Það heyrist nánast frá fyrstu mínutu, ef frá er talið fyrsta lagið sem er bara intro, að hljómsveitin ætlaði að keyra á þéttu, nettu og vel brettu proggi*. Þetta progg er reyndar fráskilið hefðbundnu proggi að því leyti að lögin eru ekki 7-10 mín líkt og er venja heldur um 3-4 mín. Það kemur þó ekki að sök enda keyrði hljómsveitin þeim mun þéttar á hverja einustu sekúndu til þess að skila þeirri snilld sem þessi plata er.

Fyrsta “lagið” er Tides of Blood þar sem tekið er á móti manni með þvílíku power thrash himpy gimpy metal keyrslu meðan söngvarinn þenur allt í botn og nánast brýtur glös með háum tónum. Gullmoli plötunnar er hinsvegar hið eiturepíska lag Diagnosis terminal. SKyldi nokkur maður spyrja mann nokkru sinni hvað framsækin tónlist væri, þá myndi maður svara “þetta er framsækin tónlist”. Lagið er ekki langt, 3:34 mín, en það sem það skortir í lengd bætir það upp fyrir í fullkomnun.

Hér er lagið Prelude to Woe á undan Diagnosis Terminal.

Á eftir Diagnosis kemur fyrsta lagið af þremur á plötunni með titilinn The incurable tragedy. Þau lög eru í rólegri kantinum þar sem reynt er að skapa með tónlistinni tilfinningu mannsins sem uppgötvar að hann hefur ólæknandi sjúkdóm og viðbrögð hans við uppgötvuninni.

Ég ætla þó ekki að deila með ykkur þeim lögum heldur laginu Black light ending sem ég fann svo skemmtilega merkilega á youtube.

Þetta er þriðja síðasta lag annars epískrar plötu og ætti að draga vel upp hversu epísk framsækin platan er og hversu frábærlega hún er samin og flutt. Annað hef ég eiginlega bara ekki að segja! Menningarlegur er ég með eindæmum en plöturýni minni er lokið í þetta skiptið.

Yfir og út!

Nú kynni kannski einhver að halda að þetta væri ein en klámsagan um Geir Ólafs og Urðu, einhverjir vona kannski að þetta verði klámsaga með myndum og enn aðrir vona kannski að þetta verði klámsaga með myndbandi. En nei svo er ekki. Geir Ólafs var algerlega ófáanlegur til þess að taka þátt í þessum plötudómi. Það er þó ekki við mig að sakast, ég gerði allt sem ég gat! Ég fór til Geirs og ég dinglaði og þegar enginn svaraði þá öskraði ég falleg hvatningarorð inn um bréfalúguna eins og mér einum er tamt. En allt kom fyrir ekki … ég öskr  …. ég meina hvatti Geir blíðlega til að koma og dæma plötuna með mér og ég var um það bil að fara að gefast upp þegar kvenmannsrödd öskraði til baka …. ég nenni ekki að skálda einhvern texta fyrir Urðu að öskra hérna. Hún er kona, konur öskra yfirleitt eitthvað óskiljanlegt á saklausa karlmenn sem hafa sér ekkert til sakar unnið. Sérstaklega er það algengt að konur öskri á mig þegar að ég er saklaus, en ég er eins og gefur að skilja alltaf saklaus. Jafnvel þó svo að ég hafi kallað þær feitar druslur, það er ekki við mig að sakast, Guð talar í gegnum mig og það er blessun sem ég nýt óháð tíðahvörfum og túrhringjum kvenþjóðarinnar.

En að plötudómnum. Það er nú einu sinni þannig að í bæ einum í Kanada ,sem nefnist Regina, búa drengir nokkrir sem skipa hljómsveit sem þeir hafa kosið að kalla Into Eternity. Tónlistin sem þessir piltar ástunda hefur verið skilgreind progressive death metal og er það skilgreining sem við verðum að læra að lifa við. Til að setja þá í eitthvað samhengi þá mætti orða þetta sem svo að þeir væru blanda af Opeth og Dream Theater.

En platan sem við ætlum að skoða núna kallast Buried in Oblivion og kom út árið 2004. Og það er svona um það bil allt sem þið lesendur góðir þurfið að vita … og já hún fær 4 stjörnur af 5. Góða nótt og takk fyrir ….. DJÓK!

