólafs!

Við mæltum okkur móts við Geir Ólafs á heimili hans og til að leggja áherslu á hversu eitrað harður hann væri þá ákvað Geir að fundurinn skyldi haldinn í dýflissunni hans sem að eigin sögn var staðurinn sem hann notaði til að pynta óvini sína til dauða, fullyrðing sem ritstjórn átti bágt með að trúa í ljósi þess aragrúa fjölda bólstraðra handjárna sem lá á víð og dreif um dýflissuna sem og algeran skort á blóði. Ákváðum við þó að minnast ekki einu orði á efasemdir okkar, enda Geir Ólafs fullorðinn maður og fullkomlega frjálst að stunda það sem hann vill stunda í dýflissunni sinni, svo fremi að það sé Stóra-G og Partý-Sússa þóknanlegt!

Í upphafi fundar var ekki hægt að sleppa því að minnast á það við Geir að hann væri einmitt kjörinn í þetta hlutverk þar sem Geir hefur jú bæði verið í eitrað grimmu ástarsambandi lengur en elstu menn muna OG hann var einmitt aðalsprautan í hinni frægu ástarhljómsveit Chuckles the assmaster sem naut mikilla vinsælda meðal ástsjúkra yngismeyja og virðingar frá öðrum vinsælum ástarsveitum svo sem Djemba Djemba og Ryksugutott!

Ritstjórn: Jæja Geir nú ert þú sem mikill ástarkóngur sennilega á heimavelli þegar rætt er um ástartónlist
Geir: Já þið haldið það!
Ritstjórn: Hvað er ekki að halda … þú varst á fyrsti í ástarbransanum til þess að kalla kærustuna þína rjómabollu, sumir myndu kannski segja að þú værir frumkvöðull?
Geir : Já … EKKI TRÚA ÖLLU SEM ÞIÐ LESIÐ!
Ritstjórn: Nei ómögulega en …
- Hér komst ritstjórn bara ekki lengra í svari sínu því hinn funheiti ástarkóngur Geir Ólafs var á mörkum þess að brotna saman!
Geir: ÞIÐ VITIÐ EKKI HVERNIG ÞETTA ER!!!
Geir: HALDIÐ ÞIÐ AÐ ÞAÐ SÉ EITTHVAÐ AUÐVELT AÐ VERA ÁSTARKÓNGUR Í SAMBANDI???
Geir:Konan mín virðir mig ekki einu sinni. Hún sér mig bara sem einhverja óstöðvandi kynlífsmaskínu sem guð hafi sett á þessa jörð til þess eins að fullnægja hennar þörfum … HÚN SPYR MIG ALDREI HVERNIG MÉR LÍÐUR! ALDREEEEEEIIIIIII!!!!!!!!!
Geir: Aaaagggghhhhhh arrrrrrgggggg búhúhúhúhúhú búúúúúúúhúhúhúhúhúhúhúhú búhúhúhúhú búhúhúhúhú búhúhúhúhúhúhú búhúhúhúhúhúúúúúúú.
- Ritstjórn er nú orðið ljóst að Geir Ólafs, hinn funheiti ástarkóngur, er á mörkum þess að fá algert taugaáfall og því einvörðungu eitt að gera … taka ofan dauðagrímuna og drífa sig í bleika spandexgallann …
Bjarni: Geiri minn … Geiri minn … svona svona … Bjarni frændi er hérna … svona svona Geiri minn … láttu það koma … ekki halda aftur af þér
Geir: Búhúhúhúúúúúúúúú búhúhúhú búhúhúhúhúhú búhúhúhúhúhúúúúúú
Bjarni: Svona svona … þetta er allt í lagi Geiri …. út með þetta allt saman …
Geir: Búhúhú búhúhú …
- Og svona hélt þetta áfram í dágóða stund, enda Geir Ólafs funheitur ástarkóngur sem þarf að koma miklu frá sér en svona um það bil 7 lítrum af tárum síðar lét Geir staðar numið þegar hann mundi skyndilega að til stóð að fjalla um hið eitraða júróbít.
Geir: Jæja ég er klár … skellið einhverju grimmu í … ég ræð við það!
Ritstjórn: Jæja … haltu þér fast … við byrjum hinni eitruðu epík . Það hefur svosem verið fjallað um þetta lag áður á bjosep.net en það skiptir ekki máli. ÞAÐ ER EKKI HÆGT AÐ FJALLA UM JÚRÓBÍT án þess að fjalla um þetta lag!

