Eða nei, það er lygi. Ég ætla hinsvegar í þessum pistli að fjalla um Mecha tölvuleikinn Cybernator sem var gefinn úr á Super Nintendo í Japan 1992 undir heitinu Assault Suit Valken og 1993 í BNA sem Cybernator. Mecha er heiti á “vélmennum” sem stýrt er af mennskum stjórnanda (e:Pilot)

Í Cybernator seta spilarar sig í hlutverk Jake sem er einmitt stjórnandi eins slíks vélmennis og hermaður í her Kyrrahafsbandalagsins sem berst við einhverskonar Öxulveldi. Í leiknum er hlutverk Jake og fylgdarsveina hans að eyða Bildvorg, öflugasta vélmenni Öxulveldanna.

Stjórnun leikjarins er í meðallagi myndi ég segja. Af 6 tökkum á SNES stýripinnanum nýtir leikurinn 5. Þegar gengið er stýra hægri og vinstri því í hvaða átt er gengið og upp og niður stýra því í hvaða átt vopninu er miðað, alls er hægt að skóta í 8 áttir. Þegar hinsvegar vélmennið flýgur þá er þessu ekki að skipta sem er mjög slæmt. Þá nefnilega getur vélmennið farið upp og niður, til hægri og vinstri en um leið og vélmennið fer upp eða niður þá fer byssan sömuleiðis upp eða niður sem er mjög óþjált, því það er algerlega gagnslaust að vera staddur efst á skjánum miðandi byssunni beint upp eða neðst á skjánum miðandi henni beint niður.

Vélmennið hoppar með B takkanum og með því að halda B inni flýgur það tímabundið þangað til hreyfillinn ofhitnar, þetta kemur sér vel þegar hoppa þarf upp háar hæðir eða jafnvel bara hoppa upp yfir óvinina til þess að drita niður á þá. Y-takkinn er skottakkinn. Alla jafna er nóg að halda honum inni til að skjóta sjálfvirkt nema þegar kýlt er. X-takkinn skiptir milli vopna og A-takkinn lætur vélmennið skauta, og þá fer það hraðar yfir á landi. R-takkinn sem er takkinn ofan á SNES-fjarstýringunni er síðan til að verja sig og dregur vélmennið þá fram skjöldinn þegar ýtt er á þann takka. Ókosturinn við skjöldinn er sá að hann virkar ekki nema vélmennið standi á föstu yfirborði.

Play Video

Hægt er að velja á milli fjögurra vopna í leiknum, þau standa þó ekki öll til boða í upphafi leiks heldur safnar leikmaðurinn vopnum eftir því sem hann kemst lengra í leiknum, auk þess að safna vopnum er líka hægt að safna “Power-ups” til þess að gera hvert vopnið betra. Í upphafi byrjar maður með einhverskonar geislabyssu auk þess að geta látið vélmennið kýla. Í öðru borði fær maður síðan eldflaugar og það er síðan í 4. eða 5. borði sem maður öðlast leysigeislann.

Hvert vopn hefur 3 uppfærslustig og þarf að safna mismörgum “Power-ups” til að uppfæra vopnið. Fyrsta uppfærsla krefst 4 P og önnur uppfærsla krefst 6 P. Engin greinarmunur er gerður á milli vopna þegar kemur að Power-ups. Leikmaðurinn fær bara kúlu sem á stendur P og verður að passa sig á því að vera með rétt vopn valið þegar hann nær kúlunni. Og það er eitt við það sem fer alveg óskaplega í taugarnar á mér. Það er þegar að maður er kominn á 3.stig með eitthvert vopnið og fær óvænt P þegar að maður hefur drepið óvin, að ef maður er með 3.stigs vopn valið að þá gerir viðkomandi uppbót ekkert þar sem vopnið getur ekki uppfærst meira. Það eru ekkert voðalega mörg P í leiknum sjálfum, nema reyndar í einu borði en einhverra hluta vegna eru bara 2 vopn virk þar og þegar þangað er komið í leiknum er maður líklegast hvort eð er búinn að uppfæra þau í botn hvort eð er.

Af vopnum þá verður að segjast að Leysigeislinn er langmest Kick-ass, fyrsta stigs geislinn er lítið annað en lítil rönd á skjánum, næsta stig er slíkt kick-ass að leysigeislinn er orðinn allt að cm á þykkt(svona miðað við flesta sjónvarpsskjái) og 3.stigs geislinn er alveg hálft vélmennið að stærð, slíkt kick ass. Byssan sem maður byrjar með er í upphafi frekar léleg og kemur það best í ljós í öðru borði þar sem manni líður nánast eins og maður haldi á baunabyssu þegar maður er að skjóta á óvinina, því verður maður að gæta þess í fyrsta borði að ná öllum P-unum. Auk þess að vera öflugri þá eru 2. og 3. uppfærsla byssunnar þannig að þær endurkastast og því hægt að skjóta fyrir horn ef svo ber undir. Eldflaugarnar eru líklegast það sem ég held minnst upp á , fyrsta stigs eldflaugarnar skjótast bara beint áfram, næsta stigs eldflaugarnar eru búnar einhverskonar eltibúnaði en hann virkar oftast illa og yfirleitt skjótast þær bara út úr skjánum og 3. stigs eldflaugarnar eru bara öflugri eltieldflaugar.

Leysigeislinn og byssan eru þannig að maður getur skotið einni hleðslu í einu og þess á milli þarf að hlaða og tekur sá tími u.þ.b. sekúndu eða svo og hefur maður endalaust magn hleðslna en af eldflaugunum hefur maður bara takmarkað magn í hverju borði, en á móti kemur að hleðslutíminn er enginn. Eins og áður sagði er hægt að kýla og er einhver hleðslutími á milli högga, en satt best að segja notar maður hnefann það lítið í þessum leik að ég man ekki hvernig það virkar og er eiginlega bara bara drullusama … já takk!

Play Video

Í leiknum er mikið um svonefnda talkafla. Einhverra hluta vegna ákváðu framleiðendur leikjarins að nýta sér ekki þá staðreynd að hljóðkubburinn í SNES vélinni var ágætlega vel til þess fallinn að spila talað mál, en mögulega má vera að samtölin séu einfaldlega of löng til þess að láta talað mál heyrast eða þá bara að þeir hafi verið að spara og ekki nennt að ráða talleikara. Í stað raddar birtist spilaranum því leiðindapíp meðan talkaflarnir eiga sér stað. Ég hélt fyrst að leikurinn hefði kannski innihaldið tal í japönsku útgáfunni og það verið fellt út þegar hann var gefinn út í BNA en svo reyndist ekki vera. Eini munurinn á leikjunum hvað það varðar er sá að í Japönsku útgáfunni birtist mynd af persónunni sem er að tala hverju sinni en í BNA-útgáfunni birtist eingöngu nafn persónunnar.