Það er eiginlega bara hægt að segja eitt um Buried in Oblivion. “HÚN ER GEÐVEIK!!! OMG OMG OMG LOLZOR ROFLMAO STFU IMHO”. Þetta er svona um það bil lýsingin á plötunni, en köfum ansi dýpra. Byrjum á því að ljúga því að sjálfum okkur að við hlustum á tónlist af geisladiskum. Búandi við þá lygi þá gæti maður byrjað plötudóminn einhvern veginn svona “Þið takið diskinn upp, setjið hann í spilarann og á móti ykkur tekur epísk tónlistargeðveiki líkt og þið hafið aldrei kynnst áður”. EN þar sem við ætlum ekki að ljúga að sjálfum okkur … þá drullist þið bara á torrent, sækið diskinn og staflið honum í winamp, ekki flókið. Hvort svo sem þið veljið að gera þá er klárt mál að á móti ykkur tekur hin epíska tónlistargeðveiki sem lagið Splintered visions er. Orðum þetta einhvern veginn svona. Lagið byrjar á einhverju strengjaplokki sem sjálf amma skrattans væri stolt af rétt áður en hljómsveitin dettr í dimman dauða sem inngang að englasöng sem opnar hlið að enn grimmari dauða sem er engu líkari en að sjálfur guð á himnum og kölski berjist hvor við annan með geislasverðum. Svo mikil geðveiki er lagið einfaldlega!

En bíddu Bjarni, eru engin önnur lög á þessari plötu? Bara þetta lag? Og hvar er Geir Ólafs, þetta er ömurlegur plötudómur? Og til að svara öllum þessum spurningum þá er svar mitt við þeim: “Mamma þín”! Þetta er löggilt svar sem og löggild móðgun. Hvað öll hin lögin á plötunni varðar þá eru þau epísk! Þau eru það epísk að í hvert skipti sem Geir Ólafs heyrir þau, þá  klæðir hann sig í hinn rauða og bláa búning köngulóarmannsins og klifrar utan á blokkina sem hann býr í í leit að baðherbergisglugga þar sem einhver fönguleg luðruskonsan er önnum kafinn við að þvo af sér drusluskapinn. Þegar hún er fundin er við hæfi að Geir Ólafs fangi athygli hennar … “hey skvís … hey skvís – Komdu í sleik en ekki stríðsleik” Því næst blindar hann hana með köngulóarvefnum og segir síðan “góðar júllur” og hverfur á braut.

Þetta gott fólk er einfaldlega lýsingin á því hversu góð hin lögin á þessari plötu eru.

„Geir minn Geir minn hvað er að“, spurði ég. „Þetta er svo fallegt“ æpti Geir nánast, hágrátandi í símann. „Þetta er svo æðislega fallegt að ég er að deyja“ endurtók Geir. „Þetta? Þetta? Þetta?“ spurði ég. „Það er eins gott að þú sért ekki að hringja í mig um miðja nóttu til að tala um luðruna þína, þú ert samt farinn að kalla hana hlut sem þýðir að þér fer fram“ sagði ég að því loknu.

„NEI BJARNI! Ég er ekkert að tala um hana ég er að tala um Mercy Falls diskinn með Seventh wonder“ æpti þá Geir í símann. „Mercy Falls, Seventh Wonder – ég verð að viðurkenna að ég kem að fjöllum, hvað er þetta?“ spurði ég. „Mercy Falls er sko sko sko bara þí besta everrr sagði Geir núna kjökrandi í símann og ég fór að velta því fyrir mér hvort hann hefði hringt í mig BARA til þess að tala um þennan disk.

„Jæja þá Geir, hvað er svona fallegt við þennan disk, þetta er bara tónlist er það ekki” spurði ég. „BARA TÓNLIST??? HVERNIG GETURÐU SAGT SVONA? Bara tónlist, þetta er sko það fallegasta sem ég hef heyrt“ æpti Geir í símann. „OK ekki bara tónlist náði því en hvað er þá svona rosalega fallegt við þetta fyrst þú ert að hringja í mig um miðja nótt að segja mér frá þessum disk, þessum disk og ENGU öðru“ mælti ég.

„Sko sko sko sko til dæmis það að þeir eru með gaur sem spilar á 5 strengja gítar eða eitthvað álíka sem ég held að heiti bassi en ég er ekki viss. Allaveganna þegar ég var í hljómsveit þá var einhver gaukur sem spilaði á eitthvað svona hljóðfæri en hann mætti nánast aldrei þannig að við spiluðum bara alltaf án hans og þegar hann mætti þá heyrði maður aldrei neinn mun “ mælti Geir. „Jááá ertu að tala um bassaleikara? Bíddu eru þeir ekki bara til skrauts … eða eru það trommuleikarar“ spurði ég eiturhress um miðja nóttu. „Bjarni, trommuleikarar eru ekki til skrauts!! Þeir lemja húðirnar eins og ég óska að ég gæti lamið konuna mína einn daginn“ stundi Geir út úr sér, orðið frekar heitt í hamsi.

„Þegar þessi gaur þarna spilar á bassann, þá er það ótrúlega fallegt, það er eins og hann hafi fundið upp nýtt hljóðfæri sem hljómar eins og djúpur gítar“ sagði Geir og hljómaði einkar uppljómaður af þessu annars nýja hljóðfæri. „Já en Geir, ný hljóðfæri … það er ekki nóg að vera með hljóðfæri þetta þarf alltsaman að smella er það ekki?“ spurði ég enn og aftur um miðja nóttu!