Umsögn Geirs: Bíddu samdi Guð þetta lag? Hvoru tveggja í senn funheitur ástaróður og lag hins bölvaða. Og bíddu … er ástin í hættu? Er U-Fresh að reyna að bjarga henni? Hvað er að ske? Mig langar mest bara til þess að rífa mig úr að ofan og hlaupa nakinn út í bíl og fara að spóla í hringi …EITUR !

Umsögn Geirs: Bíddu bíddu bíddu … hvað er með þessa beyglu? Hver heldur hún eiginlega að hún sé? Veit hún ekki hver ég er? Ég er Geir Ólafs … ég hvorki man eftir beyglum … né hringi í þær! Djöfulsins frekja í þessari tuðru, hún er klárlega andsetin af djöflinum. En synthinn er eitraður. Maður heyrir það að hver sá sem samdi þetta lag þá hefur hann lent í þeirri bölvun að sjá sköp … ég hef séð sköp … og þau voru ógeð … og ég ber þess ALDREI bætur. ALDREI!!!

Umsögn Geirs: Nei nú er ég búinn að fá nóg … fyrst vilja þessar frekjur að maður hringi í þær … og svo má maður ekki fara … kannski ef þær drulluðust í ræktina öðru hvoru og tannburstuðu sig líka Þær eru svo sannarlega andsetnar … TUSSUR!!! Haldið þið að þið ráðið yfir mér … ÉG ER GEIR FOKKING ÓLAFS!!! Halda þær að mamma mín sé kölluð Svetlana af því að hún sé mongólíti eða???

Hér var því orðið nokkuð ljóst að ekki var hægt að láta Geir hlýða á margar af hinum epískustu ballöðum júróbítsins sökum þeirrar frekju sem þar á sér stað í garð Geirs Ólafs. Þetta voru eftirfarandi epískir tónar …

Því varð að stökkva beint yfir í harðkjarnahluta Júróbítsins!

Umsögn Geirs: Það er eins og einhver hafi tekið synthann og dælt öllu því eitri sem hann gat út úr honum, tappað honum á flösku og hellt því yfir synthann og drukkið afganginn og dælt út úr synthanum enn meira eitri sem var jafnvel EITRAÐRA! FOKKING EITUR! EITUR EITUR! Ég er Geir Ólafs … og ég kann‘etta !

Umsögn Geirs: Skyndilega kominn bróðir í trúnni … og þessi er svo sannarlega andsetinn! Hvaða djöfullega sköp sá þessi maður? Ég vil ekki vita það … hversu andsetinn þarf maðurinn að vera til að semja eitrað júróbít og eitraðan júróbít texta? Klárlega 1200 stig af 10 mögulegum. Má það ekki? Ég er Geir Ólafs … fokk jú!

Umsögn Geirs: Bíddu hvað? Rignir perlum frá Guði eða? Þegar maður heyrir þetta þá óskar maður þess bara að allar frekjubeyglurnar sem sem sömdu frekjulögin „meikuðu daginn minn“ og hoppuðu fram af byggingu … og drulluðu sér í megrun um leið … annars verður geðveikt mikil fita út um allt þegar að þær springa! Og hver vill þrífa fituna af einhverri sprunginni beyglu af framrúðunni hjá sér? Ekki ég … ég er Geir Ólafs!

Og að lokum varð ritstjórn að grípa til þess ráðs, til þess eins að hann dansaði ekki burtu eins og vindurinn, að hlekkja Geir Ólafs við vegginn með bólstruðu handjárnunum. Ritstjórn bjosep.net leggur ríka áherslu á að sá gjörningur var framkvæmdur af fagmönnum sem hafa ríka reynslu af því að hlekkja Geir Ólafs í bólstruð handjárn OG að þetta ætti enginn að reyna heima hjá sér!

Lesendum finnst þetta kannski fullgróft, en það skal áréttað að Geir Ólafs er óstöðvandi dansmaskína og síðasta lagið sem þurfti að dæma var slíkt danseldsneyti að ómögulegt hefði verið að fá umsögn frá Geir Ólafs, hann hefði breyst í óstöðvandi dansvélmenni sem enginn veit hvar hefði endað!

Umsögn Geirs: VITIÐ ÞIÐ EKKI HVER ÉG ER??? ENGINN STOPPAR MIG Í AÐ DANSA … ENGINN!!!! ÞIÐ MUNUÐ ÖLL BRENNA Í HELVÍTI. DANSFANTAR !!! ÉG ER GEIR ÓLAFS … ÓSTÖÐVANDI DANSMASKÍNA!!!