Tónlistin í leiknum var samin af Masanao Akahori og það verður seint sagt að hún sé epísk, hún er meira bara svona allt í lagi, ekki léleg og ekki afgerandi góð heldur.

Og á maður að gefa þessu stjörnur eða? Nei varla. Leikurinn er ekki fullkominn, engu að síður nógu góður til þess að mann langar að spila hann, í það minnsta klára kvikindið!

Haldið ykkur fast!

Alveg þangað til einn dag að einhver snillingurinn sem sá um að kaupa inn fyrir Haga ákvað að nú væri kominn tími til þess að spara fjölskyldum í landinu einhverjar örfáar krónur og kaupa inn fyrir það eitthvað hlyti að vera alveg sama sull og Lemon Tea, nefnilega ógeðið sem kemur í rauðbleiku umbúðunum með gula lokinu og nefnist Ice Tea.

Það er bara eitt að, ice tea er engan veginn jafn gott og Lemon tea.  Í fyrsta lagi er það eingöngu drykkjarhæft, maður borðar það ekki þurrt, til þess er það allt of væmið og ógeðslegt og í öðru lagi, þá er þetta ekki lemon tea. Þetta er ógeð.

Svona var lífið ómögulegt í nokkur ár, reyndar fékkst lemon tea á landinu en yfirleitt í dýrari verslunum. Gott Lemon Tea  var orðið munaður. Enda var þetta eiturþýskt. Framleitt af sjálfum Wilhelm Reuss í Þýskalandi.  Geri aðrir betur.

Lífið er hinsvegar ekki ómögulegt lengur þar sem hver sá sem ákvað að spara fjölskyldunum í landinu þessar fáu krónur virðist hafa lent í þeirri slæmu lífsreynslu að smakka þetta ógeð sem Ice Tea er og örugglega ælt af viðbjóði. Í kjölfarið fór hann greinilega á stúfana og leitaði uppi ódýrt drykkjarhæft og ætt Lemon Tea … og fann það.

Dömur mínar og herrar, ég kynni.

Eftirhermu Lemon Tea-ið Citrone Teegetränk (Ekta te-ið heitir Citronetee getränk).  Á ensku kallast það Lemon Tea drink (hið ekta kallast Lemon Tea mix)

Þetta te er yndislegt. Það er bæði ætt og drykkjarhæft. Maður slafrar í sig alveg heilum bauk á dag, aldrei minna.

En það er ekki ekta, enda sést það á því, og þetta er það eina sem ég finn að þessu: Kornin í te-inu byrja að molna töluvert áður en maður er kominn niður í botn. Sem gerir það að verkum að maður er varla búinn með nema 60% af teinu þegar að maður er farinn að borða duft með kornunum. Það er augljós ókostur.

Annars er þetta gott te, og það er selt allsstaðar. Bónus, Hagkaup og Melabúðinni!

Það er hægt að framkvæma þetta á 2 vegu. Í fyrsta lagi er hægt að fá sér sérstaka viðbót við tónlistarspilarann sinn … og þá meina ég winamp. Viðbótin sem ég nota heitir Notso fatso. Þessi viðbót gerir manni kleyft að spila .nsf skrár( Nintendo Sound File) þannig að þegar skráin opnuð þá birtist gluggi fyrir viðbótin þar sem hægt er að skipta milli laga í skránni.

Nú vilji menn spila einhverjar aðrar gerðir af tölvuleikjatónlist svo sem Commodore 64 tónlist eða Super nintendo tónlist þá eru líka til plugin fyrir þessar tegundir skráa. Fyrir C64 tónlistina þurfum við einhverja sid viðbót.  Sjálfur nota ég sidplay2 viðbótina en mér sýnist vera til önnur betri sem kallast Hardsid . Hardsid sýnist mér vera betri að því leyti að hún brýtur niður sid skrárnar í stök lög, eitthvað sem sidplay2 gerir ekki. Nú er auðvitað líka hægt að sækja sér bara sérstakan sid-spilara. En það er harla tilgangslaust eins og sést á eftir. Fyrir súper nintendo tónlistina er hægt að sækja sér sérstaka viðbót líka sem heitir SNESamp . Ég hef þó enga reynslu af þessu eins og sést á eftir … það sést allt á eftir.

Seinni aðferðin til þess að spila tölvuleikjatónlist er að breyta henni á mp3 skráarsnið. Þetta er augljóslega mun þægilegri leið þar sem núna er hægt að setja tónlistina á sérstaka spilara eða brenna hana á diska til að hafa í bílnum, augljóslega … þetta gera allir með viti!

Einfaldasta leiðin til þess að breyta tölvuleikjatónlist yfir í mp3 er að nota Foobar2000 spilarann. Það er þó örlítill tölvunördismi eftir. Til þess að gera Foobar kleyft að spila tölvuleikjatónlistina þurfum við að sækja til þess gerð plugin fyrir sérhverja tegund tölvuleikjaskráa, sé það nsf, spc eða sid. Foobarinn lætur ekki mikið yfir sér, en hann virkar.

Hvað þurfum við þá að gera næst? Eftir að búið er að setja upp spilarann þá þarf að sækja minnst 2 .dll skrár sem bera nafnið foo_gep.dll og foo_sid.dll . Þessar 2 skrár þarf síðan að setja í undirmöppuna components sem ætti að vera í foobar2000 möppunni. C:\Program_Files\Foobar2000\components …

Núna getur foobar spilarinn spilað nsf og sid skrárnar og að ég held spc skrárnar líka. Það næsta sem þarf er síðan codec til þess að umbreyta hinum skránum yfir í eitthvað algengara form skráarsniða. Vinsælasta skráarsniðið er væntanlega mp3, en vilji menni breyta yfir í ogg vorbis eða flac þá er það eflaust ekki mikill vandi.

Til þess að geta breytt yfir í mp3 þurfum við mp3 codec. Því næst opnum við Foobar og veljum einhverja dásamlega tónlistarskrá af handahófi t.d. Mega Man 3 og opnum hana. Þá ætti að byrja einhver dásamleg tónlist svipuð þessu lagi(nema augljóslega ekki þetta lag þar sem það er úr Mega Man 2)

Þeim næst hægri smellum við á viðkomandi lag og veljum Convert úr listanum sem þá birtist. Þá ætti okkur að birtast nýr gluggi sem líkist þessum.