„Bjarni heldurðu virkilega að ég sé að hringja í þig um miðja nóttu til að tala um tónlist sem smellur ekki?“ kjökraði Geir blíðlega í símann. „Smella eða ekki smella, ég hélt að þú værir að hringja í mig út af bleika spandexgallanum“ svaraði ég þá. „BRENNDIR ÞÚ HANN???“ spurði Geir skyndilega öllu æstari. „GEIR, einbeita sér – Mercy Falls Seventh Wonder þú varst að tala um það“ svaraði ég snögglega til að halda Geir einbeittum!

„Sko Bjarni þetta fjallar um sannleika alheimsins“ svaraði Geir! „Sannleika alheimsins, ég er ekki alveg að kveikja “ svaraði ég. „Já Bjarni, KONUR ERU HÓRUR og þessi diskur fjallar um það á svo ótrúlega fallegan hátt að ég á engin orð til að lýsa því“ mælti Geir sem var farinn að þverra tárin og orðin öllu stólpaðri. „Já þann sannleika“ svaraði ég ógnarspenntur að berja þessa snilld eyrum.

„En Bjarni, þú færð sko að borga spandexgallann – hann var uppáhaldið mitt“ mælti Geir og skellti á!
Sönn saga -100%. Mig dreymdi hana ekki því Geir sagði „takk fyrir síðast“ um daginn og hann getur bara hafa átt við þetta!

Meðganga þessa nýja afkvæmis var nokkuð  löng,  allt að eitt ár ef mig misminnir ekki og þegar að maður fréttir af væntanlegum afkvæmum gjörningalistamanna með fyrirvara þá vill ég einhvern veginn alltaf gera mér einhverjar vonir til væntanlegs afkvæmis og síðan hellist raunverluleikinn yfir mann og maður reynir að trappa væntingarnar niður bara til að verða ekki fyrir vonbrigðum.

Í alvöru, maður stendur alltaf frammi fyrir því eftir að hafa hlustað á gull að gera þær væntingar að næsta plata verði gull, eða betri en gull. Stundum gengur það eftir, stundum ekki!

Það var síðan í sumar sem þessi mjög svo dásamlega plata, þeirra gjörningalistamanna, leit dagsins ljós og þá gumar glöddust. ÞVÍLÍK EPÍK! Það var alveg ljóst frá fyrsta lagi að þarna fór mikil epík og maður veit varla hvaða dópi þessir snillingar voru að blanda saman.

Á Turis Fratyr studdist hljómsveitin meira við hinn keltneska arf þjóðlagatónlistar(ef svo má segja) en á Sagas var ákveðið að fara nýja og algerlega epíska leið og það er dásemd. Þessir snillingar tóku alla þá epík sem þeir notuðust við á Turis Fratyr og settu í blandarann og skelltu svo slatta af suðrænum hljómum, panflautu og kúabjöllu og ræstu hnífana, kúabjallan kann þó mögulega að hafa brotnað í tætingnum þar sem hún er helst til ógreinanleg ef hún er greinanleg, lesendum er bent á að verði þeir varir við kúabjöllu á disknum þá þjáist þeir mögulega af ofskynjunum.

Nú það helsta sem er frábært við þennan disk kunnið þið að spyrja ykkur? Nú t.d. hvað hljómborðsleikarinn fer hamförum í því að refsa hljómborðinu, svona eins og sannur karlmaður á fyrstu mínutum nýs árs þegar að hann áttar sig á því að yngsta dóttir besta vinar hans var að rúlla yfir 15 ára takmarkið, þvílík refsing á sér stað á þessum disk.

Síðan er söngurinn alveg með eindæmum frábær og ekki má gleyma því að þessum snillingum tókst á einhvern ótrúlegan hátt að nýta panflautur til að hljóma vel og viðeigandi. Svona til að setja það í samhengi hvað panflautur eru ónýt hljóðfæri að ef panflauta væru söngvarar þá væru þær Jónsi í röngum götum, bara með hár öðru megin á hausnum og eins og hálfvitar að reyna væla út myndbönd úr einkasafni séra Svavars!

En allaveganna til að lýsa þessum disk þá settist ritstjórn niður með tónlistarsérfræðingi síðunnar honum Geir Ólafs og ræddi við hann um Sagas. Geir var líkt og aðra daga fremur sjúskaður íklæddur bol með áletruninni I’m with stupid, uppvaskhljóðin úr eldhúsinu leyndu því þó ekki hver fór þar. En allaveganna við settumst niður með Geir og án þess þó að ræða hvernig honum liði neðanbeltis fyrir utan það að hann var með inngróna tánögl.