Ritstjórn bíður þess nú átekta að Geir Ólafs sofni svo losa megi hann úr handjárnunum …

Góðar stundir!

Leikurinn sem ég spilaði alveg pottþétt hvað mest var Double Dragon II – The revenge, þó svo að ég hafi líklegast verið búinn að klára þennan leik svona tvöþúsund sinnum þá var hann alltaf jafn góður á sínum tíma … og í dag þegar að maður spilar hann á emulator þá er hann alveg jafn góður. En fyrst hann hefur ekkert versnað þá hlýtur tónlistin ekki bara að hafa haldið sínum stað, heldur hefur hún batnað. Óneitanlega.

En áður en ég vind mér í Double dragon 2 þá ætla ég að spila fyrir ykkur stefið úr Double dragon 1, leik sem ég spilaði reyndar aldrei en tónlistin í þeim leik er engu síðri.Titillagið er náttúrlega epík, eins og alltaf í double dragon leikjunum.

Lagið sem var notað í fyrsta borði var líka epískt, takið eftir hljómborðsgeðveikinni sem byrjar á annarri mínutunni.

Nú vindum við okkur yfir í Double dragon tónlistina. Takið eftir muninum á upphafstefinu úr 1 og 2. Leikirnir 2 komu út með rúmlega árs millibili(1988 og 1989)

Besta lagið í þessum leik var klárlega lagið sem hljómaði þegar að maður barðist við endakarlinn í leiknum. Klárlega eitt besta lag sem hljómað hefur í tölvuleik og eiginlega fyrsta lagið sem ég hugsaði um þegar að ég rakst á double dragon myndband á youtube. Eitrað lag, því verður ekki neitað!

Næsta ætla ég svo að leyfa ykkur að heyra upphafsstefið úr Double Dragon III. Þó svo að ég hafi spilað þann leik þá komst ég líkt og svona 90% mannkyns aldrei í gegnum fyrsta borðið og því væri tilgangslaust fyrir mig og ykkur að fara að spila einhverja tónlist sem enginn þekkir. En stefið er gott … enn og aftur takið eftir muninum á 1,2 og 3.

EN alþjóð veit það víst líka að Double dragon voru ekki einu leikirnir sem komu út á NES,og nei ég ætla ekki að fara að fara að tala um Mario Bros, einn stórleikurinn af þeim mörgu var klárlega Jackie Chan Action Kung Fu sem var einmitt til heima en þar hét hann skröggedí skröggeda vegna þess að miðinn á leiknum var bara með kínverskum eða japönskum táknum. Eitraður leikur engu að síður og tónlistin spillti ekki fyrir þar.

Og ég verð að vara lesendur við því að þeir gætu dottið í trylltan dans, SÉRSTAKLEGA ÞÚ GEIR ÓLAFS !!!

Og verið ekkert að taka af ykkur danshemilinn.

Næsti leikur sem ég ætla að fjalla um er leikurinn Castlevania og sagan af því hvernig ég eignaðist hann var æði hressandi. Eina búðin sem ég man til þess að hafi selt leiki í Famicom eða Family game eins og við kölluðum tölvurnar var Radio Naust. Og þar voru þeir, ef mig misminnir ekki, læstir inni í glerskáp. En mér er sérstaklega minnugt þegar að ég fór að kaupa Castlevania af því að í upphafi ætlaði ég ekkert að kaupa Castlevania, ég byrjaði á því að kaupa Mario Bros og Street Fighter saman á hylki og hélt að ég væri að gera þvílík kaup, 2 leikir saman í pakka á verði eins. Síðan fór ég him alveg eldhress og ætlaði að fara að spila Mario leikinn, en hvað sem ég gerði þá var ekki hægt að spila leikinn. Það var bara hægt að spila Street fighter og þar var Mario skyndilega orðinn ein af persónunum … WTF!!! Allavega endaði þetta þannig að ég fór og skilaði leiknum og fékk í staðinn Castlevania. Með þessu líka eitraða upphafsstefi!

Enn og aftur verð ég að leggja ríka áherslu að fólk setji í grimman danshemil og enn og aftur þá á þetta sérstaklega við þig GEIR ÓLAFS!