Þarna þurfum við að velja output source sem mp3 eða ogg vorbis eða hvaðeina sem við viljum breyta yfir í. Og voila við erum kominn með eitt stykki frábæran umbreytir fyrir tölvuleikjatónlist. Ef við veljum mp3 þarf bara að gæta þess að stilla í forritinu hvar codec skráin er niðurkomin. Þannig ætti allt að virka slétt og fellt og engin vandamál. Að því loknu ættum við að geta farið að dæla út tölvuleikjatónlist eins og við fengjum borgað fyrir það.

En þá kemur spurningin? Hvar fær maður tölvuleikjatónlistina?

Fyrir Nintendo og Super nintendo og aðrar álíka leikjatölvur má endilega kíkja á tónlistarhornið hjá Zophar. Þar má sækja tónlistina úr stökum leikjum.

Fyrir C64 tónlistina þá má heimsækja High Voltage Sid collection síðuna. Þar má sækja allt Sid safnið, sama hvort tónlistin er úr tölvuleikjum eða bara einhver snillingur samdi hana fyrir sjálfan sig.

Því næst er bara að njóta þessara yndislegu tóna.

Það heyrist nánast frá fyrstu mínutu, ef frá er talið fyrsta lagið sem er bara intro, að hljómsveitin ætlaði að keyra á þéttu, nettu og vel brettu proggi*. Þetta progg er reyndar fráskilið hefðbundnu proggi að því leyti að lögin eru ekki 7-10 mín líkt og er venja heldur um 3-4 mín. Það kemur þó ekki að sök enda keyrði hljómsveitin þeim mun þéttar á hverja einustu sekúndu til þess að skila þeirri snilld sem þessi plata er.

Fyrsta “lagið” er Tides of Blood þar sem tekið er á móti manni með þvílíku power thrash himpy gimpy metal keyrslu meðan söngvarinn þenur allt í botn og nánast brýtur glös með háum tónum. Gullmoli plötunnar er hinsvegar hið eiturepíska lag Diagnosis terminal. SKyldi nokkur maður spyrja mann nokkru sinni hvað framsækin tónlist væri, þá myndi maður svara “þetta er framsækin tónlist”. Lagið er ekki langt, 3:34 mín, en það sem það skortir í lengd bætir það upp fyrir í fullkomnun.

Hér er lagið Prelude to Woe á undan Diagnosis Terminal.

Á eftir Diagnosis kemur fyrsta lagið af þremur á plötunni með titilinn The incurable tragedy. Þau lög eru í rólegri kantinum þar sem reynt er að skapa með tónlistinni tilfinningu mannsins sem uppgötvar að hann hefur ólæknandi sjúkdóm og viðbrögð hans við uppgötvuninni.

Ég ætla þó ekki að deila með ykkur þeim lögum heldur laginu Black light ending sem ég fann svo skemmtilega merkilega á youtube.

Þetta er þriðja síðasta lag annars epískrar plötu og ætti að draga vel upp hversu epísk framsækin platan er og hversu frábærlega hún er samin og flutt. Annað hef ég eiginlega bara ekki að segja! Menningarlegur er ég með eindæmum en plöturýni minni er lokið í þetta skiptið.

Yfir og út!

Fyrstu skemmtilegu kynni mín af trúarbrögðum voru klárlega goðsagnir, grískar og norrænar. Þær eru fjörugar, nóg af blóðsúthellingum og annað sem ungum manni skemmtir. Ég hafði náttúrulega komist í kynni við biblíulestur þegar ég var ekki mikið eldri en 6 ára, en það verður nú að viðurkennast að þessar biblíusögur eru ekkert sérstaklega djúsí. Blóðið rennur aðallega í gamla testamentinu minnir mig auk þess sem hin útvalda þjóðs virtist ekki hafa annað að gera en láta hertaka sig. Allavega fundust mér norrænu og grísku sögurnar miklu skemmtilegri. Ímyndunaraflið á bakvið goðsögurnar virðist líka hafa verið miklu meira og skemmtilegra auk þess sem sérstaklega grískar goðsögur fela í sér mikið af stríðum og átökum, sem er mikilvægt. Stríð eru skemmtileg fyrir þá sem ekki hafa upplifað slíkt.

Það fyrsta sem ég lærði af trúarbrögðum sem bar einhvern ávöxt fyrir mig var þegar að ég fermdi mig. Þá lærði ég að það getur borgað sig að ljúga. Ég, þá að verða 14 ára gamall, klæddi mig í hvítan kyrtil og játaði trú mína á einhvern guð á himnum, son hans jesú og heilagan anda eða eitthvað álíka. Og fyrir það hlaut ég alveg gommu af drasli og helling af seðlum. En þetta var ekki án fórna, fermingarbuxurnar mínar voru alveg ógeðslega óþægilegar og ég þurfti að fara í þeim í ferminguna og sitja í þeim í klukkutíma eða eitthvað og svo var ég í þeim allan daginn nánast meðan veislan sjálf var. Talandi um fórnir.

Annað sem trúarbrögð hafa gert sem gerir lífið einfaldara eru miðaldirnar. Ímyndum okkur bara hvar mannkynið væri statt hefði kirkjan ekki tekið að sér það hlutverk að halda niðri framþróun í vísindum með ofbeldi. Við ferðuðumst örugglega í fljúgandi bílum og værum búin að “nema land” á öðrum hnöttum og það væri með öllu ómögulegt að vera vísindamaður. Skilningur okkar á náttúrunni væri slíkur að það tæki fleiri fleiri ár bara að læra það alltsaman auk þess sem það væri lítið sem ekkert eftir að rannsaka nema fyrir þá sem hefðu greindarvísitölu yfir 200. Þannig hjálpar kirkjan okkur, við hin heimsku getum í dag auðveldlega orðið vísindamenn og fyrir það verðum við að vera þakklát.

Og enn annað sem trúarbrögð hafa stuðlað að eru stríð, eins og ég minntist á áðan, og stríð gera góða sögu betri. Stríð eru mikilvæg, ef það væri ekki fyrir stríð þá væri mannkynssagan leiðinleg. Það myndi enginn nenna að lesa sögubækurnar, nema sagnfræðingar sem væru allir klikkaðir, því þær fjölluðu ekki um annað en þróun landbúnaðar, kaupsiglinga og borgarsamfélaga. Uppfinningar og vísindi væru ekki einu sinni til umræðu, því til hvers í fjandanum að vera að þróa eitthvað þegar að þú og nágranni þinn eruð vinir sem eruð ekki í stríði. Fólk sem deyr í stríðum hefði hvort eð er bara dáið úr einhverju öðru, en með því að deyja í stríði þá stuðlar það að því að gera góða sögu betri og fyrir það ætti það að vera þakklátt!

En það allra skemmtilegasta við trúarbrögð að mínu mati er það hversu trúarbrögð fá fullorðið, viti borið fólk til þess gjörsamlega að missa stjórn á vitsmunum sínum út af engu. Og þá er ég ekki bara að tala um trúað fólk, heldur líka trúlaust fólk sem getur engan veginn unað öðru fólki að vera trúað.