Ritstjórn: Sæll Geir, hefurðu eitthvað merkilegt að segja um þennan disk
GÓ: Já, hann hljómar í mínum eyrum eins og 14 ára stelpa daginn fyrir 15 ára afmælisdaginn.
Ritstjórn: Ferskur semsagt?
GÓ: NEI! Þrettán ára, þröngur og þrifalegur …
Ritstjórn: Ok …
GÓ: Ég sem gítarleikari var persónulega mjög hrifinn af gítarnum á þessum disk, samhljómur hans við stórkostlegan hljómborðsleikinn yljaði mér um hjartaræturnar … svona rétt eins og maður klifrar inn um gluggann hjá 94′ módel yljar manni um … þið vitið!
Ritstjórn: Ok …
GÓ: HEHEHEHE kann þetta … HEY eruð þið að hlusta á mig???
Ritstjórn: Ok …
GÓ: HVER DJÖFULLINN ER Í GANGI ERUÐ ÞIÐ EKKERT AÐ HLUSTA Á MIG???

Reiði Geirs endaði í því að hann tók júdóspark og afhöfðaði einn meðlima ritstjórnar til þess eins að uppgötva það að þar fór vélmenni til þess eins gert að kinka kolli og segja Ok.  Í öllum ruglingnum sem fylgdi því að Geir hljóp vélmennin uppi og afhöfðaði þau með júdóspörkum tókst hinni raunverulegu ritstjórn vefjarins að ræna Frú Geir til að klára uppvaskið eftir síðasta ritstjórnarfund.

Þegar Geir áttaði sig á því hafði átt sér stað rak hann upp mikið stríðsöskur URÐA!!! URÐA!!! ÉG MUN HEFNA ÞÍN!!! Rauk af stað á Willis-num en Ó NEI, hann gleymdi Sagas, Geir hljóp inn til að sækja diskinn og út í bíl aftur … en Ó NEI, það er ekki diskaspilari í Willis-num. HÆGÐIR, nú voru góð ráð dýr … hvar er kasettutæki og hvar eru kasetturnar? MAMMA! Engin kona er svo mikilvæg að maður leggi í björgunarleiðangur án þess að hafa rétta hljóma við þemað! Engin kona!

Í stystu máli er hér því augljóst og hér er snilldarræma á ferðinni sem sjálfur Geir Ólafs neitar að leggja í björgunarleiðangur án. Og kvenkyns lesendum síðunnar geta glatt sig við það að eign Geirs var skilað eftir að hún hafði lokið við uppvaskið, og var hún snögg að því enda fædd í verkið!

Eins og þeim ætti að vera kunnugt, sem koma ekki bara inn á þessa síðu til þess að lesa einhverja klámbrandara, þá skrifaði ég fyrir 2 árum gagnrýni um síðustu plötu þeirra drengja Monday Morning Apocalypse, sem mér þótti vægast sagt slöpp og gerði ég að því skónna að gullöld þeirra drengja væri liðin.

En nei, Evergrey er ekki næsta Metallica, þeir nefnilega afrekuðu það að gefa út góðan disk eftir að hafa gefið út lélegan disk. Þetta er jú ekkert einsdæmi, flestar hljómsveitir ná að reisa sig við, nema náttúrulega þær heiti Metallica.

En allaveganna Monday Morning Apocalypse var slík bragðleysa að ég skil ekki hvers vegna ég keypti diskinn. Þetta var ekki ósvipað því að borða pappa. Það var ekkert á þessum disk, ekki neitt! Þess vegna var ég ekkert að missa mig yfir þeim fréttum að Evergrey væru að fara að gefa út nýjan disk. Bara síður en svo, ég fann diskinn á alvefnum og geymdi það í einhvern tíma að hlusta á hann, pappi er bara ekkert spennandi.

En seint og um síðir tók ég mig til og hlustaði nú á þessu lummu og ótrúlegt en satt, og ef þú áttaðir þig ekki á því áðan hæstvirtur Rassálfur, þá rann hún mjög ljúflega niður. Maður fór að hugsa, bíddu bíddu var þetta þarna allan tímann. Eru þeir lagstir í þunglyndi og luma ennþá á dökku efni? Enginn pappi?

Já, ég veit, plötudómar mínir eru epískir. Það kemur sennilega til af því að ég spila ekki á hljóðfæri og kann ekki tónfræði og þekki varla muninn á riffi og sólói. En þegar eitthvað er gott, þá er það gott og maður skilur það! Maður þarf ekki að hafa farið á gítarnámskeið á Ólafsfirði til að fíla gott sóló eða gott riff. Maður fílar það bara!

Allaveganna, hefði ég sest niður með Geir Ólafs og spurt hann, því hann kann á hljóðfæri og kann tónfræði(0g hefur örugglega farið á gítarnámskeið á Ólafsfirði), þá hefði Geir Ólafs líklega byrjað á að segja: ég er kannski hommi en ég er ekki ljótur hommi. Ég hefði í smástund velt því fyrir mér hvort hann ætti við mig og síðan komist að þeirri niðurstöðu að Geir þráði mig!