Síðasti leikur hvers tónlist ég ætla mér að fjalla um í þessari færslu er enginn annar en hinn mjög svo eitraði Mega man 2. Á youtube má finna röð myndbanda sem kallast “From bleeps to beats – Music of the video games” og hver svo sem ástæðan fyrir því er að höfundur myndbandaraðarinnar setti Mega man 2 í fyrsta sæti, þá er það “eyrnaljóst” að tónlistin úr þessum leik á klárlega heima mjög ofarlega á hvaða skala sem er. Fyrir þá sem efast þá er ekki annað hægt að skella nokkrum lögum á. Ímyndaðu þér þetta: Þú ert með mega man 2 hylkið í höndunum og ert að fara að afmeyja það í fyrsta skiptið og það sem tekur á móti þér þegar að þú ræsir tölvuna er þetta …

Þú verður náttúrulega Sega MEGA trylltur um leið og danshemilinn brotnar í tætlur, sérstaklega hjá Geir Ólafs sem er núna byrjaður að dansa upp á veggjum og neðan í loftinu af slíkum ákafa að annað eins hefur ekki sést síðan hópur vélmenna rændi Urðu til þess að sjá um uppvaskið hér um árið. Og ofan á þá dansgeðveiki kemur þetta …

Og ég get eiginlega ekki annað en beðið nágranna Geirs afsökunar á dansgeðveikinni sem á sér stað, en þessi færsla og sú sannleikur sem hér er ritaður á bara erindi við alheiminn og ef þið getið ekki drullast að sætta ykkur við það að Geir Ólafs er óstöðvandi DANSMASKÍNA ,sem er dansar á veggjum og loftum, þá er eitthvað að ykkur!

Nú er líklegast Geir Ólafs búinn að rústa loftinu hjá sér og byrjaður að dansa í loftinu á íbúðinni fyrir ofan sig, en það er allt í lagi. Það að vera agnúast eitthvað út í efni þessarar færslu og afleiðingar hennar er ritskoðun af svipuðum toga og átti stað í Þýskalandi nútímans. Fólk sem er ekki tilbúið að færa þá fórn að leyfa Geir Ólafs að dansa sig í gegnum gólfið hjá sér(loftið hjá Geir Ólafs) og dansa sig síðan í gegnum loftið eru fasistar!

Jæja það er þá bara eitt lag eftir og það er ekki af verri endanum en það er hið svokallaða Dr.Wily’s theme. Klárlega eitrað lag sem er jafnvel álíka eitrað og Boss theme úr Double dragon 2. Ef ekki eitraðara … maður spyr sig!

Fyrir þá sem eiga það eftir þá bendi ég á færsluna Nes, snes og bles sem ítarefni

Góðar stundir!

Slíkur er máttur smettaskruddunnar að er ég hafði skellt á þá lá allt í einu opin fyrir framan mig ókunn bók sem bar nafnið “Dagar Geirs, drif og brotnir öxlar og júgursmyrsl – kallinn kann þetta” og við nánari skoðun kom í ljós að þetta var dagbókin hans Geirs. Og hvernig endaði hún í mínum höndum? Svarið er einfalt, ég stal henni í hefndarskyni. Bíddu hvers vegna kannt þú að spyrja, svarið er einfalt. Geir Ólafs hélt á stuttum tíma 2 veislur þar sem hann bauð ekki upp á neinar pönnukökur. Ég er vægast sagt brjálaður, það minnsta sem ég gat gert var að stela dagbókinni hans. ÞAÐ MINNSTA!!!

Nú er rétt að taka það fram þó svo að þetta sé nefnt dagbók þá er þetta ekki dagbók í hefðbundnum skilningi þess orðs. Í bókinni er ekki að finna neina færslu á borð við þessa týpísku færslu úr hefðbundinni dagbók:

Kæra dagbók
Í dag fór ég í sund, það var ógeðslega gaman. Sérstaklega þegar að ég var búin í sundi og var að leika mér með sturtuhausinn og lét vatnið falla á brjóstin á mér og horfði á vatnið renna niður brjóstunum, svo fór ég inn á klósett og hristi mig og skók svo að brjóstin hoppuðu út um allt. Svo þurrkaði ég mér og fór heim, á leiðinni heim hlustaði ég á bylgjuna. Hún gerir lífið skemmtilegra.
Takk í dag dagbók, sjáumst aftur!

Nei, þessi dagbók inniheldur djúphugsaða pistla Geirs sem hann ritar niður af alúð á hverjum degi! Geir er því miður eigingjarn maður og telur að efni þessara pistla eigi ekki erindi til almennings, en ég er því ósammála og vegna þess að ég hefi enga pönnuköku fengið þá verður góður pistill af handahófi valinn!