Ég var einu sinni öfgatrúlaus, fannst trúað fólk vera asnalegt. Hljóp inn í miðja messu og kallaði alla þar inni fífl og hálfvita, meig á altarið og klæddist fötum sem á stóð “Jesus is a cunt”. Þetta var á þeim tíma sem ég las vantrú mikið. Vantrú var frelsarinn minn og svona gekk þetta í nokkurn tíma alveg þangað til ég þroskaðist eða fékk höfuðhögg og ég laðast frekar að því að því að hafi fengið höfuðhögg því það hefur löngum verið einn af mínum helstu kostum að ég þroskast ekkert.

Eftir þetta meinta höfuðhögg mitt þá fór ég einhvernveginn að sjá ljósið, ég fór að taka eftir því að mestallt sem rætt var um á Vantrú virtist ekki skipta NEINU máli hvað snerti heildarmyndina og oftar en ekki fjölluðu greinarnar bara um meinta sigra þeirra á andstæðingum sínum í bloggheimum. En aftur á móti fór ég að sjá hvað trúað fólk er hreinlega frábært, ég fór líka að hafa húmor fyrir sköpunarsögunni. Eftir höfuðhöggið gat ég farið að hlæja að því hvað Guddi væri frábær gaur að aldur jarðar væri 4.567 milljón ár og hvað það væri frábært að muna þetta. Maður sá líka hlutverk kvenna í mikið skýrara ljósi en áður. Af hverju eiga konur t.d. að vaska upp? Jú það stendur í biblíunni, og af hverju eiga konur að vera undirgefnar mönnum sínum? Jú það stendur í biblíunni. Og af hverju mála konur sig og ganga í háum hælum? Því þær eru litlar og ljótar.

Trúað fólk er líka oft svo skemmtilegt og hefur svo skemmtilega sýn á lífið. Tökum sem dæmi Gunnar í Krossinum. Þegar hann mætir í sjónvarpið þá er alveg tryggt að það verður góður þáttur. Hann og andstæðingur hans munu verða algerlega ósammála, þeir munu jafnvel öskra hvorir á annan, samkynhneigðir verða sagðir lifa í synd, einstæður mæður munu sagðar frá Babýlon og fólki sem á bleikar Toyotur verður lofuð vist í helvíti. Er hægt að ætlast til þess að sjónvarp verði öllu betra?

Höfuðhöggið gerði mér það líka ljóst hvað öfgatrúleysingjar geta verið miklir rasshausar. Það er fólk sem hefur nákvæmlega ENGAN húmor fyrir því að eitthvað sé svona vegna þess að guð skapaði það svona eða vegna þess að það stendur í biblíunni. Að þessu leyti er trúaða fólkið frábært. Það trúir og það skiptir engu máli hversu sterk rök einhver færir fyrir því að guð sé ekki til eða að eitthvað sé ekki sköpunarverk guðs að hinn trúaði er ALDREI að fara að skipta um skoðun, og það sem er frábært við það er að hinir öfgatrúlausu virðast ALDREI ætla að átta sig á þeirri staðreynd. Og það er mikilvægt.

Og hvers vegna er það mikilvægt? Jú vegna þess að við þær aðstæður fer fólk að rífast, og þegar fólk fer að rífast þá er gaman. Þetta vita allir, umræðufundir sem leysast upp í vitleysu vegna háværs rifrildis eru t.d. miklu skemmtilegri en umræðufundir sem leiða til niðurstöðu og skila árangri. Hver þarf á slíku helvítis drasli að halda. Fólk sem mætir á umræðufundi til þess að komast að niðurstöðu getur bara drullast til þess að sitja heima hjá sér að vaska upp og horfa á Opruh. Lífið á ekki að vera hagkvæmt og árangursríkt heldur skemmtilegt og ævintýraríkt.

Þess vegna eru trúarbrögð frábær.

Minnir alla þá sem ætla að kaupa flugelda af einkaaðilum að fá endilega símanúmerið þeirra svo að við getum hringt í þá ef við þurfum hjálp í neyð!. Ég ætla hinsvegar að styrkja eina af þeim 100 hjálparsveitum sem vinna óeigingjarnt starf á hverjum degi í þágu okkar hinna.

Það fyrsta sem ég vil segja um þetta er að enginn í hjálparsveit vinnur óeigingjarnt starf. Björgunarsveitirnar eru einhver fjölmennustu sértæku ferðafélög þessa lands og það er nákvæmlega í það sem félagar björgunarsveitanna eru að sækja í. Hvort sem menn eru olíuheilar eða fjallgöngumenn þá er það einfaldlega þannig að í gegnum björgunarsveitirnar öðlast menn bæði þekkingu og reynslu í þessum þáttum án þeirrar miklu fjárfestingar sem menn hefðu ella þurft að leggja í ef ekki væru til staðar þessi sértæku ferðafélög. Þeir sem standa í þessu eru því ekki af þessu af einskærri góðmennsku. Menn uppskera eins og þeir sá! Menn fá að fara í ferðir í samræmi við klukkustundirnar sem þeir vörðu í að bóna Econline-inn. Landsbjargarlýðurinn má því slaka örlítið á og hætta að fægja geislabauginn sem er ekki til staðar!

Hitt atriðið sem áðurnefndur frasinn kemur inn á er sú stefna að hvetja til óábyrgrar ferðahegðunar með því að láta í veðri vaka að okur björgunarsveitanna borgi skutlferðir björgunarsveitanna sem ekkert erindi eiga út úr byggðu bóli. Það er jú nefnilega þannig (ég hef ekki hugmynd um hversu mikið) hluti þess fé sem björgunarsveitirnar öðlast í gegnum flugeldaokrið sitt er varið einvörðungu til þess að sækja eitthvað pakk sem var illa búið(og jafnvel illa gefið) og lagði upp í einhverjar ferðir án þess að hafa búnað eða reynslu til. Hinn vinnandi maður sem lætur glepjast af móðursjúkum áróðri flugeldasveitanna hlýtur að gleðjast yfir því að taka þátt í því að styrkja óábyrga ferðahegðun.

Og þá er ég hættur að tala um þennan blessaða frasa og ætla að snúa mér að hinni birtingarmynd frekju björgunarsveitanna. Nefnilega þeirri óopinberu kröfu þeirra að fá að stunda einokun á flugeldasölu hér á landi.