En samtalið hefði líklegast farið einhvern veginn svona fram

Ég: Sæll Geir Ólafs
GÓ: Hey hey hey
-Geir sveiflar byssunum og gefur manni svo klassískt geiraknús!
Ég: Já Geir, hvernig ertu í honum, hann hangir væntanlega sæmilega?
GÓ: Já, skrýtið að þú skulir spyrja, hann er nefnilega allur í kynfæruvörtum, ég er búinn að reyna að skera þær af en þær vaxa bara alltaf aftur …
-Á þessum tímapunkti er mann farið að hrylla við opinskáum lýsingum Geirs. En talandi um gaur sem veit ekki neitt, það vita allir að ef þú ætlar að losna við kynfæravörtur þá áttu að naga þær af!
GÓ: DJÓK, hann er flottur maður, nýþveginn og bónaður í píkusafa HAHAHA. Ég er Geir Ólafs, KANN’ETTA!!
Ég: Já Geir mig langaði að ræða við þig nýju Evergrey plötuna, búinn að hlusta á hana?
GÓ: Nei
Ég: Nú jæja …
- Á þessum tímapunkti er ljóst að Geir Ólafs hefur ekki hlýtt á plötuna og því þjónar það engum tilgangi að ræða frekar við hann um plötuna.

En þá vatt ég kvæði mínu í kross, eftir að hafa pissað í kross með Geir Ólafs (FIMMU!!!) og skrapp til Ólafsfjarðar á gítarnámskeið hjá Má Högnasyni sem er einmitt landsþekktur Evergrey aðdáandi og spurði hann út í plötuna. Már talaði um eitthvað sem ég skildi ekki neitt. Flott riff, flottir millikaflar, sígildir Evergrey tónstigar(hvað er það – músastigar með tónum?) og flott sóló! Þetta sagði Már!

Ég skildi ekkert hvað Már átti við og hlustaði á plötuna en gat ómögulega heyrt hvað þetta var alltssaman sem Már var að tala um, en hægðir hvað þetta er góður diskur!

Eins og öllum reglulegum lesendum þessarar síðu og öllum þeim er hafa almennt góðan tónlistarsmekk vita þá kom þessi plata út í ár, árið 2008, sem er árið í ár ef þið vissuð það ekki. Nema núna sé ekki árið 2008 og þið séuð að lesa þetta núna þá var þetta skrifað svona vegna þess að þetta var skrifað árið 2008, bara svo það sé ljóst!

Allaveganna, þetta er þriðji diskur þessara kappa. Kom út í kjölfar hins mjög svo eitraða Pitch black progress sem kom út í kjölfar hinnar vægast sagt eitruðu frumraunar þeirra Symmetric in design. Og gefur hinum fyrri tveimur nákvæmlega ekkert eftir. Að því sögðu þá er hann rosalega erfiður í fyrstu hlustun og nánast ekkert merkilegur. En hinir tveir voru það líka. En eins og með flestalla góða tónlist þá dælist hún nú ekki fullkomin út úr spilaranum í fyrstu hlustun. Er það?

Leikandi létt úr kolli mínum leyfði ég mér að segja að hér hefðu þeir farið þá leið að þróa hljóm sinn sem nokkurskonar blöndu af diski úr sínum fyrri tveimur diskum. Mátulega brokkandi melódískir í bland við þungan blámálmsrutmann.  Þó svo að hinn melódíski dauði verði kannki ofan á í þeirri blöndu.

Einhvern veginn hugnast mér það ekki að byrja að taka fyrir stök lög. Diskurinn er í heildina mjög góður og bætir ýmsu við það sem áður hafði frá drengjunum komið. Mér finnst hljómurinn mjög góður, sérstaklega þegar að allt er keyrt upp í sterakeyrslu og satansöskur! Drengirnir eru jú framsæknir og hafa sótt hljómborð í smiðju framsækninnar. Notkun þeirra á því finnst mér einkar áhugaverð og hressandi, líkt og kannski má heyra í fyrsta laginu Morphogenesis.

Textarnir eru allir á heimspekilegu nótunum, enda byggir diskurinn á þema bókarinnar Holographic universe eftir Michael Talbot, en textarnir hafa nú alltaf verið í heimspekilegri kantinum. Hér er ekki á ferðinni neitt 50 game – “má ég leggja lókinn í ástarlaut þína” – bull!

Af þremur diskum þeirra drengja tel ég þennan vera hvað mest heilsteyptastan. Mér þykir þó einna leiðast að þetta er síðasti diskur Christians Älvestam sem söngvara, því fyrir skemmstu var tilkynnt um það að hann hefði vegna tónlistarlegs ágreinings þurft að segja skilið við sveitina. Scar Symmetry var að því er mér skilst bara eitt af mörgum tónlistarverkefnum Christians en vatt upp á sig og óx kannski umfram það sem menn höfðu séð fyrir og aðrar skuldbindingar Christians voru farnar að standa sveitinni fyrir dyrum.

Sveitin samanstendur af gítarleikurunum Martin Buus og Jakob Mölbjerg, trommuleikaranum Mike Park Nielsen, hljómborðsleikaranum Morten Sandager og bróður hans Mikkel Sandager sem þenur raddböndin auk bassaleikarans René Pedersen sem sér einnig um að rymja.