Pistillinn sem var fyrir valinu var á blaðsíðu 457 og var ritaður 07.03.2008 svo hann er rétt um ársgamall eða svo og nefnist “hvernig á að tæla heilalaus bimbó”  og er svohljóðandi:

Pistill 7.mars 2008. Um heilalausar gálur hefur margt verið ritað, en minna hefur verið ritað um viðeigandi hegðun í þeirra garð þegar kemur að því að “pikka þær upp” eins og það er nefnt í daglegu tali.  Þessu hyggst ég ráða bót á í pistli dagsins.

Þegar heilalaus gála (sem héreftir verður nefnd luðruskonsa) er nálguð í fyrsta sinn(mögulega þarf ég að laga málfræðilega villu hér(sjá viðkauka 11B)) ber að sýna henni sem minnsta virðingu. Varast skal að kynna sig með nafni og ef luðruskonsan fer þess á leit við mann að maður kynni sig ber að notast við leyninafn líkt og Hreggviður Ljós eða Einar Lár svo eitthvað sé nefnt.  Opna skal samræðuna á sígildri línu eins og “hæ sæta kemurðu oft hingað” eða sígildri uppdráttarlínu líkt og “varstu að freta, lyktin lokkaði mig hingað”.

Varast skal að horfa í augu luðruskonsunnar heldur skal stara á brjóst luðruskonsunnar, allan tímann. Skipta skal hefðbundnum orðum út fyrir orð eins júllur, túttur og bobbingar. Gott dæmi um þetta gæti verið setningin “ég er yfirleitt í gúmmískóm þegar ég borða kjúklingabringur” en hún yrði ” ég er yfirleitt í túttum þegar ég borða kjúklingajúllur”. Ef luðruskonsan veitir því ekki athygli að þú starir á brjóstin á henni má prufa að pota ítrekað  í brjóstin á henni og læða að henni hinni sígildri línu ” er djús í þessum brúsum?” eða “vökvarðu þessi kvikindi með sílikon?”.

Góð leið til að brjóta ísinn með luðruskonsum er að leysa vind og kenna henni um það. Helst ber að fara í kerfi yfir ógeðislykt og æla á gólfið af viðbjóði. Þetta sýnir henni fram á það að þú sért viðkvæmur, eiginleiki sem sumar luðruskonsur finnst aðlaðandi hjá karlmönnum.  Sé luðruskonsan ekki fyrir viðkvæma menn er gott að lýsa því yfir að lyktin sé þín og skal höndum blakað á viðeigandi hátt til að dreifa lyktinni svo sem flestir geti notað anganinnar.

Verði menn þess áskynja að luðruskonsan þrái sveitt apamök skal akurinn plægður á viðeigandi hátt. Það sem einna best hefur gefið sig í gegnum tíðina eru sígildar setningar eins og “eigum við að setja sólstafinn þangað sem sólin aldrei skín” eða “á ég að láta töfraprikið mitt leita að vatni í vota vasanum þínum”. Luðruskonsur geta almennt ekki staðist þessar setningar og hefi ég kynnt mér rannsóknir þess efnis að þessar setningar gefi 100% árangur.

Gott er að hafa ávallt skæri við hendina er luðruskonsa er afklædd, enda hefur það sýnt sig að það er almennt fljótlegra að klippa utan af henni fötin en að eltast við það hún afklæði sig sjálf. Það er svo upp á luðruskonsuna sjálfa að tjasla sínum görmum saman. Frelsi fylgir jú ábyrgð!

Varast skal að láta apamökin standa mikið lengur en eina mínutu. Almenna viðmiðið er að öll apamök sem vara skemur en 58 sek séu örugg hvað kynsjúkdóma varðar en um leið og klukkan slær 60 sek þrefaldast líkurnar á því að fá algenga kynsjúkdóma líkt og klamedíu, lekanda og kúrsýki! Það er svo upp á luðruskonsuna sjálfa komið að redda sér heim eða þér heim ef út í það er farið. Frelsi fylgir jú ábyrgð!

Það er Geir Ólafs sem kveður í dag 7.mars – yfir og út!

Svo mörg voru þau orð, og ljóst að Geir Ólafs situr á leyndum fjársjóð. Hér er hreinlega um menningarverðmæti að ræða. En það skal tekið fram að dagbókinni verður ekki skilað fyrr en í fyrsta lagi þegar að 200 manns eru búnir að skrá sig í dagbókargrúppuna á smettaskruddunni!