Það eru nefnilega margir sem telja að flugeldasala sé eitthvað sem EINVÖRÐUNGU björgunarsveitir eigi að fá að stunda. Þessi krafa er reyndar með eindæmum heimskuleg og mér er minnugt hversu kjánalega kappinn leit út sem mætti í Kastljós hér fyrir nokkrum árum til þess að lýsa þeirri skoðun sinni að björgunarsveitirnar ættu að fá einkaleyfi á sölu flugelda, hann leit út eins og fábjáni!

Það eru að mínu mati tvær ástæður fyrir því að björgunarsveitirnar hafa ekkert að gera með einokunarstöðu á flugeldamarkaðnum.

Sú fyrri er að björgunarsveitirnar munu einfaldlega bara leggja óhóflega mikið gjald á flugeldana. Um það ætti enginn að efast. Flugeldar eru bara eins og hver önnur vara(hvað verðmyndun varðar) ef ekki ríkir heilbrigð samkeppni á flugeldamarkaðnum þá er bara okur okur okur. Þá er flugeldasalan líka hætt að snúast um flugeldasölu og farin að snúast um það hvort að fólk styður óábyrga ferðahegðun, og þá er allt eins bara hægt að leggja flugeldaskatt á fólk.

Síðari ástæðan er sú að með því að setja hér ekki á einokun í flugeldasölu þá “neyðast” björgunarsveitirnar til þess að afla fjár með öðrum hætti og koma á meiri stöðugleika í tekjuöflun sinni. Sérstaklega þegar þær slysast til þess að brenna ofan af sér lagerinn. Það er einfaldlega gott mál bæði fyrir björgunarsveitirnar og neytendur.

Að því sögðu læt ég frá mér fallegann frasa sem að mér var otað og dregur upp fáránleika móðursýki flugeldaokraranna.

Minni alla þá sem ætla að kaupa áfengi af sölumönnum ríkisins á að fá endilega símanúmerið þeirra svo þeir geti hringt í þá ef þeir þurfa meira áfengi á neyðarstund. Ég ætla hinsvegar að styrkja einn af þeim 100 landabruggurum sem vinna óeigingjarnt starf á hverjum degi í þágu okkar hinna, Gleðilegt ár

Núna ert þú kannski lesandi góður að velta því fyrir þér hvað í fjandanum Climategate er? Þetta hefur ekki beinlínis fengið gríðarlega umfjöllun í helstu fjölmiðlum landsins þó svo því sé ekki að neita að einstaka fréttaskýringaþættir bæði í útvarpi og dagblöðum hafa fjallað um málið.

En þannig er mál með vexti að líklegast fyrri hluta Nóvember var skjali lekið á netið sem nefndist FOIA2009.zip og inniheldur tölvupóstsamskipti fjölmargra loftslagsvísindamanna sem og forritunarkóðana sem notaðir hafa verið við úrvinnslu hrágagna úr hinum ýmsustu loftslagsmælingum. Gögnin sem um ræðir voru hýst á vefþjón Climate Research Unit sem er ein virtasta loftslagsstofnunin og starfar við háskólann í East Anglia í Bretlandi. Gögnin virðast annaðhvort vera fengin við innbrot tölvuhakkara inn á netþjóninn eða þá að einhver innherji lak gögnunum.

Nafnið á skránni FOIA er skammstöfun fyrir Freedom Of Information Act sem þýðist lauslega sem upplýsingalög og vísar til þess að vísindamönnum sem stunda rannsóknir sem kostaðar eru af skattfé er að einhverju eða öllu leyti skylt að afhenda ,þeim sem fram á það fara, öll gögn sem verða til við rannsóknirnar, að því er ég best veit!

Áður en ég byrja á því að fjalla um innihald tölvupóstanna þá vil ég taka það fram að þrátt fyrir að minnst ef nokkuð í þessum tölvupóstum varpar nokkrum skugga á þá þekkingu á eðli lofthjúpsins sem loftslagsvísindamenn hafa uppgötvað undanfarin ár og áratugi. Efni tölvupóstanna er í sjálfu sér engin sönnun á einu né neinu og eru í mesta lagi vísbending um að eitthvað misjafnt hafi átt sér stað, en ekki mikið meira.

En að því sögðu þá eru þeir sem sent hafa og móttekið hafa þessa tölvupósta fyrst og fremst vísindamenn sem tilheyra hópi loftslagsvísindamanna sem kosið hafa að kalla sjálfa sig “the team” . Meðal helstu afreka þessara vísindamanna eru rannsóknir þeirra á trjáhringjum og vinna þeirra í því að reikna út hitafar á jörðu einhver hundruð ár aftur í tímann út frá trjáhringjunum. Þessar rannsóknir hafa aflað þeim töluverðrar athygli og frægasta endursköpun þeirra á hitafari er liklegast hitaferill sem nefndur hefur verið hokkíkylfan.

Já, þá held ég geti byrjað á því að fjalla örlítið um þessa tölvupósta. Þeir skipta reyndar þúsundum og að því að ég best veit eru flestir ennþá að lesa sig í gegnum þá.

En sá tölvupóstur sem mesta athygli hefur fengið er tölvupóstur sem Dr. Phil Jones forstöðumaður við CRU skrifaði til 3ja kollega sinna Michael Mann, Ray Bradley og M. Hughes og ég birti hér hluta úr en tölvupóstinn má lesa í heild sinni hér. Það er lítið mál að slíta eitthvað úr samhengi kæri sig menn um það og því er mikilvægt fyrir þá sem hafa áhuga á þessu að lesa skeytin í heild sinni.

I’ve just completed Mike’s Nature trick of adding in the real temps
to each series for the last 20 years (ie from 1981 onwards) amd from
1961 for Keith’s to hide the decline.

Þarna er Phil Jones að lýsa því hvernig hann notaði aðferð(trick) Michael Manns til þess að “skeyta saman” hitafarstölum sem annarsvegar voru fengnar með trjáhringjum og hinsvegar með veðurstöðvum.

Það sem fjölmiðlungar og þáttastjórnendur hafa flestir hverjir reynt að gera að frétt er notkun hans á orðinu “trick” en það er hinsvegar ekki það sem skiptir máli í þessum texta. Allir þeir sem lagt hafa í einhverja menntaskólastærðfræði vita að til þess að leysa hinar og þessar diffranir og heildanir þá notar maður ákveðinn trikk til þess að einfalda hlutina og það er ekkert óeðlilegt við það.

Það sem er athugavert í þessum texta er frasinn “hide the decline”. Það sem þarna er átt við er að ákveðnum tímapunkti(einhverntímann á tímabilinu 1940-1960) sýna hitafarstölur sem reiknaðar eru útfrá trjáhringjum að hitastig fari lækkandi meðan að niðurstöður mælinga sýna að hitafar fari hækkandi. Þetta er augljóst vandamál. Sumir vísindamenn halda því fram að ástæða þess að hitafarstölurnar séu ólíkar eftir aðferðum sé sú að á þessu tímabili hafi trjáhringir orðið óáreiðanlegir varðandi það að sýna hitafar meðan að aðrir benda á, og mér finnst það liggja beinast við, að fyrst að aðferðirnar tvær sýna svona ólíkar tölur þá bendi það frekar til þess að trjáhringjaaðferðin sé frekar óáreiðanleg aðferð til þess meta hitafar í fyrndinni.