Fyrsta meistarasmíð drengjanna var Everblack sem kom út árið 2002 en á þeim disk og þeim næsta 11 dreams lék stofnandi sveitarinnar og rymjari Kral á bassa. Kral og Mikkel blönduðu saman hreinum söng og rymjum á snilldarlegan hátt svo vel að velflestir trúðu því að um einn og sama söngvarann væri að ræða. Kral var líklega helsti lagahöfundur sveitarinnar og maðurinn að baki stíl sveitarinnar.

En svo árið 2006 ákvað Kral að yfirgefa hljómsveitina, en sama ár gaf sveitin út diskinn The Hours That Remain, á þeim disk mátti vel merkja hver áhrif Kral á lagasmíðarnar höfðu verið því stíllinn hafði breyttst til muna, tónlistin var ekki jafn þung og áður, hljómborðið varð greinanlegra á kostnað gítara auk þess sem greinilegt var að Mikkel og René smullu ekki jafnvel saman og Mikkel og Kral gerðu, en það var enda skiljanlegt þar sem René kom beint nánast beint inn í upptökur á disknum og var jafnvel að reyna að syngja línur samdar fyrir Kral.

Hljómsveitin hafði vissulega þróað stíl sinn og breytt honum eitthvað eins og allar hljómsveitir gera, spurning mín sem aðdáanda hlaut vissulega að vera hversu mikið stíllinn myndi breytast með næstu plötum, til hins betra eða til hins verra?

Þeirri spurningu minni var síðan svarað um daginn þegar að ég kom höndum yfir nýjasta disk þeirra, Architect of lies … eða um daginn er reyndar rangt. Ég er sennilega búinn að hafa þennan disk undir höndum í tæpa 2 mánuði, fyrsta hlustun reyndist fremur dauf, en eins og með allt sem ég hlusta á þá leyfði ég þessu að leika um eyrun á ný og þvílíkur unaður sem þetta reyndist. Ég hef vart haldið vatni yfir þessari snilldarsmíð og þvílík ánægja það reyndist mér sem aðdáanda að stílþróunin reyndist með þessum hætti.

Mercenary eru einfaldlega að sanna það með þessum disk að þeir eru í flokki svokallaðra “proggara” eða framsækinna tónlistarmanna. Mikkel og René hafa smollið saman auk þess sem Morten er að gera góða hluti á hljómborðinu í lögunum. Gítarleikararnir fara ekki varhluta af framþróuninni og fá þeir að leika lausum hala eins og við á og trommuleikurinn er sem endranær góður, eins og hann hefur alla tíð verið á plötum Mercenary.

Ég ætla að þessu sinni ekki að telja upp einstök lög á disknum, en það er alveg ljóst frá fyrsta lagi að hér er um að ræða heilsteyptan disk sem skilur engan viti borin mann eftir ósnortinn og ljóst að framsækni drengjanna í listsköpun sinni er virðingarverð og ég bíð bara spenntur eftir því að sjá hvað framtíðin ber í skauti sér hvað þá snertir.

Þess má geta að meðfram því sem ég hlýddi á Architect of lies var ég djúpt sokkinn í Berserk og má vel vera að blandan af þessu tvennu hafi gert manni ljóst hversu mikil snilldarsmíð þessi plata er!

Yfirleitt er það nú þannig að fyrstu plötur hljómsveita eru efnilegar, en ekki jafn góðar og þær sem á eftir koma, þannig er því ekki háttað hérna. Nebularium er hreinlega bara sú afurð sem alla jafna verður til þegar að hugmyndirnar eru hvað ferskastar og pressan er engin. Þetta er platan sem þú vilt að uppáhljómsveitin þín geri. Þ.e. þegar að allt smellur saman einhvern veginn í því sem hljómsveitin er að blanda saman.

Ég frétti fyrst af Fragments of D-Genaration og hlustaði á hana og fannst ekkert sérstaklega mikið til koma, svo var það fyrir tilviljun að ég fann Nebularium og ákvað að hlusta á hana, bjóst þó ekki við miklu í ljosi þess að þetta var þeirra fyrsta plata og Björn Strid vantaði á þessa plötu. Og viti menn, það kom bara berlega í ljós að ekki eingöngu var þessi plata efnileg, hún var góð. En þó ekki nógu góð til þess að þegar að harði diskurinn minn hrundi þá gleymdi ég þessari plötu en það var síðan ekki fyrr en fyrir nokkrum mánuðum síðan að ég ætlaði að fara að hlusta á plötuna XM með Porcupine tree að ég mundi eftir þessari plötu. Þá hafði nefnilega fyrir einhverja skrýtna tölvunarfræðilega tilviljun, hlutar af Nebularium og önnur lög verið skrifuð yfir þennan disk. Fyrst vissi ég ekkert hvaðan á mig stóð veðrið, enda þessi tónlist ekki í líkingu við Porcupine tree og var eiginlega miður mín því ég sá ekki fram á að komast nokkurn tímann að því hvaða lög þetta væru. En augljóslega komst ég að því, man þó ekki hvernig en það skiptir ekki máli.