Þetta er þó ekki eini tölvupósturinn sem er grunsamlegur eða sýnir eitthvað misjafnt. Hinsvegar skipta grunsamlegir tölvupóstar tugum eða hundruðum og ég verð því miður að hryggja fólk og gleðja með því að ég nenni ekki að á aðfangadagskvöldi að fjalla um hvern einn og einasta grunsamlegan tölvupóst heldur ætla að fá að benda á umfjöllun Fox News um Climategate og bæti siðan við nokkrum tenglum um síður með einhverju frekara efni um Climategate.

Ágúst Bjarnason fjallar um lekann.

Umfjöllun Loftslag.is um lekann.

Steve McIntyre sem hefur verið ötull við að fjalla um og gagnrýna tölfræðilega úrvinnslu margra loftslagsvísindamanna.

Realclimate – Síða sem er meira eða minna rekin af meðlimum “the team”

Climategatehornið hjá Anthony Watts

Að lokum óska ég þeirra lesenda sem nenna að lesa þetta gleðilegra jóla … hinum svona hálfpartinn!

Þess vegna er mjög mikilvægt að berjast með kjafti og klóm gegn hugmyndum hálfvita, sama hversu gáfulegar þær eru. Því það skiptir jú ekki máli hvað er sagt, heldur hver segir það.

Þessu tengt eða ótengt þá kemur það oftar en ekki fyrir að fólk sem einhverra hluta vegna stundar nám við sama skóla og ég finnst ótrúlega sniðugt að senda mér tölvupóst ,eða angra mig með öðrum hætti, haldandi það að ég sé einhver andskotans bróðir í þeirra sjálsskálduðu þjáningu að vera námsmaður! OG mér er svo DRULLUSAMA hvort að ég hagnast á þessu eða ekki, alltaf þegar ég fæ svona vælutölvupósta þá sé ég mig knúinn til þess að vera sjálfkrafa á móti þessu.

Þetta byrjaði meira eða minna í framhaldsskóla þegar að ástkær bekkjarsystkini mín ,sem einhverra hluta vegna höfðu ekki nennt að læra heima, ákváðu að fara í einhverja helvítis herferð til þess að fá prófin sem þau féllu í felld niður. Og að sjálfsögðu var ég ósammála þeim og fyrir því eru náttúrulega 2 ástæður a)þetta var ógeðslega aulalegt MA-inga væl og b) af því að ég er svo ógó kúl eins og allir sem hafa hitt mig vita. Þannig að ég var að sjálfsögðu ósammála þessu, jafnvel þó svo að þetta hefði mögulega hjálpað mér eitthvað. Þetta var bara svo mikið væl.

Hitt atvikið sem ég þurfti nauðsynlega að vera ósammála þegar að ég var í framhaldsskóla var þegar að einhverjum hálfvitum fannst það ótrúlega sniðug hugmynd að hópa saman fólki á ráðhústorgið til þess að gefa ofbeldinu rauða spjaldið! Uhhh já, það var pottþétt að fara að virka! Eins og við vitum öll þá varð Akureyri með öllu ofbeldislaus bær, nema náttúrulega fyrir helvítis pólverjana … DJÓK!

Og síðan kom ég í borg óttans og ég hef ekki undan að láta svona væl fara í taugarnar á mér. Það byrjaði alveg örugglega með því að námslánin sem eru hvað 100 þús kall á mánuði séu allt of lág. Og þessu varð ég að sjálfsögðu að vera ósammála, djöfulsins andskotans væl alltaf! Fólk sem heldur þessu fram er náttúrulega á pari með hyskinu sem lifir á yfirdrætti allt sitt líf eins og ekkert sé sjálfsagðara og er alltaf að væla yfir því hvað “lánin” þeirra ,sem þau svo auðveldlega um hver einustu mánaðarmót án þess að fyrir þeim liggi neitt veð eða ábyrgðarmaður, bera háa vexti. Búhúhú. En þetta var útúrdúr, áfram að námslánunum.

Þannig að ég fór að reikna og komst að þeirri niðurstöðu að 100 þús – húsaleiga – matur > 0. Spáið í því! En þá færi eitthvert fíflið að segja en sko uhhh uhhh ef ég bý í 101 og þar er leigan alveg 100 þús á mánuði og síðan ég eftir að kaupa mat, áfengi og leggangahreinsi. Ahhh hér er pæling. Ef þú hefur ekki efni á því að búa í 101 … ekki búa í 101, þetta er ótrúlega einfalt! Og þá kemur eitthvað fíflið: Uhhh sko ég þarf að reka bíl og það kostar ógó mikið á mánuði og námslánin duga ekkert fyrir því og öllu hinu. Bíddu bíddu, öllu hinu hvað? Er það hlutverk ríkisins að sjá til þess að kosta alkóhólisma íslenskra námsmanna með niðurgreiddum námslánum? En svarið við þessu bulli er náttúrulega eins augljóst og allt annað: Ef þú hefur ekki efni á því að reka bíl, slepptu því þá að reka bíl. Taktu strætó eða eitthvað. Ef þú hefur ekki efni á því að vera á fylleríi á börum bæjarins 3 daga vikunnar, hvernig væri þá bara að drullast til að sleppa því! En nei, þessi svör eru náttúrulega ólögleg. Hvað sem fólk gerir þá skulum við passa okkur alveg EINSTAKLEGA vel á því að velja ekki einföldustu og augljósustu lausnina sem væri að sníða okkur ekki stakk eftir klæðum heldur stökkva bara beint í vælið og skælið!

Og vælið hættir ekkert hérna, og ég hef minnst á það áður hvað stúdentar geta vælt yfir skorti á bílastæðum daginn út og daginn inn! En í vor eða sumar fékk ég einhverja tölvupósta þess efnis að stúdentar væru að mótmæla því að einhver örfá stæði yrðu gerð gjaldskyld. Með gjaldskyldunni átti að auðvelda aðgengi að bílastæðum fyrir þá sem þurftu að nýta sér þjónustu háskólans. Að ógleymdri þeirri staðreynd að það séu milljón skrilljón bílastæði við Háskóla Íslands og það versti sem gæti mögulega komið fyrir fólkið sem lagði í þessi stæði sé að núna þurfi það að labba 15 metra úr bílnum í stað 5 metra þá voru þetta bara einhver skítastæði fyrir framan aðalbygginguna og við hana. Og í þau stæði leggur enginn nema eitruðustu rasshausar skólans sem eru að læra eitthvað algerlega gagnslaust eins kynjabundna þarfagreiningu og sölumennsku á gyllinæðarkremi. Því ætti engan að undra í stað þess að átta sig bara á raunveruleikanum, hlupu rasshausarnir upp til handa og fóta og fóru að grenja eins og rasshausum einum er lagið. En eins og rasshausum einum er lagið þá töpuðu þeir pottþétt, af því að þeir eru jú einu sinni RASSHAUSAR!

En vælið í hinum meintu þjáningarsystkinum mínum hættir ekkert þarna. ÞAÐ ER ENDALAUST (eins og ég benti á í síðustu málsgrein)! Nýverið ákvað Háskólinn að taka upp takmörkun á opnunartíma bygginga fyrir þá sem hafa lyklakort að byggingunum. Og ég verð að viðurkenna að ég gæti mögulega verið ósammála slíkum takmörkunum, enda finnst mér æði þægilegt að hafa aðgang að byggingunum eftir klukkan 18 á kvöldin. Nei nú hugsið þið: Bíddu Bjarni af hverju ertu að minnast á þetta fyrst þú ert sammála þessu? Augljóslega er ég ekki sammála þessu og það er einföld ástæða fyrir því. Fólkið sem var að berjast fyrir lengri opnunartíma notaði svo KJÁNALEG eða öllu fremur heimskuleg rök!

Eftir mikið væl og skæl náði stúdentaráð því fram að opnunartíminn yrði lengdur og núna er hann frá 7 á morgnana til 2 á nóttunni eða heila 19 tíma á dag. Maður skyldi ætla að það væri nóg. Hvaða rasshaus er það t.d. sem getur ekki verið mættur í skólann fyrir klukkan 2 á nótunni? Svarið er að sjálfsögðu: þessi rasshaus og þessi rasshaus. En fyrst og fremst eru þessir rasshausar eitthvað hyski sem er búið að vera duglegt við að drekka sig fullt 3 daga vikunnar þess á milli sem það gætir þess vandlega hina 4 dagana að snerta ekki á náminu fyrr en síðustu 2 dagana fyrir próf og hverjum er það að kenna?

Optimus Prime er um margt merkilegur tappi en þó er jafnvel enn merkilegri sú nauðgun sem höfundar stunduðu á persónunni. Fyrir þau ykkar sem ekki hafa séð fyrstu Transformers þættina þá skiljið þið kannski ekki mikið, en fræðist öllu meira.

Fyrsta þáttaröðin af Transformers var sýnd 1984 í Bandaríkjunum og innihélt hún 16 þætti. Í þeim þáttum fáum við að kynnast því að Umbreytingarnir svonefndu ferðuðust frá heimaplánetu sinni Cybertron og til jarðar þar sem geimskipið þeirra hrapaði og lenti inni í einhverju fjalli og þeir voru allir í dvala í 4 milljón ár eða svo. Og þetta voru allir Umbreytingarnir, Autobots og Decepticons. Fyrsta þáttaröðin á sér meira eða minna öll stað á jörðinni og snýst fyrst og fremst um það Autobots reyna eftir fremsta megni að hindra það að Decepticons steli orku frá mönnunum eða valdi þeim öðrum skaða. Hress þáttaröð og allt það, en hlutirnir fara ekki að snúast fyrr en í annari þáttaröðinni.

Það er nefnilega svo í 2. þáttaröð þá fyrst förum við út í geim.  Við heimsækjum Cybertron og förum meira að segja út í geim. En að Optimus Prime, því hann gengur nefnilega í gegnum margt í þessari þáttaröð.

Í þættinum City of Steel er Optimus tekinn til fanga af Decepticons og meira að segja ganga þeir svo langt að taka hann í sundur. Autobots verða síðan að bjarga Prime með því að finna bútana og raða þeim saman aftur.Þátturinn nær síðan hámarki í lokabardaganum þar sem Optimus Prime þarf að klifra upp á topp á Empire State til þess að sækja annan handlegginn sinn ,sem Megatron hefur komið fyrir þar, með byssu í hendi skjótandi á allt. Alveg hreint epískur þáttur og klárlega í fyrsta skipti sem Optimus Prime er drepinn, eða hvað?

Handleggur Optimus-ar á toppi Empire State plaffandi á allt!

Í þættinum A Prime Problem er Optimus síðan tekinn úr umferð þegar honum er fleygt í “beð” svonefndra Coronium krystalla, en það eru krystallar sem gera allan rafbúnað, sem hann kemst í snertingu við, óvirkan. Megatron gerir síðan almynd af Optimus Prime og klónar hann … ó ó þá er nú fokið í flest skjól.

Eins og ég sagði áður þá fáum við að heimsækja Cybertron í nútíð og fortíð. Við fáum að kynnast Alpha Trion og einhverjum Autobot skvísum en gleðin er hæst í þættinum War Dawn þegar við kynnumst Orion Pax. Og hver er Orion Pax spyrjið þið? Orion Pax er Optimus Prime í fortíðinni. En hérna kemur gleðin. Til að gera langa sögu stutta þá fer það þannig að Megatron sendir Aerialbottana aftur í tímann með tæki sem hann ætlar að nota til að stela orku úr fortíðinni. Jæja gleðin er semsagt þannig að Orion Pax sem er vinnuvélmenni reynir að stoppa Megatron í því að stela orkubirgðum úr vörugeymslu en er drepinn af Megatron. Aerialbottarnir finna hinsvegar líkama hans og koma honum til Alpha Trion sem breytir honum í Optimus Prime. Þarna fæðist Optimus Prime. Nema bara það er einn örlítill galli. Ef ekki hefði verið fyrir Aerialbottana sem komu úr framtíðinni þá hefði Optimus Prime ekki orðið til. En Optimus Prime er orsök þess í framtíðinni að Aerialbots eru til … já hér er ákveðin þversögn á ferðinni og gott dæmi um það hvað handritshöfundarnir voru ekkert að missa sig yfir því hlutirnir stæðust.

Orion Pax býr sig undir að taka á Megatron

Alpha Trion

Optimus Prime, nýfæddur og strax byrjaður að plaffa niður drullusokka!

Þá gerist ekki mikið meira í sögu Optimus Prime fyrr en í myndinni Transformers the movie sem kom út 1986 og sei sei já, þá fara hlutirnar að gerast!