En það létti þó ekkert þjáningar mínar að komast að því að þetta væri Disarmonia Mundi þá komst ég að því að þessi diskur er nánast ófáanlegur, hvort sem er um að ræða hið algóða internet að plötubúðir, eða það var þá. Fyrir nokkrum vikum tókst mér samt að finna diskinn í gegnum torrentz.com og hef verið að hlusta þónokkuð á hann síðan þá.

En jæja, diskurinn inniheldur 9 lög sem er ekkert stórkostlegt og var tekinn upp í heimastúdiói og ber þess nokkuð merki, þ.e. hann er skemmtilega hrár og t.d. eru trommurnar skemmtilega óeðlilegar, þó líklegra að þetta sé eðlilegt trommuhljóð, hver veit.

1. “Into D.M.” – 3:06
2. “Blue Lake” – 7:02
3. “Mechanichell” – 5:02
4. “Guilty Claims” – 7:15
5. “Burning Cells” – 4:38
6. “Demiurgo” – 7:07
7. “Nebularium” – 7:07
8. “Awakening” – 2:51
9. “Chester” − 3:58

Það sem er sennilega aðaleinkenni þessa disks er að menn eru nokkuð að skipta á milli hraðra kafla og svo aftur hægra rólegra kafla þar sem menn eru að leika sér eitthvað í spuna. Gott dæmi um þetta eru t.d. í laginu Blue Lake þar sem menn róa þetta nokkuð niður og fara svo bara að spila klámmyndakafla sem er einhver viðeigandi einhvernveginn. Líka í laginu Burning Cells sem byrjar á hressri keyrslu en róast svo niður um miðbik og er svo keyrt út í gríðarlegri keyrslu og gítarvæli. Demiurgo sem fylgir svo í kjölfarið á svo einhvern veginn ALGERLEGA við. Líkt og að maður hafi verið á fullu að hlaupa upp á fjall og svo nánast stokkið niður af í fallhlíf og svo stokkið niður á botn, þaðan og byrjað rólega á ný þaðan.

Platan rennur svo sitt skeið á enda með Nebularium og Awaken en lagið Chester er bónuslag þannig að það passar ekki alveg inn í heildarmyndina sem slíka, en engu að síður er þetta heilsteyptur diskur og tímans virði sem það tekur að hlýða á hann.

Fyrir þá sem ekki vita þá er Dethklok þykjustuhljómsveit sem á að vera raunveruleg í þættinum Metalocalypse og í þáttunum er hljómsveitin vinsælasta hljómsveit á jörðu og 12. stærsta hagkerfið á sama stað.

Lögin eru eftirfarandi.

1. “Murmaider” – 3:24
2. “Go into the Water” – 4:20
3. “Awaken” – 3:37
4. “Bloodrocuted” – 2:18
5. “Go Forth and Die” – 4:21
6. “Fansong” – 2:52
7. “Better Metal Snake” – 3:26
8. “The Lost Vikings” – 4:26
9. “Thunderhorse” – 2:45
10. “Briefcase Full of Guts” – 2:43
11. “Birthday Dethday” – 2:48
12. “Hatredcopter” – 2:56
13. “Castratikron” – 2:57
14. “Face Fisted” – 4:17
15. “Dethharmonic”  – 4:30
16. “Dethklok Deththeme” – 0:36

Hvar á maður að byrja, svona við fyrstu hlustun þá var ég ekkert öskrandi hrifinn yfir disknum? Fannst t.d. vanta hið stórkostlega lag “crush your battle opponent ball’s” og ég var einhvern veginn að búast við miklu meira af öskrandi hressum sólóum og melódískum lögum í ætt við þetta lag, þó svo að ég hefði haft nokkuð góða hugmynd fyrirfram um hvaða lög yrðu á disknum. En eins og með nánast alla tónlist þá þurfti ég að hlusta nokkrum sinnum á diskinn til þess að átta mig á því hvað hann er mikil snilld.

Diskurinn hefst eins og sést á ofursmellunum þremur, murmaider: sem fjallar um morð á hafmeyju, into the water: sem hlýtur að fjalla um það að fara inn í sjóinn til þess að verða þyngsta metalsveit í heimi, og að lokum awaken: sem fjallar náttúrulega um þá snilld að vekja eitthvað RISATRÖLL í Finnlandi. Öll þessi 3 lög eru svona meira í melódískari kantinum, svona svíametal-stíl

Næst koma 5 lög í röð sem eru öll minna melódískari en þyngri þess í stað, svona meira í hinum hefðbundna death-metal stíl. Byggja svona örlítið á húmornum í þættinum. En eiginlega fátt um þau að segja nema hvað þetta eru hörkulög. Ekki er hægt að sjá neitt minna en að lagið Lost vikings sé nokkurskonar háðungarsöngur um Amon Amarth

Svo er komið að litla snillingnum okkar. THUNDERHORSE! Þetta lag sannar bara að það þarf ekki mörg orð til þess að segja allt sem segja þarf. Sbr. hér Laglínan er bara hrikaleg flott og riffin og sólóin í endan á laginu eru bara snilld.