Transformers the movie er költ mynd. Hún sló ekki beint í gegn á sínum tíma en hún á sér dygga aðdáendur í dag. Þrátt fyrir það að þessi mynd hafi meira eða minna verið star wars í transformers-búningi þá er hún engu að síður alveg 80 mín af ágætustu skemmtun. Tónlistin er t.d. alger munaður og þar fer Stan Bush á köstum í laginu the Touch sem hljómar þegar Megatron og Optimus Prime heyja sinn síðasta bardaga sem endaði vægast sagt epískt! Í þessu má sjá Hot Rod sem síðar yrði sjálfur Rodimus Prime leiðtogi autobottana! Við kynnumst einnig tegund vélmenna sem kallast Quintessons og eru einhverjir 5 höfða drullusokkar sem hata autobotta.

Rétt eins og þættirnir voru lítið annað en 20 mínútna langar auglýsingar fyrir leikföngin, þá var myndin bara 80 mínútna auglýsing, sérstaklega til þess gerð að geta skipt út persónum. Það er nefnilega þannig að Optimus Prime er drepinn í myndinni og þá meina ég DREPINN.  Hann stóð ekkert upp aftur og var ekkert í næsta þætti eða neitt. Hann var drepinn og þá fóru allir  sem voru í bíó að gráta, svo einfalt var það! Fyrir áhugasama þá er hægt að horfa á meira eða minna alla myndina á youtube.

Dauði Optimus Prime var flestum vægast sagt áfall og viðtökurnar urðu meira að segja til þess að handritshöfundar G.I Joe ákváðu að breyta handritinu frá því að aðalgaurinn þar Falcon dæi yfir í það að hann færi í dá! Bara til þess að missa ekki áhorfendur eða eitthvað álíka.

Eftir Transformers the movie var komið að 3ju þáttaröðinni. Hún tók upp þráðinn þar sem myndin hætti og nú kynni fólk að spyrja sig hvers vegna ég væri að tala um 3ju þáttaröð þegar að Optimus Prime væri allur? Já, það er góð spurning! Það er áhugavert að horfa á 3ju þáttaröðina því þar er algerlega orðið ljóst að handritshöfundarnir voru bara hættir að nenna þessu. Fjöldi persóna var einfaldlega farinn út í rugl. Það komu tugir nýrra góðra og vondu karla og allir gátu þeir sameinast og myndað stærri gaura og þar fram eftir götunum. Bardagarnir eru allir meira eða minna eitt stórt lasershow og bara allsherjar rugl. Handritshöfundarnir þróuðu þó söguna örlítið. Við lærum t.d. hver uppruni Cybertron og transformerskarlanna er og hver þáttur Quintessons er í því ferli.

En af hverju er ég enn að skrifa? Jú jú Optimus Prime mætir aftur, meira að segja tvisvar sinnum. Fyrri endurkoma hans er í þættinum The Dark Awakening en þar eru Autobottarnir á flótta undan Decepticons og flýja inn í smástirnabelti og rekast á grafhýsið sem þeir smíðuðu til heiðurs félögum þeirra sem létust í hinu mikla stríði (þ.e. Transformers the movie) og hvern rekast þeir ekki á nema jú jú sjálfan Optimus Prime endurborinn. Allt er þetta liður í samsæri Quintesson-anna sem hafa vakið hann til lífsins undir því yfirskini að hann endurheimti leiðtogasæti sitt og leiði síðan alla autobottana í gildru þar sem þeim verður öllum eytt. Til að gera langa sögu stutta þá leiðir Optimus autobottana í gildruna en Rodimus nær að stöðva hann á síðustu stundu og bjarga autobottunum en Optimus ákveður að fórna sér og fljúga geimskipi sínu á einhvern hnött sem springur síðan í tætlur. Og þá skyldi maður jú ætla að hann væri STEINDAUÐUR! Síðustu myndirnar áður en allt springur í tætlur vantar hálft andlitið á hann og annar handleggurinn er dottinn af honum. Nokkuð augljóst mál að hann er dauður héldi maður. Nei nei nei í lok þess þáttar spyr þulurinn “is this really the end of Optimus Prime?”

Optimus Prime á lokastundu

Optimus Prime springur í TÆTLUR!

Þvílík gleði! Næsti þáttur heitir nefnilega því fróma nafni Return of Optimus Prime og er í tveimur hlutum! Í byrjun þess þáttar eru tveir vísindamenn ,sem eru að prufa hitaþolni einhverrar málmblöndu við hliðina á stjörnu sem er í þann mund að springa, sem finna skutluna hans Optimus Prime (sem hann flaug á hnöttinn og sprengdi í tætlur í þættinum á undan) í heilu lagi og Optimus Prime alveg heilan um borð, nema hann er dáinn. Vísindamennirnir fara síðan með Optimus Prime til jarðar. Optimus var þó ekki það eina sem þeir fundu. Þau fundu einnig einhverja spora sem gera fátt annað en að dreifa illsku. Í stuttu máli sagt komust þessir sporar í umferð og allir verða brjálaðir og þá meina ég ALLIR, autobottar, decepticon-ar, mannfólk, hundar rottur og nefnið það og allir byrja að berjast hver við annan.

Þeir fáu sem eftir eru neyðast því til að vekja Optimus Prime til lífsins, en það er einn galli. Þeir kunna það ekki og þeir einu sem kunna það eru þeir sem sköpuðu hann. Og núna hugsar þú lesandi góður, já það er auðvelt það var Alpha Trion. NEI NEI NEI NEI NEI! Láttu þig dreyma … það er ekki að fara að gerast að sögulínan sé samfelld eða heil. Nei nei nei! Þeir sem sköpuðu Optimus voru nefnilega Quintesson-urnar! Og til að gera söguna ennþá styttri þá jú, Optimus Prime lifnar við og bjargar deginum eins og var hans alkunna viska og jú hann endurheimtir sæti sitt sem leiðtogi Autobotta.

Fyrsta kynslóð Transformers lauk síðan göngu sinni í 4ðu þáttaröð með 3 þáttum sem kölluðust Rebirth. Optimus Prime dó þó þó ekki í þeim þáttum en svona allt að því næstum.

Svona að lokum. Ég geri mér grein fyrir því að þetta voru 20 mínútna auglýsingar og allt það. Það er þó með þetta eins og allt annað að þó þetta sé barnaefni eins og með allt annað barnaefni, þá er þetta skrifað að fullorðnum og þetta ber þess alltaf merki. Helsta ástæða þess að Transformers fylgir svona gríðarleg nostalgía þeim sem á þá horfðu í æsku er einfaldlega sú að transformers sem slíkir voru geðveikir. Stakir þættir voru náttúrulega alger steypa og enn aðrir þættir voru einfaldlega bara lélegir en Transformers verður minnst fyrir það hvað þeir voru epískt frábær hugmynd en ekki vegna stakra þátta sem vægast sagt sugu böll!