Annað lag sem stendur svo upp úr er Hatredcopter, en það á að vera sérstaklega grimm þyrla þeirra félaga í þáttunum. Í þessu lagi syngur trommarinn Pickles með söngvaranum Nathan Explosion. Stutt lag, en gott.

Næstsíðasta lagið er svo Dethharmonic , enn og aftur sannast það bara að metall og sígild tónlist er hin fullkomna blanda tónlistarstíla, líkt og dimmuborgir og fjörgyn og eflaust margar fleiri sveitir hafa svo sýnt og sannað undanfarin ár.

En svo er bara spurningin hvort nokkurt þessara laga er betra en söngurinn til fjallanna!

Það var svo fyrir örfáum mánuðum að ég rakst á MJÖG kjánalegt myndband á youtube, sem væri ekki í frásögur færandi hefði tónlistin í myndbandinu ekki verið svona frábær! En hvaða tónlist var þetta í myndbandinu, ég hafði aldrei heyrt þetta áður og sá sem gerði myndbandið sá ekki sóma sinn í því að láta þess getið í lok myndbandsins. En netverjar eru frábærir og því lét þess einhver getið að þetta væri lögin Dying chant með Insomnium og Starchild með wintersun.

Bíddu bíddu …Insomnium og Wintersun, aldrei heyrt þeirra getið áður, hvernig fer svona fram hjá manni. Jæja eins frábært og alnetið er þá ákvað ég að leita að meiri tónlist með Insomnium og jú jú, fann alla diskana þeirra og fór að hlusta og jú jú tær snilld, svona eins og blanda af Dark Tranquillity og Opeth og einhverri hressri þjóðlagatónlist. Alltsaman hresst og ferskt og fjörugt. Söngvarinn rymur eins og Allah hafi skapað hann til þess eins og þegar að hann rymur ekki þá hvísl-talar hann einhvern í hljóðnemann þannig að úr verður fullkomin blanda. Gítarleikararnir eru tveir og sjá þeir til þess að tónlistin hljómar eins og hinn fullkomnasti melódíski dauðmetall hljómaði hjá öllum Gautaborgarsveitunum þegar að þeir voru að semja sitt bestasta efni. En einnig þá leyfa þeir sér að koma með algóð dauðametalriff og leyfa sér svo að fara yfir í flæðandi strengjaplokkspuna sem smellpassar við lögin. Bætum svo trommum og bassa við þessa stórkostlegu lýsingu mína og ef einhver lesandinn er nú þegar ekki búinn að heyra öll lögin í huganum nú þegar, þá er viðkomandi algerlega laust við allt sem kallast ímyndunarafl.

Ég ætlaði að fara að telja upp einhver góð lög en .. áttaði mig á því að hvaða lag sem ég valdi var gott, sem setur mig í bobba! En ég mun ég get ég skal, lög eins og Dying chant, Journey unknown, Shades of deep green og the elder sem eru öll af fyrstu plötu drengjanna, In the halls of waiting sem kom út árið 2002 og er að mínu mati það góð að hvaða hljómsveit sem er myndi geta stært sig af henni sem sinni bestu plötu, en er sú plata betri en hinar tvær ,Since the day it all came down sem kom út árið 2004 og Above the weeping world sem kom út eins og ég sagði árið 2006, njahhh … tjahh, hvað skal segja. Eiginlega verð ég að telja að allar þessar plötur séu jafn góðar, ég er bara búinn að vera með síðari tvær undir höndum í nokkra mánuði en þá fyrstu bara í nokkrar vikur, þannig að hún er ferskari í mínum huga. En þegar að nýjabrumið rennur af henni þá get ég kannski dæmt hana með tilliti til hinna tveggja.

En, niðurlag þessa pistils er víst það að þegar að maður dæmir “bestu plötur” hvers árs þá þarf maður eiginlega að gera það 5 árum síðar þannig að maður hafi alveg örugglega heyrt allt eða því sem næst, sem var gefið út það árið og hana nú. Árið 2007 eru 5 ár síðan árið 2002 var, augljóslega … en já þannig að í dag þá þekkir maður aragrúa af snilldarplötum sem komu út árið 2002 með sveitum sem maður hafði ekki einu sinni hugmynd um að væru til. Plöturnar sem komu t.d. út árið 2002 voru Natural Born Chaos með Soilwork, Damage done með Dark tranquillity, Celestial entrance með Pagan’s mind, Deliverance og Damnation með Opeth, Everblack með Mercenary, The Odyssey með Symphony X, Snow með Spock’s beard og Remedy lane með Pain of Salvation. Bara svo einhverjar séu nefndar eða allar …held ég … kannski!

Svona í lokin má þess geta að Dethalbum með Dethklok kom út á þriðjudaginn, gæðapakki þar á ferðinni!!!